Illas Malvinas

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar para a navegação Saltar para a pesquisa

Coordenadas: 51°41′S 59°10′O / -51.683, -59.167

Illas Malvinas
Falkland Islands
Bandeira das Illas Malvinas
Escudo das Illas Malvinas
BandeiraEscudo
Falkland Islands (orthographic projection).svg
Lema: Desire the Right
(Galego: Desexa o que é xusto)
Himno: God Save the Queen
Capital
 • Poboación
Stanley
2 121 (2012)[1]
Cidade máis poboada Stanley
Linguas oficiais Inglés
Forma de goberno Territorio de Ultramar
Isabel II do Reino Unido
Nigel Phillips
Barry Rowland
Ocupación británica 1833
Superficie Posto 163º
 • Total 12 200 km²
 • % auga 0
Fronteiras 0 km
Costas 1 288 km
 • Total (2016 est.) 3 398 hab.
 • Densidade 0,28 hab./km²
PIB (nominal)
PIB (PPA) Posto 222º
 • Total (2013) US$ 228,5 millóns[2]
 • per cápita US$96 962
Moeda Libra malvineira (FKP)
IDH n/d
Xentilicio Malvineiro/a.
Fuso horario UTC-4
 • Horario de verán UTC-3
Dominio de Internet .fk
Prefixo telefónico ++500
Prefixo radiofónico n/d
Código ISO 238 / FLK / FK
Membro de: Reino Unido, UPU

As Illas Malvinas,[3] (en inglés: Falkland Islands), son un arquipélago do océano Atlántico meridional, na plataforma continental patagónica. As illas principais atópanse a 483 km ó leste da costa da Patagonia, en América do Sur, na latitude 52°S. O arquipélago, cunha área de 12 000 km², abrangue a illa Soidade, a illa Gran Malvina e 776 illas máis pequenas. É un Territorio Británico de Ultramar e conta cun autogoberno, mais o Reino Unido encárgase da súa defensa e das relacións exteriores. A capital das Malvinas é Stanley, na illa Soidade.

Existe unha gran controversia sobre a descuberta e posterior colonización das Malvinas polos europeos. En varios momentos, as illas tiveron asentamentos franceses, británicos, españois e arxentinos. O Reino Unido reafirmou o seu control sobre o arquipélago en 1833, malia que a Arxentina mantiña a súa reivindicación sobre as illas. En abril de 1982, forzas arxentinas ocuparon temporalmente o territorio. A administración británica foi restaurada dous meses máis tarde, no final da guerra das Malvinas.

A poboación (2 932 habitantes en 2012)[4] está constituída principalmente por nativos das illas, a maioría de ascendencia británica. Outras etnias inclúen franceses, xibraltareños e escandinavos. A inmigración procedente do Reino Unido, da illa de Santa Helena, no Atlántico Sur, e de Chile reverteu o decline da poboación. A lingua predominante (e oficial) é o inglés. De acordo cunha lei de 1983 aprobada polo Parlamento do Reino Unido, os malvineiros son considerados cidadáns británicos.

O arquipélago atópase no límite das zonas climáticas oceánica subantártica e de tundra e as dúas principais illas teñen cordilleiras que atinxen 700 metros de altura. Elas son o lar de grandes poboacións de aves, malia que moitas xa non se reproducen nas principais illas por mor da concorrencia con especies introducidas. As principais actividades económicas son a pesca, o turismo e a cría de ovellas, con énfase na exportación de la de alta calidade. A exploración de petróleo, licenciada polo Goberno das Illas Malvinas, permanece en controversia como resultado de disputas marítimas coa Arxentina.

