Émile Zola

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar para a navegação Saltar para a pesquisa
Émile Zola
Emile Zola 1902.jpg
Nome completo Émile Édouard Charles Antoine Zola
Nacemento 2 de abril de 1840
  París
Falecemento 29 de setembro de 1902
  París
Causa Toxicidade do monóxido de carbono
Soterrado Panteón de París e Cemiterio de Montmartre
Nacionalidade Francia
Etnia Pobo francés
Educado en Lycée Saint-Louis
Ocupación jornalista político, crítico de arte, novelista, ensaísta, dramaturgo, contista, crítico literario, crítico teatral, xornalista e escritor
Cónxuxe Alexandrine Zola e Jeanne Rozerot
Fillos Denise Rozerot e Jacques Rozerot
Coñecido/a por Os Rougon-Macquart, Thérèse Raquin, J'accuse e Nana
Premios Lexión de Honra
editar datos en Wikidata ]
Émile Zola

Émile Zola, nado en París o 2 de abril de 1840 e finado o 29 de setembro de 1902, foi un novelista francés, principal representante do naturalismo, é un dos novelistas franceses máis populares, o máis publicado, traducido e comentado sobre o mundo.. Este escribiu numerosas obras que foron adaptadas ao cine e á televisión.

A súa vida e obra foron obxecto de moitos estudos históricos. Na literatura, é coñecido por Les Rougon-Macquart, mural romántico en vinte volumes que representan a sociedade francesa durante o Segundo Imperio e que retrata a traxectoria da familia Rougon-Macquart, a través das súas diversas xeracións e cada unha das cales representa unha era particular e a xeración é obxecto dunha novela.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Fillo dun enxeñeiro italiano, pasou a infancia en Aix-en-Provence ata que regresou á capital de Francia ós 18 anos. Fracasou nos estudos e entrou a traballa na librería Hachette como dependente. Nesa época publicou os seus primeiros artigos en varios diarios.

Relacionouse con personalidades coma Gustave Flaubert e Alphonse Daudet e está considerado o líder dos naturalistas. A súa participación na revisión do caso Dreyfus, ao final da súa vida, custoulle o exilio. As campañas de odio antisemita incitan a Émile Zola a favorecer aos xudeus. O seu primeiro artigo publicouse o próximo día en Le Figaro, seguido de "Le Syndicat" o 1 de decembro e "Procès-verbal" o 5 de decembro. Conclúe coa frase profética, que permaneceu famosa: "A verdade está en movemento e nada vai detela". O verdadeiro traidor no lugar de Alfred Dreyfus, o comandante Walsin Esterhazy, é denunciado e xulgado por un tribunal marcial en París o 10 de xaneiro de 1898. É absolto o día seguinte. Despois da condena dun inocente, é a absolución do culpable, o que trae a Zola á reacción. Esta era extremadamente enérxica o que o levou a escribir o artigo "J'accuse...!" no xornal L'Aurore.

Obras[editar | editar a fonte]

Novelas e novelas curtas[editar | editar a fonte]

    • Contes à Ninon, J. Hetzel et A. Lacroix, Paris, 1864.
    • La confession de Claude, A. Lacroix, Verboeckhoven et Cie, Paris, 1865.
    • Le vœu d'une morte, A. Faure, Paris, 1866.
    • Les mystères de Marseille, A. Arnaud, Marseille, 1867.
    • Thérèse Raquin, A. Lacroix, Verboeckhoven et Cie, Paris, 1867. Traducida ao galego por Isabel Soto, Hugin e Munin, Colección XIX, 2017, ISBN 978-84-945403-0-1.
    • Madeleine Férat, A. Lacroix, Verboeckhoven et Cie, Paris, 1868.
    • Nouveaux contes à Ninon, Charpentier, Paris, 1878.
    • Les soirées de Médan (1880; con Maupassant, Huysmans, Léon Hennique, Henri Céard e Paul Alexis, Charpentier, Paris).
    • Madame Sourdis (1880)
    • Le Capitaine Burle, Charpentier, Paris, 1882.
    • Naïs Micoulin, Charpentier, Paris, 1884.
  • A serie dos Rougon-Macquart
    • La Fortune des Rougon, A. Lacroix, Verboeckhoven et Cie, Paris, 1870.
    • La Curée, A. Lacroix, Verboeckhoven et Cie, Paris, 1871.
    • Le Ventre de Paris, Charpentier, Paris, 1873.
    • La Conquête de Plassans, Charpentier, Paris, 1874.
    • La Faute de l'abbé Mouret, Charpentier, Paris, 1875.
    • Son Excellence Eugène Rougon, Charpentier, Paris, 1876.
    • L'Assommoir, Charpentier, Paris, 1878.
    • Une page d'amour, Charpentier, Paris, 1878.
    • Nana, Charpentier, Paris, 1880.
    • Pot-Bouille, Charpentier, Paris, 1882.
    • O Gozo das Damas (Au Bonheur des Dames, Charpentier, Paris, 1883). Tradución de Celia Recarey Rendo (Irmás Cartoné: 2015).
    • La Joie de vivre, Charpentier, Paris, 1883.
    • Germinal, Charpentier, Paris, 1883.
    • L'Œuvre, Charpentier, Paris, 1885.
    • La Terre, Charpentier, Paris, 1887.
    • Le Rêve, Charpentier, Paris, 1888.
    • La Bête humaine, Charpentier, Paris, 1890.
    • L'Argent, Charpentier, Paris, 1891.
    • La Débâcle, Charpentier et Fasquelle, Paris, 1892.
    • Le Docteur Pascal, Charpentier et Fasquelle, Paris, 1893.
Traído desde "https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Émile_Zola&oldid=4764069"