Guerra de Inverno

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Guerra de Inverno
Parte de Segunda guerra mundial
The War in Finland, 1940 HU55566.jpg
Patrulla de esquiadores fineses o 12 de xaneiro de 1940.
Data 30 de novembro de 1939 – 13 de marzo de 1940
Lugar Leste de Finlandia
Resultado Tratado de paz de Moscova
(paz interina)
Casus belli Incidente de Mainila
Cambios territoriais Cesión das illas do golfo de Finlandia, o istmo de Carelia, Carelia do Lagoda, Salla, e a península de Rybachy, e o arrendamento de Hanko á Unión Soviética.
Belixerantes
Finlandia Finlandia
  • Voluntarios estranxeiros
Flag of the Soviet Union.svg Unión Soviética
  • República Democrática de Finlandia (goberno títere)
Líderes
Finlandia Kyösti Kallio
Finlandia Risto Ryti
Finlandia Carl Gustaf Emil Mannerheim
Flag of the Soviet Union.svg Iosif Stalin
Flag of the Soviet Union.svg Kirill Meretskov
Flag of the Soviet Union.svg Kliment Voroshilov
Flag of the Soviet Union.svg Semyon Timoshenko
Forzas en combate
337.000 - 346.500 soldados[1][2]

32 tanques
[3] 114 avións[4]</ref>

425.640 - 760.578 soldados

998.100 combatetntes (total)
2.514 - 6.541 tanques[5]
3.880 avións

Baixas
25.904 mortos ou desaparecidos[6]

43.557 feridos[7]
1.000 capturados[8]
957 civís en ataques aéreosKurenmaa & Lentilä 2005
20–30 tanques
62 avións
70.000 total de baixas

126.875 mortos ou desaparecidos

188.671 feridos[9]
5.572 capturados[10]
3.543 tanques[11][12][13]
261 - 515 avións[13][14]
323.000 total de baixas

A guerra de Inverno (en finés: talvisota, en sueco: vinterkriget, en ruso: Зимняя война, (Zimnjaja vojna)) foi un conflito militar entre a Unión Soviética e Finlandia. Comezou cunha ofensiva soviética o día 30 de novembro de 1939 (dous meses despois do inicio da Segunda Guerra Mundial e da invasión soviética de Polonia), e rematou o 13 de marzo de 1940 co Tratado de paz de Moscova. A Sociedade de Nacións considerou o ataque ilegal e expulsou a Unión Soviética da Sociedade o 14 de decembro de 1939.

Os soviéticos tiñan tres veces máis soldados que os fineses, trinta veces máis avións, e cen veces máis tanques. O Exército Vermello, porén, fora paralizado pola Gran Purga de Iosif Stalin de 1937, reducindo a moral e a eficacia do exército pouco tempo antes do inicio da guerra. Con máis de 30.000 dos seus oficiais executados ou presos, incluídos moitos altos mandos, o Exército Vermello en 1939 tiña moitos oficiais de nivel medio e alto inexpertos. Debido a estes factores, e a alta moral das forzas finesas, Finlandia foi capaz de resistir a invasión soviética moito máis tempo do que os soviéticos agardaban.[15]

As hostilidades remataron o 13 de marzo de 1940 coa sinatura do Tratado de paz de Moscova. Finlandia cedeu o 11% dos seus territorios previos á guerra e o 30% dos seus activos económicos á Unión Soviética. As perdas no Exército Vermello foron moi altas, e a reputación internacional do país sufriu. As forzas soviéticas non cumpriron o seu obxectivo de conquistar completamente Finlandia, pero gañaron terreo substancial ao longo do lago Ladoga e territorio no norte do país.[16] Os fineses, porén, conservaron a súa soberanía e melloraron a súa reputación internacional.

O tratado de paz frustrou o plan franco-británico de enviar tropas a Finlandia polo norte de Escandinavia. Un dos obxectivos principais desa operación era o de tomar o control das minas de ferro do norte de Suecia e cortar a súa subministración a Alemaña.

Contexto[editar | editar a fonte]

Artigo principal: Antecedentes da Guerra de Inverno.
Véxase tamén: Tratado de Tartu (Finlandia-Rusia).

Relacións e políticas soviético-finesas[editar | editar a fonte]

Status xeopolítico de Europa do Norte en novembro de 1939.[17]     Países neutrais.     Países anexionados por Alemaña.     Países anexionados pola Unión Soviética.     Países neutrais con bases militares soviéticas.

Ata os inicios do século XIX, Finlandia constituía a parte leste do Reino de Suecia. En 1809, para protexer a súa capital imperial, San Petersburgo, os rusos conquistaron Finlandia e convertérona nun estado tapón autónomo dentro do Imperio Ruso.[18] O Gran Ducado de Finlandia resultante gozou dunha ampla autonomía dentro do Imperio ata finais do século, cando Rusia comezou a intentar asimilar Finlandia como parte dunha política xeral para fortalecer o goberno central e unificar o Imperio a través da rusificación. Aínda que falidos, debido ás loitas internas en Rusia, eses intentos arruinaron as relacións cos fineses e incrementaron o apoio dos movementos pola autodeterminación en Finlandia.[19]

O estoupido da Primeira Guerra Mundial propiciou o colapso do Imperio Ruso durante a revolución rusa de 1917 e a guerra civil rusa de 1917–1920, déronlle a Finlandia unha oportunidade; o 6 de decembro de 1917 o Senado de Finlandia declarou a independencia do país. O novo goberno bolxevique ruso era débil, e a guerra civil estalara en Rusia en novembro de 1917; os bolxeviques consideraron que non podían aferrarse a partes periféricas do antigo imperio. Deste xeito, a Rusia Soviética (logo URSS) recoñeceu ao novo goberno finés só tres semanas despois da declaración de independencia.[19] A soberanía foi totalmente conseguida en maio de 1918 tras unha guerra civil de catro meses, coa vitoria das forzas conservadoras Brancas sobre as Vermellas socialistas, e a expulsión das tropas bolxeviques.[20]

Finlandia uniuse á Sociedade de Nacións en 1920, da que buscaba garantías de seguridade, pero o seu obxectivo principal era a cooperación cos países escandinavos. Os militares fineses e suecos cooperaron amplamente, pero centráronse máis no intercambio de información e os plans de defensa das illas Åland que en exercicios militares ou no almacenamento e despregue de material. Porén, o goberno de Suecia evitou coidadosamente comprometeuse coa política exterior de Finlandia.[21] A política militar finesa incluíu a cooperación militar secreta entre Finlandia e Estonia.[22]

O período posterior á guerra civil ata principios da década de 1930 foi unha época politicamente inestables en Finlandia debido á continua rivalidade entre os partidos conservador e socialista. O Partido Comunista de Finlandia foi declarado ilegal en 1931, e o nacionalista Lapuan liike (Movemento de Lapua) organizou actos violentos anticomunistas, que culminaron no fracasado golpe de estado de 1932. A partir de entón o heredeiro de Lapuan liike, o ultranacionalista Isänmaallinen kansanliike (Movemento Patriótico Popular) tivo unha presenza minoritaria na política nacional (a súa máxima representación foi de 14 escanos dos 200 que conformaban o Parlamento).[23] A finais da década de 1930 a economía finesa, orientada cara á exportación, estaba en crecemento e os movementos políticos extremos do país diminuíran.[24]

Unha postal de propaganda soviética de 1940 que di "o can fascista gruñe" en referencia á Garda Branca (Шюцкор), as forzas paramilitares que xogaron un papel na derrota dos Vermellos socialistas en Finlandia durante a guerra civil de 1918.

Despois da intervencións soviética na guerra civil finlandesa en 1918, non se asinou ningún tratado de paz formal. En 1918 e 1919 forzas voluntarias finesas levaron a cabo dúas incursións militares sen éxito a través da fronteira rusa: as expedicións Viena e Aunus, para anexionar áreas de Carelia segundo a ideoloxía da Gran Finlandia de unir a todos os pobos fínicos nun só estado. En 1920 comunistas fineses baseados na Rusia Soviética intentaron asasinar ao antigo comandante en xefe da finesa Suojeluskunta (Garda Branca), o mariscal Carl Gustaf Emil Mannerheim. O 14 de outubro de 1920, Finlandia e a Rusia Soviética asinaron o Tratado de Tartu, confirmando a nova fronteira entre os dous países igual que a vella entre o Gran Ducado de Finlandia e o Imperio Ruso. Ademais, Finlandia recibiu Petsamo, co seu porto libre de xeo no océano Ártico.[25][26] A pesar da sinatura do tratado, as relacións entre os dous países mantivéronse tensas. O goberno finés permitiu a voluntarios cruzar a fronteira para apoiar o levantamento de Carelia Oriental en 1921, e os comunistas fineses na Unión Soviética continuaron preparando un desquite cruzando a fronteira e realizaron un ataque dentro de Finlandia, coñecido como "Läskikapina" (motín da carne de porco), en 1922.[27] En 1932 a Unión Soviética asinou un pacto de non agresión con Finlandia, que foi reafirmado por un período de 10 anos enn 1934.[27] Porén, as relacións entre os dous países mantivéronse en gran medida de minimis. Mentres que o comercio exterior de Finlandia estaba en auxe, menos do 1% do mesmo producíase coa Unión Soviética.[28] En 1934, a Unión Soviética uniuse á Sociedade de Nacións.[27]

Sinatura do pacto de non agresión en 1932

Iosif Stalin considerou decepcionante que a Unión Soviética non puidera deter a revolución finlandesa.[29] Pensou que o movemento pro-finlandés en Carelia representaba unha ameaza directa para Leningrado e que a área e as defensas de Finlandia podían empregarse para invadir a Unión Soviética ou restrinxir os movementos da frota.[30] Durante a época de Stalin a propaganda soviética pintou aos líderes fineses como unha "camarilla fascista, cruel e reaccionaria". O mariscal Carl Gustaf Mannerheim e Väinö Tanner, o líder do Suomen Sosialidemokraattinen Puolue (Partido Socialdemócrata Finés), foron obxecto de desprezo en particular.[31] Cando Stalin gañou o poder absoluto tras a Gran Purga de 1938, a Unión Soviética cambiou a súa política exterior cara a Finlandia a finais dos anos 30. A Unión Soviética comezou a perseguir a reconquista das provincias que a tsarato ruso perdera durante o caos da Revolución de Outubro e da guerra civil rusa case dúas décadas antes. O líder soviético cría que o vello imperio tiña unha seguridade e unhas posesións territoriais ideais, e quería que a acabada de bautizar cidade de Leningrado a tan só 32 km da fronteira finlandesa, gozara dun nivel de seguridade semellante contra o poder crecente da Alemaña nazi.[32][33] En esencia, a fronteira entre o Gran Ducado de Finlandia e a Rusia propiamente dita nunca debera converterse en internacional.[34][35]

Negociacións[editar | editar a fonte]

A península de Rybachii en 2008. A Unión Soviética demandou que a península, o punto máis ao norte de Finlandia na época, fora cedido xunto con outras áreas para protexer os activos soviéticos.

