Alexandra Feodorovna (Carlota de Prusia)

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Alexandra Feodorovna Romanova
Алексaндра Фёдоровна Poмáнова
Emperatriz consorte de Rusia
Alexandra Fedorovna by George Dawe 01 detail.JPG

Reinado1 de decembro de 1825
2 de marzo de 1855
Coroación3 de setembro de 1826
Nome completoFrederica Luísa Carlota Guillermina
Outros títulosPrincesa de Prusia
Nacemento13 de xullo de 1798
Palacio de Charlottenburg,
Berlín, Modelo:PRUb Reino de Prusia
Falecemento1 de novembro de 1860
(62 años)
Palacio de Alexandre, San Petersburgo, Flag of Russia.svg Imperio ruso
PredecesorLuísa de Baden
SucesorMaría de Hesse-Darmstadt
ConsorteNicolao I de Rusia
ProxenitoresFederico Guillerme III
Luísa de Mecklemburgo-Strelitz

Carlota de Prusia, nada en Berlín o 13 de xullo de 1798 e finada en San Petersburgo o 1 de novembro de 1860, foi co nome de Alexandra Feodorovna, tsarina de Rusia e esposa de Nicolao I de Rusia.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Carlota foi a cuarta filla do rei Federico Guillerme III de Prusia e da súa esposa, a duquesa Luísa de Mecklemburgo-Strelitz. O seu irmán foi coroado en 1871 como o primeiro Káiser do Imperio alemán, baixo o nome de Guillerme I de Alemaña.

A infancia de Carlota estivo marcada polas Guerras Napoleónicas. Tras a derrota do exército prusiano polos franceses, a familia real viuse obrigada a fuxir a Prusia Oriental, onde lles deu protección o Tsar Alexandre I de Rusia. Pronto, Berlín caeu baixo o control de Napoleón, e Carlota creceu na cidade de Memel, Prusia. A súa nai morreu en 1810, pouco despois dos duodécimos aniversarios de Carlota, e durante o resto da súa vida atesourou o seu recordo. Desde entón, Carlota ocupou o primeiro rango entre as mulleres da corte prusiana como a filla maior do seu pai viúvo. Ela seguiría estando moi unida a Prusia e á súa familia durante toda a súa vida.

Princesa de Prusia[editar | editar a fonte]

Nicolao I de Rusia esposo de Carlota (Alexandra Feodorovna).

No outono de 1814, o gran duque Nicolao Pavlovich de Rusia, o futuro Tsar Nicolao I, e o seu irmán o gran duque Miguel, visitaron Berlín. Fixéronse arranxos entre as dúas familias para casar a Nicolao con Carlota, e na segunda visita do ano seguinte, o príncipe ruso namorouse daquela moza de dezasete anos. O sentimento foi mutuo, "Gústame e estou segura de ser feliz con el." Ela escribiu ao seu irmán: "O que temos en común é a nosa vida interior; deixar que o mundo faga o que lle dea a gana, nos nosos corazóns temos un mundo propio". Collidos da man, pasearon por Potsdam, e asistiron á Ópera de Berlín. Ao final da visita, o gran duque Nicolao e a Princesa Carlota estaban comprometidos. Eran primos terceiros, ao ser os dous bisnetos de Federico Guillerme I de Prusia. A voda non tivo lugar ata despois doutros dous anos.

Alexandra Feodorovna cara a 1841 por Christina Robertson.

O 9 de xuño de 1817 a princesa Carlota chegou a Rusia co seu irmán Guillerme.[1] Ao pouco da súa chegada a San Petersburgo, converteuse ao cristianismo ortodoxo ruso, e tomou o nome de Alexandra Feodorovna. casaron na Capela do Palacio de Inverno no día dos seus aniversarios, o 13 de xullo de 1817. "... Sentín moi, moi feliz cando se uniron as nosas mans ..." escribía máis tarde acerca da súa voda. "Con plena confianza e verdade, puxen a miña vida nas mans da miña Nicolao, e el nunca me traizoará."[2]

Gran Duquesa Rusa[editar | editar a fonte]

Ao principio, Alexandra tivo problemas de adaptación á corte rusa, afectoulle o cambio de relixión e atafegábaa a súa nova contorna. Gañouse o favor da súa sogra, María Feodorovna, pero non se entendía ben coa emperatriz Isabel Alekseievna, esposa do tsar Alexandre I.

Semanas despois da voda, Alexandre estaba embarazada. O 17 de abril de 1818 deu a luz ao seu primeiro fillo, o futuro tsar Alexandre II de Rusia, e ao ano seguinte tivo unha filla, a gran duquesa María Nikolaevna . En 1820, no seu terceiro embarazo en tres anos, deu a luz a unha nena que naceu morta, algo que lle causou unha profunda depresión. Os seus médicos aconselláronlle unhas vacacións, e no outono de 1820, Nicolao levoulla a ver á súa familia a Berlín, onde permaneceron até o verán de 1821, regresando de novo en 1824. Pero non volveron a San Petersburgo até marzo de 1825, cando o Tsar Alexandre I requiriu a súa presenza en Rusia.