Etimoloxía[editar | editar a fonte]

O nome anglófono do arquipélago, Falkland, foi inspirado polo "Falkland Sound" (castelán: Canal de San Carlos), o estreito que separa as dúas illas principais do arquipélago.[5] O nome "Falkland" foille dado ó canal por John Strong, capitán dunha expedición inglesa que desembarcou nas illas en 1690. Strong nomeou o estreito en homenaxe a Anthony Cary, 5º vizconde de Falkland, o tesoureiro da mariña que patrocinou a viaxe.[6][7] O seu título de vizconde ten orixe na cidade de Falkland, Escocia, cuxo nome provén de folkland (terra sometida ó dereito-folk).[8] O nome non foi aplicado nas illas até 1765, cando o capitán británico John Byron, da Mariña Real, as reivindicou para o rei Xurxo III como "Illas de Falkland". O termo "Falklands" é unha abreviatura padrón empregada para referirse ó arquipélago.[9][10]

O nome castelán, Islas Malvinas, deriva do francés Îles Malouines, o nome dado para as illas polo explorador francés Louis Antoine de Bougainville en 1764.[11] Bougainville, que fundou o primeiro asentamento humano das illas, nomeou a área en homenaxe ó porto de Saint-Malo (o punto de partida dos seus navíos e colonos).[12][13] O porto, localizado na rexión da Bretaña, no oeste de Francia, recibiu ese nome por conta de San Malo (ou Maclou), o evanxelista cristián que fundou a cidade europea.[14]

Na vixésima sesión da Asemblea Xeral das Nacións Unidas, o Cuarto Comité determinou que en todas as linguas, agás o castelán, toda a documentación da ONU designaría o territorio como Falkland Islands (Malvinas). En castelán, o territorio é designado como Islas Malvinas (Falkland Islands).[15] A nomenclatura utilizada polas Nacións Unidas para fins de procesamentos estatísticos é Falkland Islands (Malvinas).[16]

Historia[editar | editar a fonte]

Comezo da colonización europea[editar | editar a fonte]

Malia que existe a posibilidade de que tribos de amerindios fueguinos teñan visitado as illas en tempos precoloniais,[17] o arquipélago estaba deshabitado no momento da súa descuberta polos europeos.[18] As alegacións en canto á data da descuberta das illas roldan en torno do século XVI, mais non hai consenso sobre se estes primeiros exploradores descubriron as Malvinas ou outras illas do Atlántico Sur.[19][20][21][22] O primeiro desembarque rexistrado nas illas é atribuído ó capitán inglés John Strong, que, camiño ó litoral do Perú e de Chile en 1690, descubriu o estreito de San Carlos, mais iso segundo a visión británica da historia da illa.[23][24][25] Segundo a versión histórica contada pola Arxentina, deféndese que Fernão de Magalhães é o descubridor da illa, xa que a Arxentina e o resto de América Latina poden ser considerados colonias de España e de Portugal segundo a visión dos británicos.[26]

O arquipélago permaneceu deshabitado até o estabelecemento de Port Louis na illa Soidade en 1764 polo capitán francés Louis Antoine de Bougainville e a fundación do asentamento de Port Egmont na illa Saunders (ou Trinidad) polo capitán británico John MacBride.[27][28][29] Aínda está en debate entre os historiadores se os asentamentos europeos eran conscientes da existencia os uns dos outros.[30][31] En 1766, Francia abandonou a súa reivindicación sobre as Malvinas en favor de España, que rebautizou a colonia francesa como Puerto Soledad ao ano seguinte.[32] Os problemas comezaron cando España descubriu Port Egmont e capturou o porto en 1770, o cal case provoca unha guerra que foi evitada pola restitución ó Reino Unido en 1771.[33]

Ámbolos dous asentamentos, británico e español, coexistiron no arquipélago até 1774, cando novas consideracións económicas e estratéxicas dos británicos os levaron a retirarse voluntariamente das illas, deixando só unha placa onde reivindicaban o arquipélago para o rei Xurxo III.[34] O español Vicerreinado do Río da Prata converteuse daquela na única presenza gobernamental no territorio. A illa Gran Malvina foi abandonada, e Puerto Soledad converteuse nun campo de prisioneiros na maior parte da súa existencia.[35] Durante as invasións británicas do Río da Prata e durante as Guerras Napoleónicas en Europa, o gobernador das illas do arquipélago foi evacuado en 1806; o restante da gornición colonial española seguiu o seu exemplo en 1811, agás por gauchos e pescadores que permaneceron de forma voluntaria no arquipélago.[35]

Disputa entre a Arxentina e o Reino Unido[editar | editar a fonte]

Representación de Port Saint Louis ou Puerto Soledad por Dom Pernety, 1769.

