Alfredo Conde

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Alfredo Conde Cid
Medalla Castelao Icona vectorial.svg
Alfredo Conde 050503.JPG
Alfredo Conde nunha conferencia na Estrada (2005)
Nacemento6 de xaneiro de 1945
 Allariz
NacionalidadeEspaña
Alma máterUniversidade de Santiago de Compostela
Ocupaciónescritor, político e poeta
XénerosNarrativa
PremiosPremio Nadal e Premio Nacional de Narrativa
editar datos en Wikidata ]

Alfredo Conde Cid, nado en Allariz o 6 de xaneiro de 1945, é un escritor e político galego en lingua galega e máis tarde exclusivamente en lingua castelá.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Naceu no seo dunha familia galeguista de clase media.[Cómpre referencia] Estudou náutica na Escola Superior de Náutica da Coruña e Historia na Universidade de Santiago de Compostela. Traballou como mariño mercante e tamén como profesor de historia nun colexio privado.

Xa vai o Griffón no vento incluíuse na Biblioteca Galega 120.

En 1973 foi cofundador, con outros oito socios (José Luis Llácer, Margariña Valderrama, María Victoria Moreno, Blanca Varona, Ramón Yuste, Carmen María Echarre, Paco Gulías e Javier Yuste) da librería Xuntanza, na rúa Andrés Muruais de Pontevedra, que pechou en 1976 polas débedas.[1][2]

Foi deputado no Parlamento de Galicia como independente no grupo do PSdeG (1981-1993) e conselleiro de cultura con Fernando González Laxe (1987-1990). Foi o primeiro presidente do PEN Clube de Galicia (1990-1991).

A súa primeira obra foi o poemario Mencer de lúas (1968), pero Alfredo Conde é coñecido sobre todo pola súa obra narrativa que comeza en 1974 co libro de relatos Mementos de vivos.

Deixei de escribir en galego porque me dei de conta de que levaba vinte anos facendo o parvo, de que non se me quere e de que non teño amigos. […] Agora todo é mercado, a excelencia non pinta nada […] O que acontece é que preciso tempo e cartos. Paréceme un cachondeo que me traduzan do castelán, fareino eu cando teña tempo.[3]

Obra en galego[editar | editar a fonte]

Narrativa[editar | editar a fonte]

Un detalle deste cadro de Arturo Fernández Cersa empregouse para ilustrar a portada de María das Batallas, Galaxia, 2007.[4]

Poesía[editar | editar a fonte]

  • Mencer de lúas (1968, Galaxia)
  • ColeccionAN. 69 poemas de amor (2014, Trifolium, edición bilingüe galego-castelán)

Conversas[editar | editar a fonte]

Obras colectivas[editar | editar a fonte]

  • Os novísimos da poesía galega (1973, Akal)
  • Contos da xustiza (1991, Ir Indo)
  • Polos camiños da literatura: escritores galegos do PEN (1993, Xunta de Galicia/PEN Clube)
  • Unha liña no ceo (58 narradores galegos 1979-1996) (1996, Xerais)
  • Poetas e Narradores nas súas voces (Vol. I) (2001, Consello da Cultura Galega)
  • Un futuro para a lingua (2002, Xunta de Galicia)
  • Narradio. 56 historias no ar (2003, Xerais)
  • Marcos Valcárcel. O valor da xenerosidade (2009, Difusora)
  • Pontevedra. Laranxeiras e limoeiros (2015, Concello de Pontevedra/Galaxia)

Obra en castelán[editar | editar a fonte]

Narrativa[editar | editar a fonte]

  • Los otros días (1991)
  • Cubita, la bella (1992, Biblioteca 114, El Correo Gallego)
  • Azul cobalto. Historia posible del Marqués de Sargadelos (2001, Edhasa). Traducida ao ruso.[22]
  • María de las batallas (2008)
  • Huesos de santo (2010)
  • El beato (2016)

Premios pola súa obra en galego[editar | editar a fonte]

Premios pola súa obra en castelán[editar | editar a fonte]

  • Premio Nadal no 1991, por Los otros días.
  • Premio Ateneo-Ciudad de Valladolid 2016 por El beato[23]

Notas[editar | editar a fonte]

  1. "«La Educación es mi religión, aprendí mucho de mis alumnos y les estoy muy agradecida»". La Voz de Galicia (en castelán). 17/5/2008. 
  2. Casalderrey, F.; Aleixandre, M. (2018). María Victoria Moreno: a muller que durmía pouco e soñaba moito. Merlín. Xerais. p. 13. ISBN 978-84-9121-311-6. 
  3. Jaureguizar, Santiago (16/12/2010). "Deixei de escribir en galego porque deime de conta de que levaba vinte anos facendo o parvo". El Progreso. 
  4. "Alfredo Conde recrea a figura histórica de María Pita" Galaxia.
  5. "Breixo". bibliotraducion.uvigo.es. Consultado o 2019-07-17. 
  6. "Memoria de Noa". bibliotraducion.uvigo.es. Consultado o 2019-07-17. 
  7. "Noa i eio pamiat". bibliotraducion.uvigo.es. Consultado o 2019-07-17. 
  8. "El Griffón". bibliotraducion.uvigo.es. Consultado o 2019-07-17. 
  9. "Il Grifone". bibliotraducion.uvigo.es. Consultado o 2019-07-17. 
  10. "The Griffon". bibliotraducion.uvigo.es. Consultado o 2019-07-17. 
  11. "Grifon". bibliotraducion.uvigo.es. Consultado o 2019-07-17. 
  12. "Música sacra". bibliotraducion.uvigo.es. Consultado o 2019-07-17. 
  13. "Siempre me matan". bibliotraducion.uvigo.es. Consultado o 2019-07-17. 
  14. "Memoria de soldado". bibliotraducion.uvigo.es. Consultado o 2019-07-17. 
  15. "Romasanta: memorias inciertas del hombre lobo". bibliotraducion.uvigo.es. Consultado o 2019-07-17. 
  16. "Chelovek-volk: Istoria Manuélia Blanko Romasanty, rasskazannaia in samim". bibliotraducion.uvigo.es. Consultado o 2019-07-17. 
  17. "Romasanta: Uncertain memoirs of the Galician wolfman". bibliotraducion.uvigo.es. Consultado o 2019-07-17. 
  18. High-contrast-camera-video.svg Conde lendo un fragmento de Lukumi.
  19. "Lukumí". bibliotraducion.uvigo.es. Consultado o 2019-07-17. 
  20. "María de las batallas". bibliotraducion.uvigo.es. Consultado o 2019-07-17. 
  21. "Un vento que pasa". Editorial Galaxia. Consultado o 2019-07-16. 
  22. "Siniy kobalt: Vozmozhnaia istoria zhizni markiza Sargadelosa". bibliotraducion.uvigo.es. Consultado o 2019-07-17. 
  23. "Alfredo Conde: «Sin el premio, 'El beato' habría pasado desapercibido»", La Voz de Galicia, 23 de maio de 2016 (en castelán).

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]


Predecesor:
Alejandrino Fernández Barreiro
 Escudo de Galicia.svg
conselleiro de Cultura
 
1987-1990
Sucesor:
Daniel Barata Quintas
Traído desde "https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Alfredo_Conde&oldid=5198002"