En abril de 1938, o axente do NKVD Boris Yartsev contactou co ministro de asuntos exteriores finés Rudolf Holsti e co primeiro ministro Aimo Cajander, afirmando que a Unión Soviética non confiaba en Alemaña e que unha guerra entre os dous países era considerada posible. O Exército Vermello non agardaría pasivamente tras as fronteiras e "avanzaría para atoparse co inimigo". Os representantes fineses aseguráronlle a Yartsev que Finlandia se comprometía a unha política de neutralidade e que o país se oporía a calquera incursión armada. Yartsev suxeriulle a Finlandia que cedese ou arrendase algunhas das illas do golfo de Finlandia ao longo dos accesos marítimos a Leningrado, pero Finlandia negouse.[36][37]

As negociacións continuaron ao longo de 1938 sen resultados. A recepción finesa ás peticións soviéticas foi decididamente fría, xa que a violenta colectivización e as purgas de Stalin deron unha mala imaxe do país. Ademais, gran parte da elite comunista finesa na Unión Soviética fora executada durante a Gran Purga, empanando aínda máis a súa imaxe en Finlandia. Ao mesmo tempo, Finlandia estaba intentando negociar un plan de cooperación militar con Suecia, coa esperanza de conseguir unha defensa conxunta das illas Åland.[38]

A Unión Soviética e a Alemaña nazi asinaron o Pacto Ribbentrop-Molotov en agosto de 1939. O pacto era nominalmente un tratado de non agresión, pero incluía un protocolo segredo polo cal os países do leste de Europa eran divididos en esferas de interese, e Finlandia caeu na esfera soviética. O 1 de setembro de 1939, Alemaña comezou a súa invasión de Polonia, e dous días despois Reino Unido e Francia declaráronlle a guerra. Pouco despois os soviéticos invadiron o leste de Polonia. Os estados bálticos foron axiña forzados a aceptar tratados permitindo á Unión Soviética establecer bases militares e estacionar tropas no seu territorio.[39] O goberno de Estonia aceptou o ultimato, asinando o correspondente acordo en setembro. Letonia e Lituania faríano no mes de outubro. Ao contrario que os países bálticos, Finlandia iniciou unha mobilización progresiva baixo o aspecto dunhas "manobras adicionais de actualización".[40] Os soviéticos xa tiñan comezado unha intensa mobilización preto da fronteira finesa entre 1938 e 1939. Porén, as tropas de asalto precisas para a invasión non comezaron a despregarse ata outubro de 1939. Os plans de operación feitos en setembro agardaban comezar a invasión no mes de novembro.[41][42]

Soldados finlandeses recollendo o seu almorzo nunha cociña de campo durante as "monobras adicionais de actualización" no istmo de Carelia o 10 de outubro de 1939.

O 5 de outubro de 1939 a Unión Soviética convidou a unha delegación finesa a negociar en Moscova. Juho Kusti Paasikivi, o embaixador en Suecia, foi enviado a Moscova para representar ao goberno finés.[40] Os soviéticos esixiron que a fronteira entre os dous países no istmo de Carelia se movese cara ao oeste ata un punto só a 30 km ao leste de Viipuri, e que os fineses destruísen todas as fortificacións existentes no istmo. Tamén demandaron a cesión de illas no golfo de Finlandia ademais da península de Kalastajansaarento. Por outra banda, os fineses deberían abandonar a península de Hanko durante 30 anos e permitir aos soviéticos establecer unha base militar alí. A cambio, a Unión Soviética cedería Repola e Porajärvi de Carelia Oriental, dous concellos con dúas veces o territorio demandado a Finlandia.[40][43] Aceptar as peticións soviéticas forzaría aos fineses a desmantelar as súas defensas na Carelia finesa.[44]

A oferta soviética dividíu ao goberno finés, pero finalmente foi rexeitada con respecto á opinión pública e do Parlamento. O 31 de outubro, na asemblea do Soviet Supremo, o Ministro de Exteriores soviético Vyacheslav Molotov anunciou as demandas soviéticas en público. Os fineses realizaron dúas contra-ofertas polas que Finlandia cedía a zona de Terijoki á Unión Soviética, o cal duplicaría a distancia entre Leningrado e a fronteira finlandesa, moito menos do que os soviéticos esixían,[45] así como as illas no Golfo de Finlandia.[46] Dende o punto de vista soviético as negociacións chegaran xa ao seu fin.

O incidente de Mainila e intencións soviéticas[editar | editar a fonte]

Artigo principal: Incidente de Mainila.

O 26 de novembro informouse dun incidente na fronteira preto da vila soviética de Mainila. Un posto fronteirizo soviético foi bombardeado por descoñecidos co resultado, segundo informes soviéticos, de catro gardas mortos e nove feridos. As investigacións realizadas por varios historiadores fineses e rusos chegaron á conclusión de que o ataque foi unha operación de bandeira falsa realizada dende o lado soviético da fronteira por unha unidade do NKVD, co propósito de proporcionarlle á Unión Soviética un casus belli e un pretexto para rematar o pacto de non-agresión.[47][a]

O 29 de novembro de 1939, prensa estranxeira en Mainila, onde un incidente fronteirizo entre Finlandia e a Unión Soviética desencadeou a Guerra de Inverno.

O ministro de exteriores soviético, Vyacheslav Molotov, afirmou que foi un ataque da artillaría finesa e esixiu que Finlandia se desculpase polo incidente e movese as súas tropas a 20–25 km da fronteira.[50] Finlandia negou a súa responsabilidade polo ataque, rexeitou as demandas e solicitou unha comisión soviético-finesa para investigar os feitos. A Unión Soviética dixo entón que a resposta finesa fora hostil e renunciou ao pacto de non agresión o 28 de novembro. Nos anos seguintes, a historiografía soviética describiu o incidente como unha provocación finesa. As dúbidas sobre a versión oficial soviética só apareceron a finais dos anos 80, nos tempos da glasnost. Porén, o feito continuou dividindo á historiografía rusa mesmo despois do colapso da Unión Soviética en 1991.[51][52]

En 2013, o presidente ruso Vladimir Putin declarou nunha reunión con historiadores militares que a Unión Soviética iniciara a Guerra de Inverno para "corrixir os erros" realizados na determinación da fronteira con Finlandia logo de 1917.[53] A opinión sobre a escala da invasión soviética inicial está dividida: algunhas fontes conclúen que a Unión Soviética tiña a intención de conquistar completamente Finlandia, e citan o establecemento dun goberno comunista títere no país e os protocolos segredos do Pacto Ribbentrop-Molotov como proba das súas conclusións.[b] O historiador húngaro István Ravasz escribiu que o Comité Central establecera que en 1939 as antigas fronteiras do imperio tsarista serían restauradas, incluída Finlandia.[56] O científico político americano Dan Reiter declarou que a Unión Soviética "buscaba impoñer un cambio de réxime" e polo tanto "obter unha vitoria absoluta". Cita a Molotov, quen comentou en novembro de 1939 sobre o plano de cambio de réxime a un embaixador que o novo goberno "non será soviético, senón un dunha república democrática. Ninguén vai establecer soviets aló, mais esperamos será un goberno co que poidamos chegar a acordos para garantir a seguridade de Leningrado".[59]

Outros argumentan en contra da idea dunha conquista completa soviética. O historiador estadounidense William R. Trotter afirma que o obxectivo de Stalin era asegurar o flanco de Leningrado dunha posible invasión alemá a través de Finlandia. Afirmou que "o argumento máis forte" en contra da intención soviética de conquista total é que esta non se produciu nin en 1939 nin durante a Guerra de Continuación en 1944—a pesar de que Stalin "podería telo feito con relativa facilidade".[60] Bradley Lightbody escribiu que "todo obxectivo soviético fora facer que a fronteira soviética fora máis segura".[61] Segundo o historiador ruso A. Chubaryan en 2002, non se atoparon documentos que apoien un plano soviético para anexar Finlandia. Máis ben, o obxectivo era gañar territorio finlandés e reforzar a influencia soviética na rexión.[62]

Forzas en combate[editar | editar a fonte]

Plan militar soviético[editar | editar a fonte]

Antes da guerra, a o liderazgo soviético agardaba unha vitoria total sobre Finlandia nunhas poucas semanas. O Exército Vermello acababa de rematar a invasión do leste de Polonia con menos de 4 000 baixas logo de que Alemaña atacara Polonia dende o oeste. As expectativas de Stalin dun rápido triunfo soviético foron amparadas polo político Andrei Zhdanov e o estratego militar Kliment Voroshilov, pero outros xenerais tiñan as súas dúbidas. O xefe do Estado Maior do Exército Vermello, Boris Shaposhnikov, avogou por unha seria preparación loxística, extenso apoio de lume e preparación loxística, e unha orde racional de batalla, despregando ás mellores unidades do exército. O mando militar de Zhdanov, Kirill Meretskov, informou: "O terreo das futuras operacións está dividido por lagos, ríos, pantanos, e case na súa totalidade cuberto por bosques [...] O uso axeitado das nosas forzas será difícil". Porén, esas dúbidas non se viron reflectidas no seu despregue das tropas. Meretskov anunciou publicamente que a campaña finesa levaría como moito dúas semanas. Os soldados soviéticos tamén foran advertidos de que non cruzasen a fronteira con Suecia por erro.[63]

As purgas de Stalin da década de 1930 devastaran o corpo de oficiais do Exército Vermello; entre os purgados estaban tres dos seus cinco mariscais, 220 dos seus 264 mandos de división e rangos máis altos, e 36 761 oficiais de todas as graduacións. Menos da metade dos oficiais continuaban en servizo.[64][65] Estes foron comunmente substituídos por soldados menos competentes pero máis leais que os seus superiores. Por outra banda, os mandos das unidades estaban supervisados por un comisario político, cuxa aprobación era necesaria para ratificar decisións militares e que avaliaron estas decisións en base aos seus méritos políticos. O sistema dual complicou aínda máis a cadea de mando soviética[66][67] e acabou coa independencia dos oficiais de mando.[68]

Despois do éxito soviético nas batallas de Khalkhin Gol sobre o Xapón na fronteira oriental da Unión Soviética, o alto mando soviético estaba dividido en dúas faccións. Unha delas estaba representado polo xeneral de veteranos da guerra civil española P V. Rychagov representando á Forza Aérea, o xeneral experto en tanques Dimitry Pavlov, e o xeneral favorito de Stalin, o mariscal Grigory Kulik, xefe de artillaría.[69] O outro bando estaba liderado polo xeneral de veteranos de Khalkhin Gol Gueorgui Zhukov, do Exército Vermello, e o xeneral G. P. Kravchenko, da Forza Aérea.[70] Baixo esta estrutura de mando dividida, as leccións da "primeira guerra real a grande escala usando tanques, artillaría e aviación" da Unión Soviética en Nomonhan non foron escoitadas.[71] Como resultado, durante a guerra de Inverno, os tanques BT rusos tiveron menos éxito e á Unión Soviética levoulle tres meses e un millón de homes máis para conseguir o que fixo Zhukov en Khalkhin Gol en dez días.[71][72]

Orde de batalla soviética[editar | editar a fonte]

Véxase tamén: Exército Vermello.
Bosques densos de Ladoga Carelia en Kollaa. Un tanque soviético no camiño do fondo segundo o fotógrafo.