Despois diso, o arquipélago só foi visitado por navíos de pesca; o seu status político era indiscutíbel até 1820, cando o coronel David Jewett, un corsario estadounidense que traballaba para as Provincias Unidas do Río da Prata, informou que os navíos ancorados en Buenos Aires en 1816 eran unha reivindicación dos territorios españois no Atlántico Sur.[36][37][38][39] Como as illas non tiñan habitantes permanentes, en 1823 Buenos Aires concedeu ó comerciante Luis Vernet, nado en Alemaña, o permiso para realizar actividades de pesca e exploración de gando salvaxe no arquipélago.[40][41] A relación cordial entre o consulado e Vernet levouno a expresar "o desexo de que, no caso de os británicos retornaren para as illas, o Goberno do Reino Unido protexese a súa propiedade".[42] Vernet asentouse nas ruínas de Puerto Soledad en 1826 e acumulou recursos nas illas até que fose seguro traer colonos e formar unha colonia permanente.[43][44]Buenos Aires pasou a considerar Vernet o comandante militar e civil das illas en 1829[45] e el tentou regulamentar a pesca para parar as actividades de baleeiros e cazadores de focas estranxeiros.[35] As actividades de Vernet duraron até unha disputa sobre os dereitos de pesca e caza que levou a unha incursión do navío de guerra estadounidense USS Lexington en 1831,[46][47][46] cando Silas Duncan, o entón comandante da Mariña dos Estados Unidos, tomou o asentamento de Puerto Soledad.[48]

Representación da paisaxe das Malvinas, en 1849; pintura do almirante Edward Fanshawe, da Mariña Real Británica.
Predio histórico da "Falkland Islands Company" en Stanley.

Buenos Aires tentou manter influencia sobre o asentamento a través da instalación dunha gornición, mais un motín en 1832 foi seguido no ano seguinte pola chegada de forzas británicas que reafirmaron o dominio do Reino Unido.[49] A Confederación Arxentina (entón liderada polo gobernador de Buenos Aires, Juan Manuel de Rosas) protestou contra as accións británicas[50][51][52][53][54] e os gobernos arxentinos continuaron dende entón a rexistrar protestas oficiais contra o Reino Unido.[55][56][57] As tropas británicas partiron despois de completar a súa misión, deixando a área como "unha especie de terra de ninguén".[58] O vice de Vernet, o escocés Matthew Brisbane, volveu ás illas aquel ano para restaurar o asentamento, mais os seus esforzos remataron despois que, en medio de tumultos en Port Louis, o gaucho Antonio Rivero incitou un grupo de "descontentos" a asasinar a Brisbane e os líderes do asentamento; os sobreviventes escondéronse nunha caverna nunha illa preto de alí até que os británicos volveron e restauraron a orde.[58] En 1840, as Malvinas convertéronse nunha colonia da coroa e colonos escoceses posteriormente estabeleceron unha comunidade pastoral oficial.[59] Catro anos máis tarde, case todos foron realoxados en Port Jackson, considerado un lugar mellor para a sede do goberno, en canto o comerciante Samuel Lafone comezou unha iniciativa para incentivar a colonización británica.[60][61]

