Forges

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Forges
Antonio Fraguas Forges.jpg
Nome completoAntonio Fraguas de Pablo
AlcumeForges
Nacemento17 de xaneiro de 1942
 Madrid
Falecemento22 de febreiro de 2018
 Hospital Universitario Fundación Jiménez Díaz e Madrid
Causacancro de páncreas
NacionalidadeEspaña
Educado enUniversidade Politécnica de Madrid
Ocupacióneditorial cartoonist, artista de banda desenhada e caricaturista
PaiAntonio Fraguas Saavedra
PremiosCreu de Sant Jordi, Gat Perich, Medalla de Ouro ó Merito no Traballo, Medalla de Ouro ao Mérito nas Belas Artes, sen etiquetar e Antonio de Sancha Award
editar datos en Wikidata ]

Antonio Fraguas de Pablo, coñecido como Forges, nado en Madrid o 17 de xaneiro de 1942 e finado na mesma cidade o 22 de febreiro de 2018,[1] foi un humorista gráfico español, colaborador habitual do diario El País.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Fillo do galego da Fonsagrada Antonio Fraguas Saavedra e a catalá Ascensión de Pablo, pasou a súa infancia nunha ampla familia na que era o segundo de nove irmáns. Foi un mal estudante, pero un gran lector de Richmal Crompton e os seus libros sobre Charlie Brown. Cursou estudos de Enxeñería de Telecomunicación e Ciencias Sociais. En 1956, con só 14 anos, comeza a traballar como técnico de telecine en Televisión Española e como mesturador de imaxe desde 1962. Abandonou o cadro de persoal de TVE sendo Coordinador de Estudo en 1973 para dedicarse profesionalmente ó humorismo gráfico. Publicara o seu primeiro debuxo en 1964 no diario Pueblo,[1] da man de Jesús Hermida, e logo pasou a Informaciones. Jesús de la Serna encomendoulle o chiste editorial; en 1970 comenza a colaborar en Diez Minutos e traballa nas revistas de humor Hermano Lobo e Por Favor. Fixo o servizo militar como furriel de artillería, casou e tivo tres fillas e un fillo. Publicou o chiste editorial en Diario 16 e posteriormente en El Mundo, pero deixou este xornal, do que fora un dos fundadores, e pasou a asinar o chiste editorial de El País. Ademais posuía seccións de humor gráfico nas revistas Lecturas, Jano, Interviú e El Jueves.

Dirixiu dúas películas (País S.A., 1975, e El Bengador Gusticiero y su pastelera madre, 1977) e 4 series de humor en televisión, El Muliñandupelicascarabajo (1968), Nosotros (1969) e 24 horas aquí (1976), en TVE; e Deforme semanal (1991), en Telemadrid co seu irmán José María Fraguas. Na radio participou en programas como Protagonistas, La Ventana e No es un día cualquiera, de RNE, con Pepa Fernández, e en La Ventana, de Gemma Nierga, na Cadena SER.

En 2012, e a proposta do claustro académico da Universidade de Alcalá de Henares, foi nomeado Director Técnico do Instituto Quevedo do Humor, primeiro centro específico universitario fundado en España de estudos sobre o humor en tódalas súas facetas. En 2014, presentou e dirixiu o programa de televisión Pecadores impequeibols en La 2 de TVE.

Como humorista, utilizou uns bocadillos moi persoais de grosa liña negra e unha refinada linguaxe extraída directamente da rúa. "Inventor" de palabras e modismos léxicos, (bocata, firulillo, esborcio, jobreído etc.), é un dos poucos humoristas cun oído sensible á linguaxe popular. Na súa obra ocupan un lugar fundamental o costumismo e a crítica social. O seu forte é a visión crítica das situacións da vida cotiá; creou toda unha extensa iconografía de personaxes e situacións cómicas que reflicten a idiosincrasia e a socioloxía da España contemporánea. Mariano, un burgués frustrado casado cunha gordísima muller chamada Concha, que representa á represiva conciencia; os náufragos nunha illa aburrida que teñen que combater a soidade cunha hipertrofia da fantasía; os Blasillos que representan a España rural e eterna; as vellas que conxugan informática e paletez; os oficinistas cabreados; o matrimonio sepultado nunha cama inmensa o yuppi americanizado e idiota; o niñato "pijo" e imbécil; o alienado polo fútbol, o oficinista cabreado e subversivo, o descolgado que pecha bares, o pretensor de portela, o enclaustrado no búnker etc...

Unha parte substancial da súa obra constitúena os álbums sobre Historia de España en cómic e sobre informática para torpes. Afirmaba que en España non é necesaria a inspiración para ser humorista.

Morreu en Madrid o 22 de febreiro de 2018 a consecuencia do cancro de páncreas que padecía.

Galardóns[editar | editar a fonte]

Antonio Fraguas «Forges», que nunca quixo ser membro de ningún xurado e que nunca se presentou, nin persoalmente nin por terceiros, a ningún concurso nin galardón, posúe varios premios para os que non é preciso postularse, como o Premio á Liberdade de Expresión da Unión de Xornalistas de España; foi Colexiado de Honra do Colexio de Xornalistas de Cataluña e tamén foille concedida a Creu de Sant Jordi, máxima condecoración catalá.

O 7 de decembro de 2007, o Consello de Ministros de España concedeulle a Medalla de Ouro ao Mérito no Traballo.

En novembro de 2009 a Asociación de Libreiros concédelle o Premio Lenda, pola súa defensa constante da lectura e os libros a través dos seus debuxos.

En abril de 2011, o Consello de Ministros de España outorgoulle a Medalla de Ouro ao Mérito nas Belas Artes.[2] Así mesmo, recibiu o galardón Onda Mediterránea 2011.[3] Foi Premio Antonio de Sancha (2001), patrocinado polos editores madrileños,[4] e Premio Internacional de Humor Gat Perich. En decembro do mesmo ano, recolleu o premio Emilio Castelar, na especialidade de Eficacia Comunicativa, dos xornalistas gaditanos.

En maio de 2012 recibiu o Premio da FAO, pola difusión nos seus debuxos do problema alimentario no mundo. Tamén en 2012 recibiu o galardón de Socio de Honra do Orfeón burgalés, pola reiterada aparición da devandita institución nos seus chistes, e o Premio Notario do Humor concedido pola Universidade de Alacant.

En 2013, a fundación Rodolfo Benito Samaniego, de Alcalá de Henares, outorgoulle o Premio á Convivencia, Paz e Liberdade. En outubro dese mesmo ano, recibiu a distinción Liber Press, xunto a Joan Manuel Serrat e Eduardo Punset, en Xirona. En decembro de 2013 recibiu o Premio Nacional de Xornalismo Pedro Antonio de Alarcón na súa duodécima edición, en recoñecemento á súa traxectoria.[5]

En 2014 foi galardoado co Premio Artemio Precioso polo seu labor en defensa do medio ambiente. Con motivo dos seus 50 anos de profesión, editouse un cupón da ONCE e unha folla de selos de Correos[6] con debuxos seus e foi nomeado pola Universidade Miguel Hernández, de Elx, doutor honoris causa.[7] En novembro do mesmo ano concedéuselle, por unanimidade do xurado, o Premio Iberoamericano de Humor Gráfico Quevedos.

O 28 de xaneiro de 2016 foi nomeado doutor honoris causa pola Universidade de Alcalá.[8]

Obra[editar | editar a fonte]

Lendo a Forges.
  • 2015 - "Los más de la Historia de Aquí", en tres tomos.
  • 2014 - "Coloreitor", libro de coloreo contra o estrés.
  • 2014 - "El libro (de los 50 años) de Forges", conmemorativo do seu medio século de profesión.
  • 2013 - Ilustra "Del guateque al altar", de Pilar Garrido.
  • 2013 - Ilustra "El fantasma de Canterville", III tomo da colección terror-humor con Alfonso Azpiri.
  • 2012 - Ilustra "El monstruo de Frankenstein" II tomo da colección terror-humor con Alfonso Azpiri.
  • 2011 - Ilustra "Drácula", I tomo da colección terror-humor, con Alfonso Azpiri.
  • 2011 - Ilustra 'Polvo eres', de Nieves Concostrina.
  • 2010 - Ilustra "La Posguerra vista por una particular y su marido", de Pilar Garrido Cendoya.
  • 2007 - "La Consti y la Transi", os anos de 1975 a 1982 da España democrática en cómic, da serie Historia Forgesporánea.
  • 2006 - "El Franquismo y hacia la Libertad" a era franquista en cómic, da serie Historia Forgesporánea.
  • 2006 - "La Guerra Incivil", la Guerra Civil española en cómic, da serie Historia Forgesporánea.
  • 2006 - El ambiente siempre está en medio, con Joaquín Araujo
  • 2005 - Arte de am@r (Debuxos)
  • 2004 - Humor del Día (Debuxos)
  • 2003 - Números pares, impares e idiotas con Juan José Millás
  • 1996 - Colección La Neurona Feliz (6 tomos de debuxos)
  • 1992-2006 - Informática para Torpes, (Ilustraciones de 72 tomos)
  • 1992 - Doce de Babilonia (Novela)
  • 1985 - Los Manuales de Crisp & Son (Cómic)
  • 1984 - Historia Forgesporánea (Cómic)
  • 1982 - Forges 5 (Debuxos)
  • 1982 - Los Wordiales '82 (Cómic)
  • 1980 - Historia de Aquí (Cómic)
  • 1980 - Forgescedario (7 libros de debuxos)
  • 1979 - Forges 4 (Debuxos)
  • 1978 - La Consti (la Constitución de 1978 al alcance de cualquier lector)(Cómic)
  • 1976 - Los Forrenta años (40 años de franquismo)( Cómic)
  • 1974 - Comiciclos (Cómic)
  • 1974 - Forges 3 (Debuxos)
  • 1973 - Forges 2 (Debuxos)
  • 1972 - Forges 1 (Debuxos)

Notas[editar | editar a fonte]

  1. 1,01,1 "Muere el humorista gráfico Antonio Fraguas, Forges". elmundo.es. Consultado o 22-02-2018. 
  2. "SS.MM. los Reyes entregan las Medallas de Oro al Mérito en las Bellas Artes". lamoncloa.gob.es. Consultado o 22-02-2018. 
  3. "Premios Ones Mediterrania 2011". fundació Mediterrània. Consultado o 22-02-2018. 
  4. "Los editores madrileños premian a Forges por su defensa de los libros". elpais.com. 21-11-2001. Consultado o 22-02-2018. 
  5. "Forges gana el Premio nacional de Periodismo Antonio Alarcón". atlantico.net. 13-12-2013. Consultado o 22-02-2018. 
  6. "Emisión de selos". correo.es. Consultado o 22-02-20118. 
  7. "FORGES ES INVESTIDO DOCTOR HONORIS CAUSA POR LA UNIVERSIDAD MIGUEL HERNÁNDEZ". periodismo.umh.es. Consultado o 22-02-2018. 
  8. "‘Forges’, investido Doctor Honoris Causa por la UAH durante la Festividad de Santo Tomás". Portal comunicación UAH. 22-01-2016. Consultado o 22-02-2018. 

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]

Traído desde "https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Forges&oldid=4777248"