Rela europea

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
(Redirixido desde "Estroza europea")
Saltar para a navegação Saltar para a pesquisa
Rela europea
Hyla arborea
Hyla arborea
Estado de conservación
Pouco preocupante (LC)
Pouco preocupante[1]
Clasificación científica
Reino: Animalia
Filo: Chordata
Clase: Amphibia
Orde: Anura
Familia: Hylidae
Xénero: Hyla
Especie: H. arborea
Nome binomial
Hyla arborea
Linnaeus, 1758
Mapa de distribución

Mapa de distribución

A rela[2][3] europea[4] (Hyla arborea) é unha pequena ra do xénero Hyla, da familia dos hílidos (Hylidae), duns 4,5 a 5 cm de lonxitude, cor verde, hábitos arborícolas e que se alimenta de insectos.

Pode verse en días húmidos e nubrados, porén, atinxe os niveis máximos de actividade durante a noite.

Historicamente as relas foron utilizadas como barómetros biolóxicos, debido ao feito de comezaren os machos a croar ao sentiren a proximidade da chuvia.

Esta ra é o representante por excelencia dos hílidos en Europa, distribuíndose pola Europa central e meridional (agás a península Ibérica), estendéndose polo leste até o Cáucaso e Asia occidental.

Características[editar | editar a fonte]

É un anfibio de pequeno tamaño, de non máis de 5 cm de lonxitude. Presenta un corpo ovalado, algo repoludo, coa cabeza ancha e os ollos grandes e prominentes, de iris dourado.

Facilmente recoñecíbel pola intensa cor verde brillante, aínda que, dependendo da subespecie, temperatura ou humidade relativa ou o seu contorno, a súa cor pode variar entre as tonalidades verde escura a verde intensa, pasando pola cincenta, parda e amarela, ás veces con manchas. Ao longo dos flancos presentan unhas liñas irregulares de cor que vai da parda á negra.

As súas extremidades son esveltas, e nas puntas dos dedos teñen ventosas, adaptadas aos seus hábitos gabeadores, que lles permiten agatuñar facilmente pola vexetación e manterse sobre as follas máis lustrosas, sendo este un dos caracteres que as separan das ras típicas, de fortes ancas traseiras adaptadas ao salto.

O macho presenta un gran saco vocal que infla debaixo da mandíbula ao realizar a súa chamada e desenvolve durante o período nupcial pequenas rugosidades no primeiro dedo das extremidades anteriores que lle axudarán a suxeitarse á femia durante o amplexo.

Hábitat e distribución[editar | editar a fonte]

Vive en territorios con auga permanente, onde abunda a vexetación, nas marxes de pozas, lagoas ou ríos de correntes lentas. Frecuenta preferibelmente árbores, matogueiras e outras vexetacións densas que lle permitan agocharse, e que ademais estean próximas á auga.

É de actividade principalmente crepuscular e nocturna.

Presente nas zonas mediterráneas europeas, está amplamente distribuída por Europa, desde Ucraína e Belarús, até os Balcáns, Creta, Italia, Benelux e Francia.

Na península Ibérica substitúea a especie Hyla molleri.[5][6][7][8][9][10]

Reprodución[editar | editar a fonte]

Macho de Hyla arborea croando.

O período reprodutor desta ra comeza coa primavera, utilizando pozas ou ribeiras fluviais de augas doces e con abundante vexetación.

Os machos atraen as femias co seu potente canto, inchando o saco vocal que chega a adquirir un tamaño maior có da cabeza.

Coma no resto de especies de ras, o apareamento ten lugar unha vez que o macho consegue atraer unha femia coa súa chamada, e durante a noite. A femia deposita paquetes con ao redor de 1.000 ovos, que son fecundados externamente polo macho durante o denominado amplexo axilar.

Notas[editar | editar a fonte]

  1. "Hyla arborea". Lista Vermella de especies ameazadas. (en inglés). Unión Internacional para a Conservación da Natureza. 2008. 
  2. Definicións no Dicionario da Real Academia Galega e no Portal das Palabras para rela.
  3. Conde Teira, M. A. (1996): "Acerca dos nomes dos anfibios e réptiles galegos" en Cadernos de Lingua, 13, páx. 79-80. Real Academia Galega.
  4. "Nomes galegos dos anfibios recomendados pola Chave" (PDF) (2ª ed.). 2016. p. 7. Consultado o 20 de agosto de 2016. 
  5. Masó e Pijoan (2011).
  6. Stock et al. (2008).
  7. Carretero et al. (2010).
  8. Speybroeck et al. (2010).
  9. Rivera et al. (2011).
  10. Frost (2010).

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

  • Carretero, M.A.; E. Ayllón, e G. Llorente (2010). "Lista patrón de los anfibios y reptiles de España". Asoc. Herpetol. Esp., Mus. Cienc. Nat. Madrid. 
  • Frost, Darrel R. "Amphibian Species of the World: an Online Reference. Version 5.4 (8 April 2010)" (en inglés). American Museum of Natural History, New York, USA. 
  • Masó, A. e M. Pijoan (2011). Anfibios y reptiles de la península ibérica, Baleares y Canarias. Barcelona: Omega. p. 848. ISBN 978-84-282-1368-4. 
  • Speybroeck, J.; W. Beukema & P. A. Crochet (2010). "A tentative species list of the European herpetofauna (Amphibia and Reptilia) —an update". Zootaxa (2492): 1–27. 
  • Stöck, M.; S. Dubey, C. Klütsch, S. N. Litvinchuk, U. Scheidt & N. Perrin (2008). "Mitochondrial and nuclear phylogeny of circum-Mediterranean tree frogs from the Hyla arborea group". Mol. Phyl. Evol. (en inglés) (49): 1019–1024. 

Outros artigos[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]

Traído desde "https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Rela_europea&oldid=4665575"