Port Jackson logo foi renomeada como Stanley e converteuse oficialmente na sede do goberno local en 1845.[62] No comezo da súa historia, Stanley tiña unha reputación negativa por mor de perdas de carga e de transporte; só en emerxencias os navíos cruzaban o cabo de Fornos para parar no porto da vila.[63] Porén, a localización xeográfica das Malvinas probou ser ideal para reparar navíos e para o "Wrecking Trade", a compra e venda de navíos naufragados e das súas cargas.[64] Alén deste comercio, o interese comercial no arquipélago era mínimo por mor das peles de baixo valor dos bovinos salvaxes que había nos pasteiros das illas. O crecemento económico comezou soamente após que "Falkland Islands Company", que mercara a empresa arruinada de Lafone en 1851,[65][66] introduciu con éxito ovellas cheviot para a produción de la, estimulando a outras facendas a seguir o seu exemplo.[67][68] O alto custo de materiais importados, combinado coa falta de traballo e os consecuentes altos salarios, significaba que o comercio de reparación naval no arquipélago era pouco competitivo. Despois de 1870, o comercio de reparación naval esmoreceu coa substitución de navíos de vela por navíos de vapor, que foi acelerado polo baixo custo do carbón en América do Sur; en 1914, coa abertura da Canle de Panamá, o comercio acabou completamente.[69] En 1881, as Malvinas volvéronse financeiramente independentes do Reino Unido.[62] Por máis dun século, a "Falkland Islands Company" dominou o comercio e o emprego no arquipélago; alén diso, posuía a maior parte das vivendas de Stanley, que se beneficiaba do comercio de la co Reino Unido.[67]

Enfrontamento naval durante a batalla das Malvinas en 1914; obra de William Lionel Wyllie.

Na primeira metade do século XX, as illas tiveron un papel importante nas reivindicacións territoriais do Reino Unido para as illas subantárticas e para unha parte da Antártida. As Malvinas gobernaron estes outros territorios como as súas dependencias dende 1908 até a súa disolución, en 1985.[70] O arquipélago tamén desempeñou un papel menor nas dúas guerras mundiais como unha base militar, auxiliando o control do Atlántico Sur polos británicos. Na batalla das Malvinas, na primeira guerra mundial, ocorrida en decembro de 1914, unha frota da Mariña Británica derrotou unha escuadra do Imperio Alemán. Na segunda guerra mundial, após a batalla do Río da Prata en decembro de 1939, o HMS Exeter foi danado e dirixiuse ás Malvinas para facer reparacións.[18] En 1942, un batallón en ruta cara a India foi transferido para as Malvinas como unha gornición perante os temores dunha captura do arquipélago polo Imperio do Xapón.[71] Após o fin da guerra, a economía das illas foi afectada polo declive dos prezos da la e pola incerteza política provocada pola disputa de soberanía revivida entre o Reino Unido e a Arxentina.[63]

Guerra das Malvinas[editar | editar a fonte]

Artigo principal: Guerra das Malvinas.
Forzas militares arxentinas patrullando Port Stanley após a toma da cidade, en abril de 1982.

As tensións latentes entre o Reino Unido e a Arxentina aumentaron durante a segunda metade do século XX, cando o presidente arxentino Juan Perón afirmou a soberanía arxentina sobre o arquipélago.[72] A disputa intensificouse durante a década de 1960, pouco despois de que as Nacións Unidas aprobasen unha resolución sobre a descolonización, o que a Arxentina interpretou como favorábel á súa posición.[73] En 1965, a Asemblea Xeral das Nacións Unidas aprobou a Resolución 2065, apelando que ámbolos dous países conducisen negociacións bilaterais para chegar a unha solución pacífica sobre a disputa.[73] De 1966 até 1968, o Reino Unido discutiu de forma confidencial coa Arxentina sobre a transferencia das Malvinas, sempre que a súa decisión fose aceptada polos habitantes.[74] Un acordo foi alcanzado sobre os lazos comerciais entre o arquipélago e o continente en 1971 e, consecuentemente, a Arxentina construíu unha pista de aterraxe en Stanley en 1972.[62] Porén, as negociacións de soberanía, unha disidencia malvineira, como expresa o seu forte lobby no Parlamento do Reino Unido, e tensións entre o Reino Unido e a Arxentina limitaron efectivamente as negociacións até o ano 1977.[75]