Os xenerais soviéticos estaban impresionados polo éxito da táctica Blitzkrieg (guerra lóstrego) alemá. Porén, a blitzkrieg fora adaptada para as condicións do centro de Europa, cunha densa e ben cartografada rede de estradas pavimentadas. Os exércitos que loitaban no centro do continente tiñan situados os centros de comunicacións e subministración, que podían ser doadamente atacados polos rexementos de vehículos blindados. Os centros do exército finés, pola contra, estaban no interior do país. Non había estradas pavimentadas, e incluso as vías de terra ou grava eran escasas ; a meirande parte do terreo consistía en bosques e pantanos sen camiños. O correspondente de guerra John Langdon-Davies observou a paisaxe do seguinte xeito: "Cada acre da súa superficie foi creado para ser a desesperanza dunha forza militar atacante".[73] Librar unha guerra lóstrego en Finlandia era unha proposta moi difícil, e o Exército Vermello non foi capaz de conseguir do nivel de coordinación táctico e da iniciativa local precisa para realizar as tácticas da Blitzkrieg no escenario finés.[74]

As forzas soviéticas foron organizadas do seguinte xeito:[75]

  • O Sétimo Exército, formado por nove divisións, un corpo de tanques e tres brigadas de tanques, foi situado no istmo de Carelia. O seu obxectivo era a cidade de Viipuri. A forza foi posteriormente dividida no Sétimo e o Décimo terceiro Exército.[76]
  • O Oitavo Exército, formado por seis divisións e unha brigada de tanques, foi situado no lago Ladoga. A súa misión era executar unha manobra de flanqueo ao redor da ribeira norte do lago para atacar a retagarda da liña Mannerheim.[76]
  • O Noveno Exército, colocado para atacar o centro de Finlandia a través da rexión de Kainuu. Estaba composto por tres divisións, cunha adicional en camiño. O seu obxectivo era atacar polo centro cara ao oeste e dividir o país pola metade.[76]
  • O Décimo cuarto Exército, formado por tres divisións, estaba baseado en Múrmansk. O seu obxectivo era capturar o porto ártico de Petsamo e despois avanzar cara á cidade de Rovaniemi.[76]

Orde de batalla finesa[editar | editar a fonte]

Véxase tamén: Exército finés.
Principais ataques soviéticos entre o 30 de novembro e o 22 de decembro de 1939.[77][78]

A estratexia finesa foi ditada pola xeografía. A fronteira coa Unión Soviética tiña máis de 1 340 quilómetros de longo, pero a meirande parte do terreo era intransitable, coa excepción dun feixe de estradas sen pavimentar. Nos cálculos previos á guerra, o Estado Maior finés, que establecera o seu cuartel xeral en tempos de guerra en Mikkeli,[74] estimou que habería sete divisións soviéticas no istmo, e non máis de cinco ao longo de toda a fronteira ao norte do lago Ladoga. Na estimación, a ratio de efectivos favorecía aos atacantes, que tiñan 3 veces máis forzas. O ratio verdadeiro era moito maior; por exemplo, 12 divisións soviéticas foron despregadas no norte do lago Ladoga.[79]

Un problema aínda maior que a falta de soldados era a falta de material; os envíos do exterior de armas antitanque e avións chegaran en pequenas cantidades. A falta munición era alarmante, xa que só había balas e combustible para non máis de 60 días. Esta falta de munición impedía aos fineses contraatacar coa artillería ou facer fogo de saturación. As unidades de tanques finesas eran operacionalmente inexistentes.[79] A situación da munición aliviouse un pouco, xa que os finlandeses estaban armados en gran parte con rifles Mosin–Nagant que databan da guerra civil finlandesa, que empregaban os mesmos cartuchos 7.62×54mmR empregados polas forzas soviéticas. Algúns soldados finlandeses mantiveron a súa subministración de municións saqueando os corpos dos soldados soviéticos mortos.[80]

As forzas finlandesas foron organizadas do seguinte xeito:[81]

  • O Exército do Istmo estaba formado por seis divisións baixo o mando de Hugo Österman. O II. Corpo do Exército estaba situado no flanco dereito e o III. no flanco esquerdo.
  • O IV. Corpo do Exército estaba localizado ao norte do lago Ladoga. Estaba formado por dúas divisións baixo o mando de Juho Heiskanen, que ao pouco tempo foi substituído por Woldemar Hägglund.
  • O Grupo Norte de Finlandia era unha colección de gardas brancos, gardas de fronteira, e unidades de reservistas dirixidas por Wiljo Tuompo.

Invasión soviética[editar | editar a fonte]

Inicio da invasión e operacións políticas[editar | editar a fonte]

Lume na esquina das rúas Lönnrot e Abraham logo do bombardeo aéreo de Helsinqui realizado polos soviéticos o 30 de novembro de 1939.

O 30 de novembro de 1939 as forzas soviéticas invadiron Finlandia con 21 divisións, que sumaban ao redor de 450 000 homes, e bombardearon Helsinqui,[76][82] causando danos e baixas substanciais. En resposta das críticas internacionais, o ministro de exteriores soviético Viacheslav Molotov declarou que a Forza Aérea Soviética non estaba a bombardear as cidades finlandesas, senón máis ben lanzando axuda humanitaria á poboación finlandesa famenta, alcumada ironicamente polos finlandeses como cestas de pan Molotov.[83][84] Posteriormente o estadista finés J. K. Paasikivi comentou que o ataque soviético sen unha declaración de guerra violaba tres pactos distintos de non agresión: o Tratado de Tartu asinado en 1920, o pacto de non agresión entre Finlandia e a Unión Soviética asinado en 1932 e renovado en 1934, e tamén a Convención da Sociedade de Nacións, que a Unión Soviética asinara en 1934.[49] O Mariscal de Campo C.G.E. Mannerheim foi nomeado comandante en xefe das Forzas de Defensa Finlandesas despois do ataque soviético. Noutra reordenación, o gabinete de Aimo Cajander foi remplazado por Risto Ryti e o seu gabinete, con Väinö Tanner como ministro de exteriores, debido á oposición ás políticas de pre-guerra de Cajander.[85] Finlandia levou o asunto da invasión soviética ante a Sociedade de Nacións. A Sociedade expulsou á Unión Soviética o 14 de decembro de 1939 e pediulle aos seus membros que axudasen a Finlandia.[86]

O 1 de decembro de 1939, a Unión Soviética creou un goberno tírete chamado República Democrática de Finlandia, e encabezado por Otto Wille Kuusinen, nas partes da Carelia Finlandesa ocupadas polos soviéticos. Este goberno tamén foi chamado "O goberno Terijoki", bautizado así pola vila de Terijoki, o primeiro lugar capturado polos soviéticos.[87] Despois da guerra, o goberno títere disolveuse. Dende o comezo da guerra a clase obreira permaneceu leal ao goberno lexítimo de Helsinqui.[88] A unidade nacional finesa contra a invasión soviética sería posteriormente bautizada como o "espírito da guerra de inverno".[89]

Primeiras batallas e avance soviético cara á liña Mannerheim[editar | editar a fonte]

Diagrama da batalla no istmo de Corelia que ilustra as posicións das tropas soviéticas e finesas. The Red Army penetrated dozens of kilometers into Finnish territory, but stopped at the Mannerheim Line.
A situación da guerra en decembro. As unidades soviéticas chegaran á principal liña finesa de defensa, a liña Mannerheim, no istmo de Carelia.      Liña Mannerheim     División finesa (XX) ou Corpo (XXX)     División soviética (XX), Corpo (XXX) ou Exército (XXXX) -XX- Límite de división finesa
-XXX- Límite de corpo finés

A liña Mannerheim, unha serie de estruturas defensivas finesas, estaba localizada no istmo de Carelia aproximadamente a uns 30 a 75 km da fronteira soviética. O número de soldados do Exército Vermello no istmo era duns 250 000 contra 130 000 finlandeses.[90] O mando finlandés despregou unha forza de cobertura duns 21 000 homes na zona en fronte da liña co obxectivo de atrasar e danar ao Exército Vermello antes de que alcanzase as defensas.[91] En combate, a principal causa de confusión entre os soldados finlandeses foron os tanques soviéticos. Os finlandeses tiñan poucas armas antitanque e un adestramento insuficiente en tácticas de loita moderna contra este tipo de vehículos. De acordo con Trotter, a principal táctica utilizada polos tanques era unha sinxela carga frontal, e a debilidade desa táctica podía ser doadamente aproveitada. Os finlandeses aprenderon que a unha distancia próxima os tanques podían ser atacados de moitas formas; por exemplo, troncos e barras de ferro situados entre as rodas podían inmobilizar un tanque. Ao pouco tempo os finlandeses idearon unha mellor arma para ese propósito, o cóctel Molotov. Tratábase dunha botella de cristal enchida con líquido inflamable, cunha sinxela mecha. Os cócteis Molotov serían finalmente producidos en masa pola compañía finlandesa de bebidas alcólicas Alko, con mistos incluídos para poder prendelos. Oitenta tanques soviéticos foron destruídos na zona de combate da fronteira.[92]

Cara ao 6 de decembro todas as forzas de cobertura finlandesas retiráranse cara á liña Mannerheim. O Exército Vermello comezara o seu primeiro grande ataque cara á liña en Taipale (a zona entre a ribeira do lago Ladoga, o río Taipale e a canle de Suvanto). Ao longo do sector de Suvanto, os finlandeses tiñan unha lixeira vantaxe pola altura e a terra seca que permitía cavar nela. A artillería finlandesa explorara a zona e tiña feitos xa plans para disparar, anticipándose ao asalto soviético. A batalla de Taipale comezou con 40 horas de ataque da artillería soviética. Despois do bombardeo, a infantería soviética atacou a través do terreo aberto, pero foi rexeitada con graves perdas. Do 6 ao 12 de decembro, o Exército Vermello continuou intentando atacar cunha soa división. Despois diso reforzou a súa artillería e levou tanques e a 150ª división de fusileiros ata a fronte de Taipale. O 14 de decembro as reforzadas forzas soviéticas lanzaron un novo ataque pero foron rexeitadas novamente. Unha terceira división entrou na loita pero con resultados moi pobres, e entrou en pánico baixo o fogo da artillería finlandesa. Os asaltos continuaron sen éxito, e o Exército Vermello sofreu grandes perdas. Un ataque típico dos soviéticos durante a batalla adoitaba rematar en só unha hora con 1.000 mortos e 27 tanques abandonados no xeo.[93] Ao norte do lago Ladoga, na fronte de Ladoga Carelia, as unidades defensoras finlandesas confiaron no terreo. Ladoga Carelia era un gran bosque virxe e non tiña unha rede de estradas para o moderno Exército Vermello.[94] O Oitavo Exército soviético estendera unha nova liña de ferrocarril ata a fronteira, a cal podía duplicar a capacidade de subministración cara á fronte. O 12 de decembro o avance da 139ª división de fusileiros soviética, apoiada pola 56ª división de fusileiros, foi derrotada na batalla de Tolvajärvi por unha forza moito menor baixo o mando de Paavo Talvela, converténdose na primeira vitoria finesa da guerra.[95]

No centro e no norte de Finlandia, as estradas eran escasas e o terreo hostil. Os finlandeses non agardaban ataques a grande escala, pero os soviéticos enviaron oito divisións, fortemente apoiadas por blindados e artillería. A 155ª división de fusileiros atacou en Lieksa, e máis ao norte a 44ª división atacou Kuhmo. A 163ª división de fusileiros foi despregada en Suomussalmi coa misión de partir Finlandia en dous marchando sobre a estrada de Raate. Na Laponia finesa as divisións 88 e 122 de fusileiros soviéticos atacaron Salla. O porto ártico de Petsamo foi atacado pola 104ª división de fusileiros de montaña por mar e por terra, apoiada por artillería naval.[96]

Operacións de decembro a xaneiro[editar | editar a fonte]

Condicións meteorolóxicas[editar | editar a fonte]

Véxase tamén: Clima de Finlandia e Guerra ártica.

O inverno de 1939-1940 foi excepcionalmente frío co istmo de Carelia experimentando unha temperatura récord de −43 °C o día 16 de xaneiro de 1940.[97] No comezo da guerra só aqueles soldados finlandeses que estaban en servizo activo tiñan uniformes e armas. O resto tivo que loitar coa súa propia roupa, que para moitos soldados eran pezas normas de roupa de inverno co único engadido dunha insignia. Os soldados fineses nese clima tiñan a vantaxe de ser expertos no esquí de fondo.[98] O frío, a neve, o bosque e as longas horas de escuridade eran factores que podían favorecer aos finlandeses. Levaban capas de roupa, e as tropas esquiadoras vestían unha camuflaxe branco nevado. Este camuflaxe facíaos case invisibles, e adicáronse a realizar ataques de guerrilla contra as columnas soviéticas. Ao comezo da guerra os tanques soviéticos estaban pintados na cor estándar verde oliva, e os homes vestían os uniformes caqui regulares. Non foi ata xaneiro de 1940 cando os soviéticos pintaron o seu equipo de branco e proporcionáronlle traxes de inverno á súa infantería.[99]

A meirande parte dos soldados soviéticos tiñan roupas de inverno axeitadas, pero algunhas unidades non estaban ben equipadas. Na batalla de Suomussalmi moitos soldados morreron por conxelación. As tropas soviéticas non tiñan habilidades de esquí, polo que os seus movementos restrinxíanse ás estradas e víronse forzados a marchar en longas columnas. Ademais, o Exército Vermello carecía de tendas para o inverno e os homes tiñan que durmir en improvisados refuxios.[100] Algunhas unidades soviéticas tiveron ata un 10% de baixas por conxelación antes de cruzar a fronteira finlandesa.[99] A pesar disto, o clima frío proporcionoulles unha vantaxe: os tanques soviéticos podían moverse con máis facilidade sobre o terreo e os corpos de auga conxelados, en lugar de quedar inmobilizados nos pantanos e na lama.[100] De acordo con Krivosheev, canto menos 61 506 tropas soviéticas estaban enfermas ou conxeladas durante a guerra.[101] Antes da guerra de Inverno ningún exército loitara nesas condicións de conxelación. Nos hospitais de campaña operábase e se realizaban amputacións a −20 °C, mentres tras as lonas dos mesmos chegábanse a temperaturas de -30 °C. Os soldados fineses feridos podían contar cunha sala de operacións climatizada, e isto mellorou as súas habilidades de loita mentres empeoraba as dos soviéticos.

Tácticas finesas[editar | editar a fonte]

Pegadas soviéticas no lago Kianta (Suomussalmi) durante unha persecución finlandesa en decembro de 1939. Na imaxe móstrase ao esquiador de combinada nórdica Timo Murama.
Véxase tamén: Sissi (infantería lixeira finlandesa).

Nas batallas dende Ladoga Carelia ata o porto de Petsamo os finlandeses usaron tácticas de guerrilla. O Exército Vermello era superior en número e material, pero os finlandeses usaron as vantaxes da velocidade, as tácticas e a economía das forzas. Particularmenta na fronte de Ladoga Carelia e durante a batalla da estrada de Raate, os finlandeses illaron a pequenas porcións das forzas soviéticas superiores en número. Coas forzas soviéticas divididas en pequenos grupos, os finlandeses podían loitar con eles individualmente e atacar dende todos os lados.[102]

Para moitas das tropas soviéticas cercadas en bolsas (chamadas motti en finés, co significado orixinal de 1 m3 de leña), manterse con vida era un calvario semellante ao combate. Os homes morrían de fame e conxelación e soportaban moi malas condicións sanitarias. O historiador William R. Trotter describe esas condicións así: "O soldado soviético non tiña elección. Se se negaba a loitar, podía ser fusilado. Se intentaba meterse no bosque, morrería de conxelación. E a rendición non era unha opción para el; a propaganda soviética dicíalle que os finlandeses torturaban aos prisioneiros ata a morte".[103]

Defensa da liña Mannerheim[editar | editar a fonte]

Trincheiras na liña Mannerheim

O terreo no istmo de carelia non permitía a utilización de tácticas de guerrilla, polo que os finlandeses víronse forzados a percorrer á máis convencional liña Mannerheim, cos seus flancos protexidos por grandes corpos de auga. A propaganda soviética afirmaba que era tan forte ou máis que a liña Maginot francesa. Os historiadores finlandeses, pola súa banda, menosprezaron a forza da liña, insistindo en que na súa maior parte estaba formada por trincheiras e refuxios cubertos por troncos convencionais.[104] Os finlandeses construíran 221 puntos fortes ao longo do istmo de Carelia, a meirande parte deles a comezos dos anos 20. Moitos foron ampliados a finais dos 30. A pesar desas preparacións defensivas, incluso as partes más preparadas da liña Mannerheim só tiñan un búnker de formigón armado por quilómetro. En xeral, a liña era máis débil que outras liñas defensivas semellantes de Europa.[105] Segundo os fineses, a fortaleza real da liña eran os "túzaros defensores con moito sisu" (unha expresión que podería traducirse como valor ou espírito de loita).[104]

No lado leste do istmo o Exército Vermello intentou abrirse paso a través da liña Mannerheim na batalla de Taipale. No lado oeste as unidades soviéticas encararon á liña finlandesa en Summa, preto da cidade de Viipuri, o día 16 de decembro. Os finlandeses construíran 41 bunquers de cemento reforzados na zona de Summa, facendo a liña defensiva máis forte nesa área ca calquera outra do istmo de Carelia. Porén, debido a un erro de planificación, o pantano próximo de Munasuo tiña un oco de 1 quilómetro de ancho na liña.[106] Durante a primeira batalla de Summa un feixe de tanques atravesaron a delgada liña o 19 de decembro, aínda que os soviéticos non aproveitaron a situación debido á escasa colaboración entre as distintas unidades do exército. Os finlandeses permaneceron nas súas trincheiras, permitindo aos tanques soviéticos moverse con liberdade por detrás da liña finlandesa, xa que os defensores non tiñan armas antitanque axeitadas. Os finlandeses tiveron éxito rexeitando o principal ataque inimigo. Os tanques, atrapados tras as liñas inimigas, atacaron os puntos fortes de forma aleatoria ata que finalmente foron destruídos (20 en total). Cara ao 22 de decembro a batalla rematou cunha vitoria finlandesa.[107]

O avance soviético detívose na liña Mannerheim. As tropas do Exército Vermello tiñan a moral baixa e escaseza de subministracións, polo que finalmente rexeitaron participar en máis ataques frontais suicidas. Os finlandeses, liderados polo xeneral Harald Öhquist, decidiron lanzar un contraataque e rodear a tres divisións soviéticas nun motti preto de Viipuri o 23 de decembro. O plan de Öhquist era audaz, e fracasou. Os finlandeses perderon 1 300 homes, e os soviéticos estimaron posteriormente que perderan un número semellante.[108]

Batallas en Ladoga Carelia[editar | editar a fonte]

Un tanque soviético T-26 Modelo 1937 "avanzando agresivamente", como o describiu o fotógrafo, na marxe leste do río Kollaa durante a batalla de Kollaa.
Batallas en Lagoga Carelia, ao norte do lago Ladoga: o ataque do 8º exército soviético detívose na liña defensiva finlandesa o 12 de decembro de 1939.[109]     Brigada finlandesa (X) ou división (XX)     División soviética (XX)

A forza do Exército Vermello ao norte do lago Ladoga (en Ladoga Carelia) sorprendeu ao Estado Maior finlandés. Dúas divisións finlandesas foron despregadas alí: a 12ª división liderada por Lauri Tiainen e a 13ª división dirixida por Hannu Hannuksela. Tamén tiñan o apoio dun grupo de tres brigadas, sendo a súa forza total duns 30 000 homes. Os soviéticos despregaron unha división en case todas as estradas que conducían cara ao oeste dende a fronteira. O Oitavo Exército estaba liderado por Ivan Khabarov, que foi substituído por Grigori Shtern o 13 de setembro.[110] A misión dos soviéticos era destruír as tropas finlandesas da zona de Ladoga Carelia e avanzar cara á área entre Sortavala e Joensuu nun prazo de dez días. Os soviéticos tiñan unha vantaxe de 3:1 en homes e de 5:1 en artillería, ademais de ter a supremacía aérea.[111]

As forzas finesas asustáronse e retiráronse ante a impresionante fronte soviética. O comandante do IV Corpo do Exército finlandés foi substituído por Woldemar Hägglund o 4 de decembro.[112] O 7 de decembro, na metade da fronte de Ladoga Carelia, as unidades finlandesas retrocederon ata preto do río Kollaa. Este non ofrecía protección de seu, pero ao longo do seu curso había cristas de ata 10 metros de alto. A subseguinte batalla de Kollaa durou ata o final da guerra. Unha famosa frase, "Kollaa resistirá" (finés: Kollaa kestää) converteuse nun lema lendario entre os finlandeses.[113] Ademais, á lenda de Kollaa contribuíu o francotirador Simo Häyhä, alcumado "a morte branca" polos soviéticos, que serviu na fronte de Kollaa e matou a 250 soldados inimigos confirmados. Cara ao norte os finlandeses retiráronse dende Ägläjärvi cara a Tolvajärvi o 5 de decembro e rexeitaron unha ofensiva soviética na batalla de Tolvajärvi o 11 de decembro.[114]

No sur, dúas divisións soviéticas uníronse no lado norte da estrada costeira do lago Ladoga. Ao igual que con anterioridade, esas divisións foron atrapadas polas unidades finlandesas con máis mobilidade que foron capaces de contraatacar dende o norte cara ao flanco das columnas soviéticas. O 19 de decembro o finlandeses cesaron temporalmente os seus asaltos, xa que os soldados estaban exhaustos.[115] Non foi ata o período entre o 6 e o 16 de xaneiro de 1940 cando os finlandeses reanudaron a súa ofensiva, dividindo ás divisións soviética en mottis máis pequenos.[116] Contrariamente ás expectativas finlandesas, as divisións soviéticas cercadas non intentaron abrirse paso cara ao leste e atrincheiráronse, agardando reforzos e subministracións por aire. Como os finlandeses non tiñan a suficiente artillería pesada e estaban escasos de homes non adoitaban facer ataques directos aos mottis que crearan; na súa vez centrábanse en eliminar as ameazas máis perigosas. A miúdo a táctica motti non formaba parte dunha doutrina planificada senón máis ben eran unha adaptación dos finlandeses ao comportamento das tropas soviéticas baixo o seu fogo.[117] A pesar do frío e da fame os soldados soviéticos non se rendían doadamente e loitaban con valentía, a miúdo atrincheiráronse nos seus tanques para ser usados como fortíns e construíndo refuxios de madeira. Algúns soldados finlandeses especializados foron chamados para atacar os mottis; o máis famoso foi o comandante Matti Aarnio, ou "Motti-Matti", como foi coñecido.[118]

