Arameo bíblico

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura

Arameo bíblico, ou lingua aramea bíblica, é unha forma da lingua aramea que foi utilizada nos libros de Daniel, Ezra e nalgúns treitos da Biblia hebrea. Non debe ser confundido coas paráfrases arameas, explicacións e expansións das escrituras xudías, que son coñecidas como targumim.

Historia[editar | editar a fonte]

A lingua aramea antiga servía de lingua franca no imperio neoasirio, durante século VIII a.e.c,[1] o contacto lingüístico cos máis vetustos estadios do Hebreo bíblico é facilmente notado.

Durante o Babylonian exilio, Aramaic deviña a lingua falada polos xudeus, e Aramaic o guión cadrado substituíu o Paleo-alfabeto hebreo.[2] Despois de que o Achaemenid o imperio capturou Babilonia, Aramaic deviña a lingua de cultura e aprendizaxe. Rei Darius declarei Imperial Aramaic para ser a lingua oficial da metade occidental do seu imperio en 500 BCE, e é que Imperial Aramaic que forma o fundamento de Bíblico Aramaic.[3]

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Franz Rosenthal, A Grammar of Biblical Aramaic (Wiesbaden: Otto Harrassowitz, 1961), p. 5.
  2. Moshe Beer, "Judaism (Babylonian)" Anchor Bible Dictionary 3 (1996), p. 1080.
  3. Saul Shaked, "Aramaic" Encyclopedia Iranica 2 (New York: Routledge & Kegan Paul, 1987), p. 251
Traído desde "https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Arameo_bíblico&oldid=5005077"