Preocupado cos gastos de manutención das illas nunha época de cortes orzamentais, o Reino Unido novamente considerou a transferencia da soberanía para a Arxentina no inicio do goberno de Margaret Thatcher.[76] Novas conversas substanciais sobre a soberanía do arquipélago remataron en 1981 e a disputa aumentou co pasar do tempo.[77]

En abril de 1982, o desacordo tornouse un conflito armado, cando a Arxentina invadiu as Illas Malvinas e outros territorios británicos no Atlántico Sur, ocupándoos brevemente até a chegada dunha forza expedicionaria británica, que recuperou os territorios en xuño.[78][79] Após a guerra, o Reino Unido expandiu a súa presenza militar, coa construción da base aérea Mount Pleasant, da Forza Aérea Británica, e co aumento do tamaño da súa gornición.[80] A guerra tamén deixou preto de 117 campos minados, con preto de 20 000 minas de varios tipos, incluíndo antivehículos.[81] Por mor do gran número de vítimas accidentais, as tentativas iniciais de retirar as minas remataron en 1983.[81][82][83]

Bombardeiro estratéxico británico Avro Vulcan indo para a illa de Ascensión o 18 de maio de 1982.

En base ás recomendacións de Edward Shackleton, as Malvinas diversificaron a súa economía a partir dunha monocultura baseada en ovellas para unha economía baseada no turismo e, co estabelecemento da Zona Económica Exclusiva das Malvinas, na pesca.[84][85][84][86][84] A rede viaria tamén se fixo máis extensa e a construción da base de Mount Pleasant permitiu o acceso de voos de longa distancia ó arquipélago.[84] A exploración de petróleo tamén comezou, con indicacións de posíbeis depósitos comercialmente explorábeis na bacía das Malvinas.[87]

O traballo de eliminación das minas reiniciou en 2009. De acordo coas obrigas do Reino Unido nos termos do Tratado de Otava e o monte Sapper, o arquipélago foi limpado de minas en 2012, o que permitiu un fito histórico por vez primeira en 30 anos.[88][89] A Arxentina e o Reino Unido restabeleceron relacións diplomáticas en 1990, mais as relacións deterioráronse porque non se chegou a ningún acordo sobre os termos de futuras discusións de soberanía.[90][91] As disputas entre os gobernos levaron a algúns analistas a prever "un crecente conflito de intereses entre a Arxentina e o Reino Unido ... por mor da recente expansión da industria da pesca nas augas que rodean as Malvinas".[92]

Xeografía[editar | editar a fonte]

Imaxe por satélite das Illas Malvinas.

As Illas Malvinas teñen unha área de arredor de 12 000 quilómetros cadrados e un litoral con preto de 1 300 quilómetros de extensión.[93][94] As dúas illas principais, illa Soidade e illa Gran Malvina, e unhas 776 illas menores constitúen o arquipélago.[95] As illas son predominantemente montañosas e accidentadas,[96] coa excepción das chairas de Lafonia (a península que forma a parte sur da illa Soidade).[97] As Malvinas son fragmentos da cortiza continental resultantes do desmembramento do supercontinente da Gondwana e da abertura do Atlántico, que comezou hai 130 millóns de anos. As illas atópanse no Atlántico Sur, na plataforma continental da Patagonia, uns 500 km ó leste do litoral sur da Arxentina.[98]

As Malvinas atópanse aproximadamente na latitude 51°40′ – 53°00′ S e lonxitude 57°40′ – 62°00′ W.[99] As dúas illas principais do arquipélago están separadas polo estreito de San Carlos[100] e os seus profundos abeiros costeiros forman portos naturais.[101][102] A illa Soidade é a sede de Stanley (a capital e maior cidade),[99] da base aérea Mount Pleasant da Forza Aérea Real e do punto máis alto do arquipélago: o monte Usborne (castelán: Cerro Alberdi), con 705 metros de altitude.[100] Fóra deses asentamentos significativos está a área coloquialmente coñecida como "Camp", que é unha derivación do termo castelán para a rexión rural (campo).[103]

O clima das illas é oceánico, frío, con moito vento e húmido.[98] A variabilidade diaria do tempo é típica en todo o arquipélago.[104] A choiva é común máis da metade do ano, cunha media de 610 milímetros en Stanley, e a caída esporádica de neve ocorre case todo o ano.[96] A temperatura fica, xeralmente, entre 21,1 e -11,1 °C en Stanley, mais pode variar de 9 °C no inicio do ano para -1 °C en xullo.[104] Son comúns os fortes ventos vidos do oeste e os ceos nubrados.[96] A pesar das numerosas tempestades rexistradas mensualmente, as condicións climáticas son normalmente calmas.[104]

Panorama de Byron Sound (castelán: Bahia San Francisco de Paula), a partir de Hill Cove.

Panorama de Byron Sound (castelán: Bahia San Francisco de Paula), a partir de Hill Cove.


Biodiversidade[editar | editar a fonte]

Colonia de pingüíns saltadores da rocha na Illa Saunders (Trinidad).

As Illas Malvinas son unha parte bioxeográfica da zona antártica,[105] con fortes ligazóns coa flora e a fauna da Patagonia, en América do Sur.[106] As aves terrestres compoñen a maioría da avifauna das Malvinas; 63 especies reprodúcense nas illas, incluíndo 16 especies endémicas.[107] Tamén é abondosa a diversidade de artrópodos.[108] A flora das Malvinas está composta por 163 especies vasculares nativas.[109] O único mamífero terrestre nativo do arquipélago, o raposo das Illas Malvinas, foi cazado até a extinción polos colonizadores europeos.[110]

As illas son frecuentadas por mamíferos mariños, como o elefante mariño do sur e o lobo mariño suramericano, alén de varios tipos de cetáceos; o arquipélago tamén é fogar do raro Phalcoboenus australis. Os peixes endémicos na contorna das illas son principalmente do xénero das Galaxias.[108] As Malvinas non teñen árbores, apenas unha vexetación resistente ó vento predominantemente composta por unha variedade de subarbustos.[111]

Practicamente toda a área das illas é usada como pasto para as ovellas.[2] Entre as especies introducidas están os renos, lebres, coellos, raposos, porcos, cabalos, ratas e gatos.[112] O impacto prexudicial que varias destas especies teñen causado á flora e fauna nativas levou ás autoridades a tentar conter, eliminar ou exterminar especies invasoras, como raposos, coellos e ratos. Os animais terrestres endémicos foron os máis afectados polas especies introducidas.[113] A extensión do impacto humano sobre as Malvinas non é clara, xa que hai poucos datos de longo prazo sobre a mudanza do hábitat.[106]

Demografía[editar | editar a fonte]

Catedral de Stanley, a maior poboación do territorio.
Os moradores locais son predominantemente de ascendencia galesa e escocesa.[114]

As Illas Malvinas son unha sociedade homoxénea, xa que a maioría dos habitantes descenden de inmigrantes escoceses e galeses que se instalaron no territorio en 1833.[114][115][114] O censo de 2006 listou algúns moradores malvineiros como descendentes de franceses, xibraltarenses e escandinavos.[116] Ese censo indicou que un terzo dos moradores naceron no arquipélago, sendo os residentes estranxeiros asimilados pola cultura local.[117] Unha lei aprobada polo Parlamento do Reino Unido en 1983 deu a cidadanía británica ós moradores das illas.[114]

Un declive de poboación significativo afectou o arquipélago no século XX, cando moitos dos habitantes máis mozos partiron das illas na busca dun estilo de vida moderno e mellores oportunidades de traballo.[118][119] Nos últimos anos, o declive da poboación da illa estabilizouse grazas a inmigrantes provenientes do Reino Unido, de Santa Helena e de Chile.[120] No censo de 2012, a maioría dos moradores clasificaron a súa nacionalidade como malvineira (59%), seguido da británica (29%), da santahelena (9,8%) e da chilena (5,4%) .[4] