Iakov Iurovski

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Iakov Mikhailovich Iurovski
Yakov Mikhailovich Yurovsky 1918.jpg
Iurovski en 1918
Nacemento19 de xuño de 1878
 Tomsk, Siberia, Imperio Ruso Imperio Ruso
Falecemento2 de agosto de 1938
 Moscova, Unión Soviética Unión Soviética
Causaulcera
SoterradoDonskoe Cemetery
NacionalidadeImperio Ruso, República Socialista Soviética Federativa de Rusia e Unión Soviética
RelixiónLuteranismo
Ocupaciónpolítico
FillosRimma Yurovskaya e sen etiquetar
editar datos en Wikidata ]

Iakov Mikhailovich Iurovski (en ruso: Я́ков Миха́йлович Юро́вский), nado en Tomsk (Siberia) o 19 de xuño de 1878 e finado en Moscova o 2 de agosto de 1938, foi un bolxevique ruso, coñecido por ser o encargado de executar ó tsar de Rusia Nicolao II e a súa familia en 1918.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Primeiros anos[editar | editar a fonte]

Iakov foi o oitavo de dez fillos dunha familia de clase obreira. A familia Iurovski era xudía, pero a súa relación coa fe xudía foi ambigua. Segundo a historiadora Helen Rappaport Iurovski estudou o Talmud na súa mocidade, mentres que a súa familia tratou de distanciarse das súas raíces xudías, o que pode ser motivado pola discriminación que sufrían os xudeus en Rusia nese momento, de feito a súa familia odiaba e desprezaba por tradición á Rusia imperial.[1]

Viviu no Imperio Alemán desde 1904, onde se converteu ó luteranismo e cambiou o seu nome. Ó volver a Rusia durante a Revolución rusa de 1905, uniuse ós bolxeviques. Arrestado varias veces durante anos, acabou converténdose nun fervente comunista.[1]

Asasinato da Familia Imperial[editar | editar a fonte]

Artigo principal: Execución da familia Romanov.

A noite do 16 de xullo de 1918, un escuadrón bolxevique asasinou o último emperador de Rusia, o tsar Nicolao II, e a súa familia, a tsarina Alexandra, o tsarévich Alexei e as Grandes Duquesas, Olga, Tatiana, María e Anastasia. Coa familia estaban ademais, o médico da familia Eugene Botkin e outros tres servos, que tamén foron executados. Todos foron fusilados e apuñalados na Casa Ipatiev da cidade de Ekaterinburgo, unha cidade da rexión dos Urais. Crese que Iurovski disparou ó tsar e o seu fillo en persoa, mentres que os seus compañeiros de escuadrón asasinaron os outros membros da familia.

Para evitaren calquera intento de culto ó tsar morto, os corpos foron soterrados no campo. Durante longo tempo creuse que os cadáveres de Nicolao e a súa familia foron colocados nun pozo mineiro, coñecido como Catro Irmáns. Logo, comprobouse que realmente foran soterrados alí a noite do 16 de xullo. Cando os rumores da morte do tsar chegaron a Ekaterinburgo, Iurovski ordenou rescatar os cadáveres e soterralos noutro lugar. Ao avariarse o vehículo que transportou os corpos, improvisouse e enterrouse a maioría dos corpos nunha mina oculta e selada no camiño Koptyaki a 20 quilómetros de Ekaterinburgo.

Todas as instrucións seguidas por Iurovski, foron emitidas polo Soviet dos Urais, que á súa vez as recibira de Iakov Sverdlov, dirixente do Soviet Central e amigo de Lenin. Tres días despois do asasinato dos Romanov, Iurovski reportou persoalmente a Lenin os sucesos daquela noite foi recompensado cun nomeamento na cheka de Moscova.

Despois da guerra civil rusa[editar | editar a fonte]

Ocupou unha serie de postos económicos e no partido, morrendo no hospital do Kremlin en 1938 aos 60 anos. Antes da súa morte, doou as pistolas que usou a noite do 16 de xullo de 1918 ao museo da revolución de Moscova[2] e deixou tres valiosas, aínda que contraditorias, versións dos feitos. Nunca expresou remordementos polos asasinatos.[3] No seu lugar lembraba, nunha última carta aos seus fillos pouco antes da súa morte, a súa carreira revolucionaria e como "a tormenta de Outubro tróuxolle o seu lado máis brillante", converténdoo no "máis feliz dos mortais".[4] Tanto el como o seu asistente Nikulin, quen morreu en 1964, foron soterrados no cemiterio de Novodevichii en Moscova.[5] O seu fillo, Aleksandr Iurovski, entregou voluntariamente as memorias do seu pai aos arqueólogos aficionados Avdonin e Ryabov en 1978.[6]

Notas[editar | editar a fonte]

  1. 1,01,1 Rappaport, Helen. The Last Days of the Romanovs: Tragedy at Ekaterinburg. ISBN 0-312-37976-5, ISBN 978-0-312-37976-6. New York: St. Martin's Press, 2009. p. 32.
  2. Slater 2007, p. 53.
  3. Pringle 2015, p. 261.
  4. Rappaport 2010, p. 216.
  5. Radzinsky 1992, p. 430.
  6. Massie 2012, p. 28.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

  • Massie, Robert K. (2012). The Romanovs: The Final Chapter. Random House. ISBN 0345406400. 
  • Pringle, Robert W. (2015). Historical Dictionary of Russian and Soviet Intelligence. Rowman & Littlefield. ISBN 978-1-4422-5318-6.  (e-book)
  • Radzinsky, Edvard (1992). The last Tsar: the life and death of Nicholas II. Random House. ISBN 978-0385469623. 
  • Rappaport, Helen (2010). The Last Days of the Romanovs: Tragedy at Ekaterinburg. St. Martin's Griffin. ISBN 978-0312603472. 
  • Slater, Wendy (2007). The many deaths of tsar Nicholas II: relics, remains and the Romanovs. Routledge. ISBN 978-0415427975. 

Outros artigos[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]

Traído desde "https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Iakov_Iurovski&oldid=4730836"