Francisco Rabal

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar para a navegação Saltar para a pesquisa
Francisco Rabal
Paco Rabal. pirog..JPG
Nacemento 8 de marzo de 1926
Lugar Águilas
Falecemento 29 de agosto de 2001
Lugar Bordeos
Nacionalidade España
Cónxuxe(s) Asunción Balaguer
Profesión actor, guionista, director de cine, Actor de teatro e actor de cinema
editar datos en Wikidata ]

Paco Rabal, nado en Águilas o 8 de marzo de 1926 e finado en Bordeos o 29 de agosto de 2001, foi un actor murciano.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

En Madrid estudou nos xesuítas de Chamartín. Debutou no cine en 1946 con La pródiga e durante anos traballou baixo as ordes dos mellores directores europeos, como Antonioni, Chabrol ou Visconti. Entre os directores españois para os que traballou atópanse Carlos Saura (Goya en Burdeos) ou Luis Buñuel co que fixo tres películas: Nazarín, Viridiana e Belle de jour.

No ano 1968 encarnou o revolucionario Che Guevara nun filme de Paolo Heuchs.

Con Buñuel viviu unha auténtica amizade, o que o levou a dicir: «Leo todos os días as súas memorias[1] coma se fosen unha Biblia, foi un gran creador, polo seu físico parecía un home duro; pero era a persoa máis tenra que coñecín, era fiel á amizade, ós seus amigos, era moi puntual e cun gran sentido do humor, infantil e moi severo cos seus fillos, parecía chapado á antiga; desde o primeiro día que nos coñecemos fomos moi bos amigos e chamámonos tío e sobriño ata a súa morte».

Casado con Asunción Balaguer desde 1950, coa que tivo dous fillos, Benito e Teresa.

Na madurez traballou con Miguel Hermoso en Truhanes e encarnou a Azarías en Los santos inocentes, adaptación de Mario Camus da obra literaria de Miguel Delibes que lle valeu o premio de interpretación do Festival de Cannes en 1984, ex aequo para Alfredo Landa.

Para televisión, encarnou a San Pedro de Alcántara na miniserie Teresa de Jesús e o toureiro retirado Juncal na exitosa serie dirixida por Jaime de Armiñán en 1987.

O 12 de novembro de 1993 recibiu a medalla de ouro da Academia de Cine española.

Francisco Rabal faleceu inesperadamente o 29 de agosto de 2001, cando regresaba a España en avión desde Montréal, por mor dunha insuficiencia respiratoria que lle produciu o enfisema pulmonar que padecía. Unhas semanas máis tarde ía recibir o honorífico Premio Donostia no Festival de Cine de San Sebastián. Foi o seu neto, o tamén actor Liberto Rabal, quen o recolleu no seu nome, rendéndolle tributo nunha emotiva homenaxe que reuniu no escenario do Kursaal ó seu amigo Carlos Saura e ás súas compañeiras de elenco Carmen Sevilla, Julia Martínez, Terele Pávez, Ana Belén, Emma Suárez e María Barranco.

Foi incinerado e enterrado baixo unha oliveira na súa localidade natal.

Filmografía[editar | editar a fonte]

  • La rueda de la vida (1942)
  • La Pródiga (1946)
  • Luna de sangre (1950)
  • María morena (1951)
  • Sor intrépida (1952)
  • El alcalde de Zalamea (1953)
  • Hay un camino a la derecha (1953)
  • La guerra de Dios (1953)
  • La pícara molinera (1954)
  • Historias de la Radio (1955)
  • El canto del gallo (1955)
  • La gran mentira (1956)
  • Amanecer en Puerta Oscura (1957)
  • Nazarín (1958)
  • Los clarines del miedo (1958)
  • El hombre de la isla (1959)
  • Trío de damas (1960)
  • Viridiana (1961)
  • La mano en la trampa (1962)
  • L'eclisse (1962)
  • Fra Diavolo (1962)
  • El conde Sandorf (1963)
  • El diablo también llora (1963)
  • Llanto por un bandido (1963)
  • María Rosa (1964)
  • Currito de la Cruz (1965)
  • Belle de jour (1966)
  • Las brujas (1966)
  • Camino del Rocío (1966)
  • Los largos días de la venganza (1967)
  • Cervantes (1968)
  • El largo día del águila (1969)
  • Sangre en el ruedo (1969)
  • Goya (historia de una soledad) (1970)
  • Laia (1970)
  • Nada menos que todo un hombre (1971)
  • La Leyenda del Alcalde de Zalamea (1972)
  • La guerrilla (1972)
  • Tormento (1974)
  • El buscón (1974)
  • Las largas vacaciones del 36 (1976)
  • Emilia... parada y fonda (1976)
  • Corleone (1977)
  • Carga maldita (1977)
  • Yo soy mía (1977)
  • Así como es (1978)
  • El gran secreto (1980)
  • Sal Gorda (1982)
  • La colmena (1982)
  • Epílogo (1983)
  • Escapada Final (1983)
  • Truhanes (1983)
  • Padre nuestro (1984)
  • Luces de Bohemia (1984)
  • Los santos inocentes (1984)
  • Marbella, un golpe de cinco estrellas (1985)
  • La hora bruja (1985)
  • Los paraísos perdidos (1985)
  • Camorra: Contacto en Nápoles (1986)
  • El disputado voto del señor Cayo (1986)
  • El hermano bastardo de Dios (1986)
  • Tiempo de silencio (1986)
  • Divinas palabras (1987)
  • Barroco (1988)
  • Gallego (1988)
  • La Blanca Paloma (1989)
  • ¡Átame! (1989)
  • El aire de un crimen (1989)
  • La taberna fantástica (1990)
  • El hombre que perdió su sombra (1991)
  • La Lola se va a los puertos] (1993)
  • El palomo cojo (1995)
  • Así en el cielo como en la tierra (1995)
  • Felicidades, Tovarich (1995)
  • Edipo alcalde 1996)
  • Airbag (1997)
  • Pequeños milagros (1997)
  • Water Easy Reach (1997)
  • Pequeños milagros (1997)
  • A noiva de medianoite (1997)
  • Un día bajo el sol (1998)
  • Goya en Burdeos (1999)
  • Tú qué harías por amor (1999)
  • Lázaro de Tormes (2000)
  • Divertimento (2000)
  • Dagon (2001)

Referencia[editar | editar a fonte]

  1. Mon dernier soupir, (1982), DeBolsillo, Barcelona, 2003. ISBN 84-9759-504-1.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]

Traído desde "https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Francisco_Rabal&oldid=4710851"