No norte de Carelia, as forzas soviéticas foron superadas en Ilomantsi e Lieksa. Os finlandeses usaron efectivas tácticas de guerrilla, collendo unha especial vantaxe polas súas superiores habilidades esquiando e pola súa camuflaxe, executando moitos ataques e emboscadas sorpresa. Cara ao final de decembro os soviéticos decidiron retroceder e transferir recursos a outras frontes máis críticas.[119]

Operación Suomussalmi-Raate[editar | editar a fonte]

O compromiso Suomussalmi-Raate foi unha operación dobre[120] que posteriormente sería usado por académicos militares como un exemplo clásico do que tropas ben dirixidas e tácticas innovadoras poden facer contra un inimigo moito maior. Suomussalmi era un pequeno pobo de 4 000 habitantes. A zona tiña grandes lagos, moitos bosques virxes e poucas estradas. O mando finlandés cría que os soviéticos non poderían atacar alí, pero o Exército Vermello enviou dúas divisións á zona con ordes de cruzar os bosques, capturar a cidade de Oulu e finalmente cortar Finlandia en dous. Había dúas estradas que conducían a Suomussalmi dende a fronteira: a estrada de Juntusranta no norte e a de Raate no sur.[121]

A batalla da estrada de Raate, ocorrida durante o mes que durou a batalla de Suomussalmi, deu lugar a unha das maiores perdas soviéticas da guerra de Inverno. A 44ª división e partes da 163ª división soviética de fusileiros, en total uns 14 000 soldados,[122] foron case completamente esnaquizadas por unha emboscada finlandesa mentres marchaban ao longo dunha estrada a través do bosque. Unha pequena unidade bloqueou o avance soviético mentres que o coronel finlandés Hjalmar Siilasvuo e a súa 9ª división cortaron o camiño de retirada, dividindo as forzas inimigas en pequenos mottis, e posteriormente procedendo a destruír os grupos separados a medida que estes se retiraban. Os soviéticos sufriron 7 000 - 9 000 baixas,[123] mentres que os fineses perderon unicamente uns 400 soldados.[124] Ademais, as tropas finlandesas capturaron ducias de tanques, pezas de artillaría, canóns antitanque, centos de camións, case 2 000 cabalos, milleiros de rifles e munición, e subministracións médicas.[125]

Laponia finesa[editar | editar a fonte]

Prisioneiros de guerra soviético vestido con roupas novas preto do círculo polar ártico en Rovaniemi en xaneiro de 1940.

Na Laponia finesa, os bosques fanse menos densos cara ao norte, onde non hai árbores. Polo tanto, a zona era ideal para o despregue de tanques, aínda que estaba despoboada e sufría abundantes nevaradas. Os finlandeses só agardaban ataques parciais e patrullas de recoñecemento, pero os soviéticos enviaron divisións completas.[126] O 11 de decembro os finlandeses reorganizaron a defensa de Laponia e separaron o Grupo Laponia do Grupo Norte de Finlandia. O grupo foi posto baixo o mando de Kurt Wallenius.[127]

No sur de Laponia, preto do pequeno pobo rural de Salla, as forzas soviéticas avanzaron con dúas divisións, a 88ª e a 122ª, cun total de 35 000 homes. Na batalla de Salla os soviéticos avanzaron doadamente cara ao pobo, onde o camiño se bifurcaba. As tropas do lado norte movéronse cara a Pelkosenniemi, mentres que o resto dirixiuse cara a Kemijärvi. O 17 de decembro o grupo norte soviético, formado por un rexemento de infantería, un batallón e unha compañía de tanques, foi superado por un batallón finlandés. A 122ª división retrocedeu, deixando gran parte do seu equipo pesado e dos seus vehículos atrás. Despois dese éxito os finlandeses transportaron reforzos cara á liña defensiva en fronte de Kemijärvi. Os soviéticos atacaron as defensas sen éxito. Os fineses contraatacaron e os soviéticos tiveron que retroceder cara a unha nova liña defensiva na que permaneceron o resto da guerra.[128][129]

Cara ao norte estaba o único porto de Finlandia libre de xeo no Ártico, Petsamo. Os fineses non tiñan homes suficientes para defender a zona por completo, xa que a fronte principal estaba lonxe no istmo de Carelia. Na batalla de Petsamo a 104ª división soviética atacou á 104ª compañía de cobertura independente finlandesa. Estes entregaron doadamente Petsamo e concentráronse en accións para atrasar aos soviéticos. A zona no tiña árbores, facía moito vento e era relativamente baixa, polo que non ofrecía moitas opcións de defensa. Porén, durante o inverno, os finlandeses de Laponia tiñan a vantaxe da case constante escuridade e das temperaturas extremas, polo que realizaron ataques de guerrilla contra as liñas de subministración e patrullas soviéticas. Como resultado, os movementos soviéticos foron detidos.[126]

Guerra aérea[editar | editar a fonte]

Artigo principal: Guerra aérea na Guerra de Inverno.

Forza Aérea Soviética[editar | editar a fonte]

A Unión Soviética gozou de superioridade aérea durante toda a guerra. A Forza Aérea Soviética, que apoiou a invasión do Exército Vermello con arredor de 2 500 avións (sendo o tipo máis común o Tupolev SB), non foi tan efectiva como os soviéticos podían terminar esperado. Os danos materiais causados polos bombardeos foi escaso, xa que Finlandia ofrecía poucos obxectivos valiosos para os bombardeos estratéxicos. Frecuentemente os obxectivos eran almacéns en vilas con pouco valor. O país tiña poucas estradas modernas no interior, polo que as vías férreas foron os principais obxectivos dos bombardeos. As vías férreas foron curtadas centos de veces, mais os finlandeses reparáronas axiña e os servizos reanudáronse en cuestión de horas.[130] A Forza Aérea Soviética aprendeu dos seus erros iniciais, e a finais de febreiro instituíu tácticas máis efectivas.[131]

O maior bombardeo contra a capital de Finlandia, Helsinqui, tivo lugar o primeiro día da guerra. A capital foi bombardeada só unhas poucas veces dende aquela. En total, os bombardeos soviéticos custáronlle a Finlandia o 5% da súa produción total persoa-hora. Con todo, os ataques aéreos soviéticos afectaron a milleiras de persoas civís, matando a 957.[132] Os soviéticos rexistraron 2 075 bombardeos en 516 localidades. A cidade de Viipuri, un dos principais obxectivos soviéticos nas proximidades da front do istmo de Carelia, case arrasada por case 12 000 bombas.[133] Non se mencionan ataques contra obxectivos civís na radio soviética nin nos informes dos xornais. En xaneiro de 1940, o xornal soviético Pravda continuou a insistir en que non se alcanzaran obxectivos civís, nin sequera accidentalmente.[134] Estímase que a aviación soviética perdeu arredor de 400 avións a causa das inclemencias meteorolóxicas, falta de combustible e ferramentas, e durante o transporte á fronte. A Forza Aérea Soviética realizou aproximadamente 44 000 incursións durante a guerra.[131]

Forza Aérea Finlandesa[editar | editar a fonte]

March 1940, Un bombardeo Bristol Blenheim Mk. IV finlandés do Escuadrón núm. 44 repostando combustible na súa base aérea nun lago conxeado en Tikkakoski, en marzo de 1940.

Ao principio da guerra, Finlandia contaba cunha pequena forza aérea, con tan só 114 avións de combate aptos para o servizo. As misións eran limitadas, e os avións de combate eran usados principalmente para repeler os bombardeos soviéticos. Os bombardeos estratéxicos dobraron as oportunidades de recoñecemento militar. Anticuados e en escaso número, os avións ofrecían pouco apoio ás tropas terrestres finlandesas. A pesar das perdas, o número de avións da Forza Aérea Finlandesa aumentou en máis dun 50% ao final da guerra.[135] Finlandia recibiu envíos de avións británicos, franceses, italianos, suecos e americanos.[136]

Os pilotos de cazas finlandeses frecuentemente voaron a súa variada colección de avións nas formacións soviéticas que os superaban en número 10 ou mesmo 20 veces. Os cazas finlandeses derrubaron 200 avións soviéticos confirmados, mentres que tan só perderon 62 propios.[137] As armas antiaéreas finlandesas derrubaron máis de 300 avións inimigos.[137] Frecuentemente, unha base aérea avanzada consistía nun lago conxeado, unha manga de vento, un teléfono e algunhas carpas. As mulleres finlandesas organizadas pola Lotta Svärd emitiron as aleras de ataque aéreo.[138]

Guerra naval[editar | editar a fonte]

Artigo principal: Guerra naval na Guerra de Inverno.

Actividade naval[editar | editar a fonte]

Houbo pouca actividade naval durante a Guerra de Inverno. O mar Báltico comezou a conxearse a finais de decembro, impedindo o movemento de buques de guerra; en torno a mediados do inverno, só crebaxeos e submarinos podían moverse aínda. O outro motivo da escasa actividade naval foi a natureza das forzas da Armada Soviética na zona. A Frota do Báltico era unha forza defensiva costeira que non tiña o adestramento, a infraestrutura loxística, ou lanchas de desembarco para emprender operacións a gran escala. A Frota do Báltico posuía dous acoirazados, un cruceiro pesado, case 20 destrutores, 50 torpedeiros a motor, 52 submarinos, e outros buques variados. Os soviéticos empregaron bases navais en Paldiski, Talín e Liepāja para as súas operacións.[139]

A Armada Finlandesa era unha forza de defensa costeira con dous navíos de defensa costeira, cinco submarinos, catro cañoneiros, sete torpedeiros a motor, un minador e seis dragaminas. Os dous navíos de defensa costeira, Ilmarinen e Väinämöinen, foron trasladados ao porto de Turku, onde foron empregados para reforzar a defensa aérea. Os seus canóns antiaéreos derrubaron un ou dous avións sobre a cidade, e os barcos permaneceron alí o resto da guerra.[140] Ademais da defensa costeira, a Armada Finlandesa protexeu as illas Åland e os buques mercantes finlandeses no mar Báltico.[141]

Os avións soviéticos bombardearon os barcos e portos finlandeses e botaron minas nas rutas mariñas. Aínda así, só se perderon cinco buques mercantes pola acción soviética. A segunda guerra mundial, que comezara antes que a Guerra de Inverno, resultou máis custosa para os buques mercantes finlandeses, con 26 barcos perdidos debido a accións hostís en 1939 e 1940.[142]ref>

Artillaría costeira[editar | editar a fonte]

As baterías da artillaría costeira finlandesa defenderon importantes portos e bases navais. A maioría das baterías quedaran do período imperial ruso, coas armas de 152 mm como as máis numerosas. Finlandia tentou modernizar as súas armas antigas e instalou varias baterías novas, a máis grande das cales contaba cunha batería para armas de 305 mm orixinalmente destinada a bloquear o golfo de Finlandia aos barcos soviéticos coa axuda de baterías do lado estoniano.[143]

A primeira batalla naval tivo lugar no golfo de Finlandia o 1 de decembro, nas proximidades da illa de Russarö, 5 km ao sur de Hanko. Ese día, o tempo foi favorable e a visibilidade, excelente. Os finlandeses divisaron o cruceiro soviético Kirov e dous destrutores. Cando os barcos estaban a unha distancia de 24 km, os finlandeses abriron fogo con catro canóns costeiros de 234 mm. Logo de cinco minutos de disparos dos canóns costeiros, o cruceiro foi danado e retirouse. Os destrutores mantivéronse sen danos, mais o Kirov sufriu 17 baixas e 30 tripulantes resultaron feridos. Os soviéticos xa coñecían a localización das baterías costeiras finlandesas, mais foron sorprendidos polo seu alcance.[144]

A artillaría costeira tivo un maior efecto na terra reforzando a defensa xunto coa artillaría do exército. Dous xogos de artillaría da fortaleza fixeron importantes achegas ás primeiras batallas no istmo de Carelia e en Ladoga Karelia. Estes situáronse en Kaarnajoki no istmo oriental e en Mantsi na costa nororiental do lago Ladoga. A fortaleza de Koivisto proporcionou un soporte similar dende a costa suroeste do istmo.[145]

Avanza soviético en febreiro[editar | editar a fonte]

Cambios no Exército Vermello e preparación da ofensiva[editar | editar a fonte]

Iosif Stalin non estaba satisfeito cos resultados do primeiro mes da campaña finesa. O Exército Vermello fora humillado. Cara á terceira semana da guerra a propaganda soviética estivera traballando duro para explicar os erros do exército soviético á poboación: culpaban ao mal terreo e ao duro clima, e falsamente afirmaba que a liña Mannerheim era máis forte que a liña Maginot, e que os estadounidense enviaran 1.000 dos seus mellores pilotos a Finlandia. Ao Xefe do Estado Maior Boris Shaposhnikov déuselle o poder total sobre as operacións no teatro finés, e ordenou a suspensión dos ataques frontais a finais de decembro. Kliment Voroshilov foi substituído por Semyon Timoshenko como mando das forzas soviéticas na guerra o 7 de xaneiro.

O obxectivo principal do ataque soviético cambiouse ao istmo de Carelia. Timoshenko e Zhdanov reorganizaron e reforzaron o control entre as diferentes unidades en servizo no Exército Vermello. Tamén cambiaron as doutrinas tácticas para responder á realidade da situación. Todas as forzas soviéticas do istmo de Carelia dividíronse en dous exércitos: o 7º e o 13º Exército. O primeiro deles, agora baixo o mando de Kirill Meretskov, concentraría o 75% da súa forza contra os 16 km de extensión da liña Mannerheim entre Taipale e o pantano de Munasuo. As tácticas serían básicas: unha cuña blindada para o ataque inicial, seguida pola principal forza de infantería e de vehículos de asalto. O Exército Vermello preparouse para localizar as fortificacións finesas de primeira liña. A 123ª división de asalto ensaiou o ataque con maquetas a tamaño natural. Os soviéticos enviaron un gran número de novos tanques e pezas de artillería á zona. As tropas incrementáronse de 10 a 25-26 divisións, seis ou sete brigadas de tanques e varios pelotóns blindados independentes, totalizando 600.000 homes. O 1 de febreiro o Exército Vermello comezou unha ofensiva masiva, disparando 300.000 proxectís de artillería sobre as liñas finesas nas 24 primeiras horas de bombardeo.

Ofensiva total soviética no istmo de Carelia[editar | editar a fonte]

Aínda que a fronte do istmo de Carelia estivo menos activo en xaneiro que en decembro, os soviéticos comezaron a incrementar os bombardeos, desgastando aos defensores e minguando as súas fortificacións. Durante as horas de día, os fineses refuxiábanse dentro das fortificacións e reparábanas durante a noite. A situación rapidamente levou á extenuación dos defensores, que perderon uns 3.000 homes na guerra de trincheiras. Os soviéticos tamén fixeron algúns pequenos ataques de infantería ocasionalmente cunha ou dúas compañías. Debido á escaseza de munición, os emprazamentos artilleiros fineses recibiron a orde de disparar só contra ameazas directas. O 1 de febreiro os soviéticos intensificaron aínda máis os ataques de artillería e os bombardeos aéreos.

Situación no derradeiro día da guerra

Aínda que os soviéticos refinaron as súas tácticas e a súa moral mellorou, os xenerais aínda estaban dispostos a aceptar perdas masivas para conseguir os seus obxectivos. Os ataques cubríanse con cortinas de fume, artillería pesada e apoio blindado, pero a infantería cargaba en campo aberto e en formacións densas. A diferenza das tácticas de decembro, os tanques soviéticos avanzaban en números pequenos. Os fineses non podían eliminar doadamente os tanques se a infantería os protexía. Despois de 10 días de descargas de artillería durante as 24 horas, os soviéticos lograron un grande avance no lado oeste do istmo na segunda batalla de Summa.

O 11 de febreiro os soviéticos tiñan ao redor de 460.000 homes, sobre 3.350 pezas de artillería, uns 3.000 tanques e 1.300 avións despregados no istmo de Carelia. O Exército Vermello estivo constantemente recibindo novos soldados dende a ruptura. No lado contrario, os fineses dispuñan de oito divisións, cun total de 150.000 homes. Un por un, os bastións dos defensores foron caendo baixo os ataques soviéticos e os fineses víronse forzados a retroceder. O 15 de febreiro Mannerheim autorizou unha retirada xeral do Segundo Corpo á anterior liña defensiva. No lado este do istmo os fineses continuaron resistindo os asaltos, rexeitando aos soviéticos na batalla de Taipale.

Negociacións de paz[editar | editar a fonte]

Aínda que os fineses intentaron reabrir as negociacións con Moscova de todos os xeitos posibles durante a guerra, os soviéticos non responderon. A principios de xaneiro, a dramaturga comunista e feminista finesa Hella Wuolijoki contactou co goberno finés. Ofreceuse a contactar con Moscova a través da embaixadora da Unión Soviética en Suecia, Alexandra Kollontai. Wuolijoki partiu cara a Estocolmo e reuniuse con Kollontai nun hotel en segredo. Ao pouco tempo Molotov decidiu recoñecer ao goberno de Ryti-Tanner como o goberno legal de Finlandia e poñer fin ao goberno títere de Terijoki Government que os soviéticos instalaran.[146]

Cara a mediados de febreiro quedou claro que as forzas finesas se achegaban rapidamente á extenuación. Para os soviéticos as baixas eran altas, a situación era unha fonte de vergoña para o réxime soviético, e había risco dunha intervención franco-británica. Ademais, co desxeo de primavera aproximándose, as forzas soviéticas arriscábanse a perderse nos bosques. O ministro de exteriores finés, Väinö Tanner, chegou a Estocolmo o 12 de febreiro e negociou os termos de paz cos soviéticos a través dos suecos.. Representantes alemáns, non conscientes de que as negociacións se estaban levando a cabo, suxeriron o 17 de febreiro que Finlandia negociase coa Unión Soviética.[147]

Tanto os alemáns como os suecos desexaban que a guerra rematase. Alemaña temía perder o ferro do norte de Suecia e ameazou con atacar se os suecos permitían pasar ás forzas aliadas. Os alemáns tiñan un plan teórico de invasión chamado Studie Nord contra os países escandinavos, que posteriormente converteuse na Operación Weserübung.[148] Cando o Consello de Ministros de Finlandia vacilou ante as duras condicións soviéticas, o rei sueco Gustav V fixo unha declaración pública o 19 de febreiro, na cal confirmaba que rexeitara as peticións dos fineses para que se enviasen tropas suecas. O 25 de febreiro describíronse en detalle os termos de paz soviéticos, e o 25 de febreiro os goberno finés aceptounos e amosouse disposto a iniciar as negociacións.[149]

Últimos días da guerra[editar | editar a fonte]

O 5 de marzo o Exército Vermello avanzou entre 10 e 15 km tras a liña Mannerheim e entrou nos suburbios de Viipuri. O mesmo día os soviéticos estableceron unha cabeza de praia no oeste do golfo de Viipuri. Os fineses propuxeron un armisticio ese día, pero os soviéticos, agardando manter a presión sobre o goberno finés, rexeitaron a oferta ao día seguinte. A delegación de paz finesa viaxou a Moscova, a través de Estocolmo, a onde chegou o 7 de marzo. Os soviéticos fixeron máis demandas xa que a súa situación militar era forte e estaba mellorando. O 9 de marzo a situación militar finesa no istmo de Carelia era grave, xa que as tropas estaban experimentando serias perdas. Ademais, non quedaba munición de artillería e as armas estaban esgotándose. O goberno finés, decatándose de que a agardada expedición franco-británica non chegaría a tempo, xa que Noruega e Suecia non concederan permiso de paso ás tropas, tiña poucas opcións e aceptou os termos soviéticos.[150] O tratado formal de paz foi asinado en Moscova o 12 de marzo. O alto o fogo fíxose efectivo no día seguinte ao mediodía pola hora de Leningrado (11:00 a.m. en Helsinqui).[151]

Apoio estranxeiro[editar | editar a fonte]

Artigo principal: Apoio estranxeiro a Finlandia durante a Guerra de Inverno.

Voluntarios estranxeiros[editar | editar a fonte]

World opinion largely supported the Finnish cause, and the Soviet aggression was generally deemed unjustified. World War II had not yet directly affected France, the United Kingdom or the United States; the Winter War was practically the only conflict in Europe at that time and thus held major world interest. Several foreign organisations sent material aid, and many countries granted credit and military materiel to Finland. Nazi Germany allowed arms to pass through Sweden to Finland, but after a Swedish newspaper made this public, Adolf Hitler initiated a policy of silence towards Finland, as part of improved German–Soviet relations following the signing of the Molotov–Ribbentrop Pact.[152]

The largest foreign contingent came from neighbouring Sweden, which provided nearly 8,760 volunteers during the war. The Swedish Volunteer Corps, formed of Swedes, Norwegians (727 soldiers) and Danes (1,010 soldiers), fought on the northern front at Salla during the last weeks of the war. A Swedish unit of Gloster Gladiator fighters, named "the Flight Regiment 19" also participated. Swedish anti-air batteries with Bofors 40 mm (1.6 in) guns were responsible for air defence in northern Finland and the city of Turku.[153] Volunteers arrived from Hungary, Italy and Estonia. 350 American nationals of Finnish background volunteered, and 210 volunteers of other nationalities arrived in Finland before the war ended.[153]Max Manus, a Norwegian, fought in the Winter War before returning to Norway and later achieved fame as a resistance fighter during the German occupation of Norway. In total, Finland received 12,000 volunteers, 50 of whom died during the war.[154] The British actor Christopher Lee volunteered in the war for two weeks, but did not face combat.[155]

Plans de intervención franco-británica[editar | editar a fonte]

Artigo principal: Plans de intervención franco-británica na Guerra de Inverno.
A drawing shows that the Allies had two possible roads into Finland: through Soviet-occupied Petsamo or through Narvik in neutral Norway.
Franco-British support was offered on the condition their forces could pass freely from Narvik through neutral Norway and Sweden instead of the difficult passage through Soviet-occupied Petsamo

France had been one of the earliest supporters of Finland during the Winter War. The French saw an opportunity to weaken Germany's major ally via a Finnish attack on the Soviet Union. France had another motive, preferring to have a major war in a remote part of Europe rather than on French soil. France planned to re‑arm the Polish exile units and transport them to the Finnish Arctic port of Petsamo. Another proposal was a massive air strike with Turkish co-operation against the Caucasus oil fields.[156]

The British, for their part, wanted to block the flow of iron ore from Swedish mines to Germany as the Swedes supplied up to 40 percent of Germany's iron demand.[156] The matter was raised by British Admiral Reginald Plunkett on 18 September 1939, and the next day Winston Churchill brought up the subject in the Chamberlain War Cabinet.[157] On 11 December, Churchill opined that the British should gain a foothold in Scandinavia with the objective to help the Finns, but without a war with the Soviet Union.[158] Because of the heavy German reliance on Northern Sweden's iron ore, Hitler had made it clear to the Swedish government in December that any Allied troops on Swedish soil would immediately provoke a German invasion.[159]

On 19 December, French Prime Minister Édouard Daladier introduced his plan to the General Staff and the War Cabinet. In his plan, Daladier created linkage between the war in Finland and the iron ore in Sweden.[158] There was a danger of Finland's possible fall under Soviet hegemony. In turn, Nazi Germany could occupy both Norway and Sweden. These two dictatorships could divide Scandinavia between them, as they had already done with Poland. The main motivation of the French and the British were to reduce the German war-making ability.[160]

The Military Co-ordination Committee met on 20 December in London, and two days later the French plan was put forward.[160] The Anglo-French Supreme War Council elected to send notes to Norway and Sweden on 27 December, urging the Norwegians and Swedes to help Finland and offer the Allies their support. Norway and Sweden rejected the offer on 5 January 1940.[159] The Allies came up with a new plan, in which they would demand that Norway and Sweden give them right of passage by citing a League of Nations resolution as justification. The expedition troops would disembark at the Norwegian port of Narvik and proceed by rail toward Finland, passing through the Swedish ore fields on the way. This demand was sent to Norway and Sweden on 6 January, but it was likewise rejected six days later.[161]

Stymied but not yet dissuaded from the possibility of action, the Allies formulated a final plan on 29 January. First, the Finns would make a formal request for assistance. Then, the Allies would ask Norway and Sweden for permission to move the "volunteers" across their territory. Finally, in order to protect the supply line from German actions, the Allies would send units ashore at Namsos, Bergen, and Trondheim. The operation would have required 100,000 British and 35,000 French soldiers with naval and air support. The supply convoys would sail on 12 March and the landings would begin on 20 March.[162] The end of the war on 13 March cancelled Franco-British plans to send troops to Finland through Northern Scandinavia.[163]

Consecuencias e perdas[editar | editar a fonte]

Artigo principal: Consecuencias da Guerra de Inverno.
Véxase tamén: Cruz da dor.

Finlandia[editar | editar a fonte]

The dome of the Vyborg Cathedral has collapsed after Soviet bombing. Four people stand in the nave and look at the rubble, highlighted by sunlight shining through the damaged dome.
Vyborg Cathedral was heavily damaged during the Winter War and never repaired. Vyborg itself was ceded to the Soviet Union.
Thousands of scattered rocks litter the landscape. In the distance, leaves of trees are slowly turning yellow. It is the site of a Winter War monument at Suomussalmi, Finland, containing a rock for every soldier who died at the Battle of Suomussalmi: 750 Finnish and an estimated 24,000 Soviet.
A Winter War monument at Suomussalmi, Finland, containing a rock for every soldier who died at the Battle of Suomussalmi: 750 Finnish and an estimated 24,000 Soviet

The 105-day war had a profound and depressing effect in Finland. Meaningful international support was minimal and arrived late, and the German blockade had prevented most armament shipments.[164] The 15-month period between the Winter War and the Operation Barbarossa-connected Continuation War was later called the Interim Peace.[165] After the end of the war, the situation of the Finnish Army on the Karelian Isthmus became a subject of debate in Finland. Orders had already been issued to prepare a retreat to the next line of defence in the Taipale sector. Estimates of how long the Red Army could have been delayed by retreat-and-stand operations varied from a few days to a few weeks,[166][167] or to a couple of months at most.[168] Karelian evacuees established an interest group, the Finnish Karelian League, after the war to defend Karelian rights and interests, and to find a way to return ceded regions of Karelia to Finland.[169][170] In 1940, Finland and Sweden conducted negotiations for a military alliance, but the negotiations ended once it became clear that both Germany and the Soviet Union opposed such an alliance.[171] During the Interim Peace, Finland established close ties with Germany in hopes of a chance to reclaim areas ceded to the Soviet Union.[172]

Immediately after the war, Helsinki officially announced 19,576 dead.[173] According to revised estimates in 2005 by Finnish historians, 25,904 people died or went missing and 43,557 were wounded on the Finnish side during the war.[F 1] Finnish and Russian researchers have estimated that there were 800–1,100 Finnish prisoners of war, of whom between 10 and 20 percent died. The Soviet Union repatriated 847 Finns after the War.[176] Air raids killed 957 civilians.[174] Between 20 and 30 tanks were destroyed and 62 aircraft were lost.[177]

Unión Soviética[editar | editar a fonte]

The Soviet General Staff Supreme Command (Stavka) met in April 1940, reviewed the lessons of the Finnish campaign, and recommended reforms. The role of frontline political commissars was reduced and old-fashioned ranks and forms of discipline were reintroduced. Clothing, equipment and tactics for winter operations were improved. Not all of the reforms had been completed by the time Germans initiated Operation Barbarossa 15 months later.[178]

A monument devoted to the victims of the Soviet–Finnish War 1939–1940 in St. Petersburg

During the period between the Winter War and perestroika in the late 1980s, Soviet historiography relied solely on Vyacheslav Molotov's speeches on the Winter War. In his radio speech of 29 November 1939, Molotov argued that the Soviet Union had tried to negotiate guarantees of security for Leningrad for two months. The Finns had taken a hostile stance to "please foreign imperialists". Finland had undertaken military provocation, and the Soviet Union could no longer abide by non-aggression pacts. According to Molotov, the Soviet Union did not want to occupy or annex Finland; the goal was purely to secure Leningrad.[179]

The official Soviet figure in 1940 for their dead was 48,745. More recent Russian estimates vary: in 1990, Mikhail Semiryaga claimed 53,522 dead and N. I. Baryshnikov, 53,500 dead. In 1997, Grigoriy Krivosheyev claimed 126,875 dead and missing, and total casualties of 391,783 with 188,671 wounded.[180] In 1991, Yuri Kilin claimed 63,990 dead and total casualties of 271,528. In 2007, he revised the estimate of dead to 134,000[181] and in 2012, he updated the estimate to 138,533 irretrievable losses.[182] In 2013, Pavel Petrov stated that the Russian State Military Archive has a database confirming 167,976 killed or missing along with the soldiers' names, dates of birth, and ranks.[183] There were 5,572 Soviet prisoners of war in Finland.[184] The prisoners' fate after repatriation is unclear—Western sources suspect they were killed at NKVD camps.[185][186]

Between 1,200 and 3,543 Soviet tanks were destroyed. The official figure was 611 tank casualties, but Yuri Kilin found a note received by the head of the Soviet General Staff, Boris Shaposhnikov, which reports 3,543 tank casualties and 316 tanks destroyed. According to the Finnish historian Ohto Manninen, the 7th Soviet Army lost 1,244 tanks during the breakthrough battles of the Mannerheim Line in mid-winter. In the immediate aftermath of the war, the Finnish estimate of the number of lost Soviet tanks was 1,000–1,200.[187][188][189] The Soviet Air Forces lost around 1,000 aircraft, but less than half of them were combat casualties.[189][190]

Alemaña[editar | editar a fonte]

The Winter War was a political success for the Germans. Both the Red Army and the League of Nations were humiliated, and the Anglo-French Supreme War Council had been revealed to be chaotic and powerless. The German policy of neutrality was not popular in the homeland, and relations with Italy had suffered. After the Peace of Moscow, Germany improved its ties with Finland, and within two weeks Finno-German relations were at the top of the agenda.[191][192] More importantly, the very poor performance of the Red Army convinced Hitler that an attack on the Soviet Union would be successful. In June 1941, Hitler declared, 'we have only to kick in the door and the whole rotten structure will come crashing down'.[193]

Aliados[editar | editar a fonte]

A Guerra de Inverno puxo ao descuberto a desorganización e a ineficacia do Exército Vermello, así como a dos Aliados. O Consello de Guerra Supremo Anglo-Francés non puido formular un plano viable, revelando que non é viable facer unha guerra efectiva en Gran Bretaña ou Francia. Este fracaso levou ao colapso do goberno de Daladier en Francia.[194]

Notas[editar | editar a fonte]

  1. O papel soviético confírmase nas memorias de Khrushchev, onde afirma que o Mariscal de Artillaría Grigorii Kulik supervisara persoalmente o bombardeo da aldea soviética.[48][49]
  2. Véxanse as seguintes fontes:[54][55][56][57][58]
Referencias
  1. Palokangas 1999, pp. 299–300.
  2. Juutilainen & Koskimaa 2005, p. 83.
  3. Palokangas 1999, p. 318.
  4. Peltonen 1999.
  5. Kantakoski 1998, p. 260.
  6. Kurenmaa & Lentilä 2005.
  7. Lentilä & Juutilainen 1999, p. 821.
  8. Malmi 1999, p. 792.
  9. Krivosheyev 1997, pp. 77–78.
  10. Manninen 1999b, p. 815.
  11. Kilin 1999.
  12. Kantakoski 1998, p. 286.
  13. 13,013,1 Manninen 1999b, pp. 810–811.
  14. Kilin 1999, p. 381.
  15. Ries 1988, pp. 79–80.
  16. VanDyke 1997, p. 44.
  17. Kilin & Raunio 2007, p. 10.
  18. Trotter 2002, pp. 3–5.
  19. 19,019,1 Trotter 2002, pp. 4–6.
  20. Jowett & Snodgrass 2006, p. 3.
  21. Turtola 1999a, pp. 21–24.
  22. Turtola 1999a, pp. 33–34.
  23. Edwards 2006, pp. 26–27.
  24. Edwards 2006, p. 18.
  25. Polvinen 1987, pp. 156–161, 237–238, 323, 454.
  26. Engman 2007, pp. 452–454.
  27. 27,027,127,2 Turtola 1999a, pp. 30–33.
  28. Edwards 2006, p. 31.
  29. Edwards 2006, pp. 43–46.
  30. Van Dyke 1997, p. 13.
  31. Edwards 2006, pp. 32–33.
  32. Lightbody 2004, p. 52.
  33. Trotter 2002, p. 15.
  34. Edwards 2006, pp. 28–29.
  35. Hallberg 2006, p. 226.
  36. Trotter 2002, pp. 12–13.
  37. Turtola 1999a, pp. 32–33.
  38. Turtola 1999a, pp. 34–35.
  39. Engle & Paananen 1985, p. 6.
  40. 40,040,140,2 Turtola 1999a, pp. 38–41.
  41. Ries 1988, pp. 55–56.
  42. Manninen 1999a, pp. 141–148.
  43. Trotter, 2002 & pp 14–16.
  44. Jowett, Snodgrass & 2006 p04.
  45. Turtola 1999a, pp. 41–43.
  46. Tanner (1950)
  47. Ries 1988, pp. 77–78.
  48. Edwards 2006, p. 105.
  49. 49,049,1 Turtola 1999a, pp. 44–45.
  50. Tanner 1950, pp. 85–86.
  51. Kilin 2007a, pp. 99–100.
  52. Aptekar (2009)
  53. Yle News (2013)
  54. Manninen 2008, pp. 37, 42, 43, 46, 49.
  55. Rentola 2003, pp. 188–217.
  56. 56,056,1 Ravasz 2003, p. 3.
  57. , Clemmesen & Faulkner 2013, p. 76.
  58. Zeiler & DuBois 2012, p. 210.
  59. Reiter 2009, p. 124.
  60. Trotter 2002, p. 17.
  61. Lightbody 2004, p. 55.
  62. Chubaryan 2002, p. xvi.
  63. Trotter 2002, p. 34.
  64. Conquest 2007, p. 450.
  65. Bullock 1993, p. 489.
  66. Glanz 1998, p. 58.
  67. Ries 1988, p. 56.
  68. Edwards 2006, p. 189.
  69. Coox 1985, p. 996.
  70. Coox 1985, pp. 994–995.
  71. 71,071,1 Coox 1985, p. 997.
  72. Goldman 2012, p. 167.
  73. Langdon-Davies 1941, p. 7.
  74. 74,074,1 Trotter 2002, pp. 35–36.
  75. Trotter 2002, pp. 38–39.
  76. 76,076,176,276,376,4 Kilin & Raunio 2007, p. 13.
  77. Trotter 2002.
  78. Leskinen & Juutilainen 1999.
  79. 79,079,1 Trotter 2002, pp. 42–44.
  80. Laemlein 2013, pp. 95–99.
  81. Trotter 2002, p. 47.
  82. Jowett & Snodgrass 2006, p. 6.
  83. Paskhover (2015)
  84. Russian State Military Archive F.34980 Op.14 D.108
  85. Trotter 2002, pp. 48–51.
  86. League of Nations 1939, pp. 506, 540.
  87. Trotter 2002, p. 58.
  88. Trotter 2002, p. 61.
  89. Soikkanen 1999, p. 235.
  90. Geust & Uitto 2006, p. 54.
  91. Trotter 2002, p. 69.
  92. Trotter 2002, pp. 72–73.
  93. Trotter 2002, pp. 76–78.
  94. Trotter 2002, pp. 51–55.
  95. Trotter 2002, p. 121.
  96. Trotter 2002, pp. 53–54.
  97. Paulaharju 1999, p. 292.
  98. Paulaharju 1999, pp. 289–290.
  99. 99,099,1 Trotter 2002, pp. 145–146.
  100. 100,0100,1 Paulaharju 1999, pp. 297–298.
  101. Krivosheyev, Table 100
  102. Trotter 2002, pp. 131–132.
  103. Trotter 2002, pp. 148–149.
  104. 104,0104,1 Trotter 2002, pp. 62–63.
  105. Vuorenmaa 1999, pp. 494–495.
  106. Laaksonen 1999, p. 407.
  107. Laaksonen 1999, pp. 411–41.
  108. Trotter 2002, pp. 87–89.
  109. Leskinen & Juutilainen 1999, p. 502.
  110. Kilin & Raunio 2007, p. 113.
  111. Juutilainen 1999a, pp. 504–505.
  112. Juutilainen 1999a, p. 506.
  113. Juutilainen 1999a, p. 520.
  114. Trotter 2002, p. 110.
  115. Juutilainen 1999a, pp. 510–511.
  116. Juutilainen 1999a, p. 514.
  117. Jowett & Snodgrass 2006, p. 44.
  118. Juutilainen 1999a, pp. 516–517.
  119. Vuorenmaa 1999, pp. 559–561.
  120. Vuorenmaa 1999, p. 550.
  121. Trotter 2002, p. 150.
  122. Kulju 2007, p. 230.
  123. Kulju & 2007 p. 229.
  124. Kantakoski 1998, p. 283.
  125. Kulju 2007, pp. 217–218.
  126. 126,0126,1 Trotter 2002, pp. 171–174.
  127. Leskinen & Juutilainen 1999, p. 164.
  128. Trotter 2002, pp. 178–180.
  129. Vuorenmaa 1999, pp. 545–549.
  130. Trotter 2002, p. 187.
  131. 131,0131,1 Trotter 2002, p. 193.
  132. Kurenmaa & Lentilä 2005, p. 1152.
  133. Trotter 2002, pp. 187–188.
  134. Tillotson 1993, p. 157.
  135. Peltonen 1999, pp. 607–608.
  136. Trotter 2002, p. 189.
  137. 137,0137,1 Tillotson 1993, p. 160.
  138. Trotter 2002, pp. 191–192.
  139. Elfvegren 1999, p. 681.
  140. Trotter 2002, pp. 48-51.
  141. Elfvegren 1999, p. 678.
  142. Elfvegren 1999, p. 692.
  143. Leskinen 1999, p. 130.
  144. Silvast 1999, pp. 694–696.
  145. Tillotson 1993, pp. 152–153.
  146. Trotter (2002), pp. 234–235
  147. Trotter (2002), pp. 246–247
  148. Edwards (2006), p. 261
  149. Trotter (2002), pp. 247–248
  150. Trotter (2002), pp. 249–251
  151. Trotter (2002), p. 254
  152. Trotter (2002), pp. 194–202
  153. 153,0153,1 Jowett & Snodgrass (2006), pp. 21–22
  154. Juutilainen (1999b), p. 776
  155. Rigby 2003, pp. 59–60.
  156. 156,0156,1 Trotter (2002), pp. 235–236
  157. Edwards (2006), p. 141
  158. 158,0158,1 Edwards (2006), p. 145
  159. 159,0159,1 Trotter (2002), p. 237
  160. 160,0160,1 Edwards (2006), p. 146
  161. Trotter (2002), pp. 237–238
  162. Trotter (2002), pp. 238–239
  163. Trotter (2002), p. 239
  164. Edwards (2006), pp. 272–273
  165. Erro no código da cita: Etiqueta <ref> non válida; non se forneceu texto para as referencias de nome JS2006_10
  166. Laaksonen (2005), p. 365
  167. Paasikivi (1958). p. 177
  168. Halsti (1955), p. 412
  169. Ahtiainen (2000)
  170. Finnish Karelian League
  171. Turtola (1999b), p. 863
  172. Jowett & Snodgrass (2006), pp. 10–11
  173. Dallin (1942), p. 191
  174. 174,0174,1 Erro no código da cita: Etiqueta <ref> non válida; non se forneceu texto para as referencias de nome Kur&Lent2005
  175. Erro no código da cita: Etiqueta <ref> non válida; non se forneceu texto para as referencias de nome autogenerated2
  176. Erro no código da cita: Etiqueta <ref> non válida; non se forneceu texto para as referencias de nome Malmi1999_792
  177. Erro no código da cita: Etiqueta <ref> non válida; non se forneceu texto para as referencias de nome Tillo1993_160
  178. Trotter (2002) p. 264
  179. Vihavainen (1999), pp. 893–896
  180. Erro no código da cita: Etiqueta <ref> non válida; non se forneceu texto para as referencias de nome Krivo1997_77-78
  181. Erro no código da cita: Etiqueta <ref> non válida; non se forneceu texto para as referencias de nome Kilin2007b_91
  182. Soviet-Finnish War 1939–1940 and Red Army's Losses, in Proceedings of Petrozavodsk State University. Social Sciences & Humanities, Issue 5 (126)/2012.
  183. Erro no código da cita: Etiqueta <ref> non válida; non se forneceu texto para as referencias de nome autogenerated3
  184. Erro no código da cita: Etiqueta <ref> non válida; non se forneceu texto para as referencias de nome Manninen1999b_815
  185. Van Dyke (1997), p. 191
  186. Trotter (2002), p. 263
  187. Erro no código da cita: Etiqueta <ref> non válida; non se forneceu texto para as referencias de nome Kilin1999
  188. Erro no código da cita: Etiqueta <ref> non válida; non se forneceu texto para as referencias de nome Kanta1998_286
  189. 189,0189,1 Erro no código da cita: Etiqueta <ref> non válida; non se forneceu texto para as referencias de nome Manninen1999b_810-811
  190. Erro no código da cita: Etiqueta <ref> non válida; non se forneceu texto para as referencias de nome Kilin1999_381
  191. Edwards (2006), pp. 277–279
  192. Erro no código da cita: Etiqueta <ref> non válida; non se forneceu texto para as referencias de nome Lightbody_55
  193. Sedlar (2007), p. 8
  194. Edwards 2006, pp. 13–14.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

  • Condon, Richard. Traducido por López-Pozas Carreño, Carlos (1976). Madrid: San Martín S.L., ed. Guerra de invierno : Rusia contra Finlandia (en castelán). ISBN 84-7140-128-2. 
  • Edwards, Robert. (2006). Londres: Weidenfeld & Nicolson, ed. White Death: Russia's War on Finland 1939–40 (en inglés). ISBN 978-0-297-84630-7. 
  • Palokangas, Markku. (1999). Suomalaisjoukkojen aseistus ja varustus (en finés). 
  • Ries, Tomas. (1988). Londres: Brassey's Defence Publishers, ed. Cold Will: The Defense of Finland (en inglés). ISBN 0-08-033592-6. 
  • Trotter, William R. (1991). Nova York: Workman Publishing Company, ed. The Winter War: The Russo–Finnish War of 1939–40 (en inglés). ISBN 1-85410-881-6. 
  • Van Dyke, Carl. (1997). Routledge, ed. The Soviet Invasion of Finland, 1939–40 (en inglés). ISBN 0-7146-4314-9. 
  • Juutilainen, Antti (1999a). "Laatokan karjalan taistelut". Ts Pj (en finés).  (Battles in Ladoga Karelia)
  • Juutilainen, Antti (1999b). "Talvisodan ulkomaalaiset vapaaehtoiset". Ts Pj (en finés). 
  • Lentilä, Riitta; Juutilainen, Antti (1999). "Talvisodan uhrit". Ts Pj. 
  • Malmi, Timo (1999). "Suomalaiset sotavangit". Ts Pj (en finés). 
  • Krivosheyev, Grigoriy (1997b). Soviet Casualties and Combat Losses in the Twentieth Century (1st ed.). Greenhill Books. ISBN 1-85367-280-7. 
  • Turtola, Martti (1999a). "Kansainvälinen kehitys Euroopassa ja Suomessa 1930-luvulla". Ts Pj (en finés). 
  • Turtola, Martti (1999b). "Katkera rauha ja Suomen ulkopoliittinen asema sodan jälkeen". Ts Pj (en finés). 
  • Kilin, Juri (2007a). "Leningradin sotilaspiirin rajakahakka". En Jokisipilä, Markku (ed). Sodan totuudet. Yksi suomalainen vastaa 5,7 ryssää (en finés). Ajatus. 
  • Kilin, Juri (2007b). "Rajakahakan hidas jäiden lähtö". En Jokisipilä, Markku. Sodan totuudet (en finés). 
  • Kilin, Juri; Raunio, Ari (2007). Talvisodan taisteluja (en finés). Karttakeskus. ISBN 978-951-593-068-2. 

Outros artigos[editar | editar a fonte]

  • Guerra de Continuación
  • Guerra de Laponia

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]


Erro no código da cita: As etiquetas <ref> existen para un grupo chamado "F", pero non se atopou a etiqueta <references group="F"/> correspondente ou falta unha etiqueta </ref> de peche

Traído desde "https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Guerra_de_Inverno&oldid=5093393"