Desde os seus primeiros anos en Rusia, Alexandra Feodorovna tratou de aprender o idioma e os costumes do seu país de adopción, baixo a tutela do poeta Vasili Zhukovski, quen se caracteriza por ser "máis un poeta que un bo titor". Pero a familia imperial fala alemán e escribe as súas cartas en francés, o que provoca que Alexandra nunca domine completamente o idioma ruso.

Nicolao e Alexandra atopan en privado o gran pracer da súa compañía mutua. Ela escribiu nas memorias dos seus primeiros anos en Rusia, "só somos verdadeiramente felices cando nos atopamos a soas nas nosas habitacións eu sentada nos seus xeonllos mentres el é amante e tenro". En oito anos, durante o reinado do tsar Alexandre I, a parella viviu en silencio, xa que nunca esperaron con interese a posibilidade de ocupar o trono de Rusia. O Tsar non tiña fillos, e o seu herdeiro, o gran duque Constantino Pavlovich Romanov, renunciou aos seus dereitos de sucesión en 1822, o que convertía a Nicolao no novo Tsarévich.

En 1825, Alexandra recibiu do seu cuñado, Alexandre I, o Palacio de Peterhof, no que viviron felices no comezo da súa vida en Rusia, e que seguirá sendo a súa residencia de verán preferida cando accedan ao trono.

Alexandra era alta, delgada, cunha cabeza de refinados trazos. Os seus ollos eran azuis e desprendía un gran aire de maxestosidade rexia. Camiñaba de forma graciosa. Era fráxil e a miúdo presentaba malas condicións de saúde. A súa voz era rouca, pero falaba rapidamente e con decisión.

Alexandra era unha ávida lectora e sabía gozar da música. Era amable e gustou da privacidade e a simplicidade. Vestía con elegancia, cunha decidida preferencia polas cores claras, e con fermosas xoias. Nin arrogante nin frívola, Alexandra non carecía de intelixencia e tiña unha excelente memoria. Con todo, os seus intereses eran na súa maioría superficiais. Amaba a danza e o fantástico mundo dos palacios da corte. Nunca se preocupou por coñecer os auténticos problemas da poboación rusa que esixía da emperatriz enerxía para ocuparse dos necesitados e os enfermos.

Emperatriz de Rusia[editar | editar a fonte]

Alexandra converteuse en emperatriz consorte coa ascensión do seu marido como tsar de toda Rusia en decembro de 1825. Era un período turbulento, marcado pola sanguenta represión da Revolta Decembrista.

En 1832 Nicolao e Alexandra tiveran sete nenos aos que se lles rendía gran coidado. Nicolao nunca vacilou no seu amor pola súa esposa, a quen alcumaron "Mouffy". En 1837, cando gran parte do Palacio de Inverno foi destruído polo lume, Nicolao presuntamente díxolle a un axudante de campo "que se queime todo, só para min, simplemente, gardar as cartas que a miña esposa me escribiu cando era a miña prometida".

Só despois de máis de vinte e cinco anos de fidelidade Nicolao tomou unha amante. Esa foi Bárbara Nelídova, unha das damas de compañía de Alexandra, xa que os médicos prohibiran á emperatriz manter relacións sexuais polo seu mal estado de saúde e recorrentes ataques de corazón. Pero Nicolao continuou buscando refuxio das preocupacións do Estado en compañía de Alexandra. "A felicidade, a alegría, e o repouso, isto é o que busco e encontro na miña vella Mouffy". Escribiu unha vez o tsar.[3]

En 1845 Nicolao chorou cando os médicos da corte instaron á emperatriz a residir en Palermo durante varios meses debido á mala saúde. "Deixádeme á miña esposa", suplicou aos seus médicos, e cando se decatou de que non tiña elección, fixo plans para unirse a ela, aínda que só sexa por un breve tempo. Nelídova foi con eles, e aínda que Alexandra estaba celosa ao principio, pronto chegou a aceptar o asunto, e mantivo boas relacións coa amante do seu marido.

A tsarina Alexandra Feodorovna, sempre foi débil e de mala saúde. Ao corenta aparentaba moita máis idade, estaba cada vez máis delgada.

En 1837 a emperatriz elixiu Crimea como nova residencia. Alí, Nicolao erixiu o Palacio de Oreanda para ela. Porén, ela só puido visitar o palacio unha vez ao comezar en 1852 a guerra da Crimea. Cara a fins de 1854 Alexandra caeu moi enferma, e estivo moi preto da morte, aínda que logrou recuperarse.[4] En 1855 o tsar Nicolao I contraeu a gripe e morreu o 6 de febreiroxul./ 18 de febreirogreg..

Alexandra sobreviviu cinco anos ao seu marido. Retirouse ao Palacio de Alexandre en Tsarskoe Selo, e mantívose en boas relacións coa amante do seu marido Barbara Nelídova, a quen converteu na súa lectora persoal.[5]

Emperatriz viúva[editar | editar a fonte]

Alexandra Feodorovna en 1856 por Winterhalter. Museo do Hermitage.

A saúde da emperatriz viúva fíxose cos anos máis e máis fráxil. Non podía pasar os invernos en Rusia, polo que se lle obrigou a manter longas estancias no estranxeiro. Ela escribiu en setembro de 1859 "Sento nostalxia do meu país e repróchome a min mesma os custos de tanto diñeiro nun momento en que Rusia ten necesidade de cada rublo. Pero a tose pola enfermidade dos meus pulmóns non me permite estar sen un clima meridional ".[6]

No outono de 1860, os médicos dixéronlle que non sobreviviría ao inverno se non regresaba de novo ao sur. Coñecendo o perigo, prefire quedar en San Petersburgo, de modo que se chega morte habería de vir en chan ruso. A noite antes da súa morte, escoitóuselle dicir, "Niki, vou contigo".[7] Morreu mentres durmía, á idade de sesenta e dous anos.

Carlota foi a tsarina de máis notable estirpe en comparación coas demais emperatrices, que pertencían á aristocracia rusa ou eran princesas alemás de menor categoría, coa relativa excepción de María Feodorvna, que era filla do rei danés Cristián IX e irmá de Alexandra de Dinamarca, logo raíña de Inglaterra como consorte de Eduardo VII.

Descendencia[editar | editar a fonte]

Alexandra Feodorovna e fillos por George Dawe.

Tería sete fillos:

  • Alexandre Nikolaevich, tsarévich e logo Alexandre II (1818-1881). Casou primeiro con María de Hesse (María Aleksandrovna) e logo, morganaticamente coa princesa Catalina Dolgorúkov.
  • María Nikolaevna (1819-1876). Casada con Maximiliano de Beauharnais (fillo de Euxenio de Beauharnais), cuxo matrimonio foi aceptado como válido polo seu pai. A descendencia desta parella foi confirmada como tendo dereitos de sucesión ao trono ruso, e viviron maiormente en San Petersburgo. Logo casaría co conde Gregorio Stróganov.
  • Olga Nikolaevna (1822-1892). Casada con Carlos I de Württemberg en 1846. Sen descendencia.
  • Alexandra Nikoláievna (1825-1844). Casada con Federico de Hesse-Kassel.
  • Constantino Nikolaevich (1827-1892). Casado con Alexandra de Saxonia-Altenburgo.
  • Nicolao Nikolaevich. Casou coa súa sobriña en segundo grao, Alexandra Petrovna.
  • Miguel Nikolaevich (1832-1909). Casado con Olga Feodorovna.

Distincións honoríficas[editar | editar a fonte]

  • Band to Order St Ekaterin.png Gran maestre da Orde de Santa Catalina (Imperio Ruso).
  • LouiseOrden.PNGDama de primeira clase da Orde de Luísa (Reino de Prusia).
  • Order of Queen Maria Luisa (Spain) - ribbon bar.png Dama da Orde das Damas Nobres da Raíña María Luísa (Reino de España).

Devanceiros[editar | editar a fonte]

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Lincoln, Nicholas I Emperor and Autocrat of all the Russias, p. 66
  2. Lincoln, The Romanovs, p. 414
  3. Lincoln, The Romanovs, p. 418
  4. Lincoln, The Romanovs, p. 425
  5. Grunwald, Tsar Nicholas I, p. 289
  6. Grunwald, Tsar Nicholas I, p. 289. Letter from Alexandra Feodorovna to Meyendorff in September, 1859.
  7. Tsar Nicholas I The Life of an absolute monarch: Constantin de Grunwald, p. 289 quoted from a letter from Meyerdorff to his son

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

  • Grunwald, Constantin de, Tsar Nicholas I the Life of An Absolute Monarch, Alcuin Press, ASIN B000I824DU.
  • Lincoln, W. Bruce, The Romanovs: Autocrats of All the Russias, Anchor, ISBN 0-385-27908-6.
  • Lincoln, W. Bruce, Nicholas I, Emperor and Autocrat of All the Russias , Northern Illinois University Press, ISBN 0-87580-548-5.
  • Zeepvat, Charlotte, Romanov Autumn, Sutton Publishing, ISBN 0-7509-2739-9

Outros artigos[editar | editar a fonte]

Predecesor:
Luísa de Baden
Emperatriz consorte de Rusia
18251855
Sucesor:
María de Hesse-Darmstadt
Traído desde "https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Alexandra_Feodorovna_(Carlota_de_Prusia)&oldid=4612928"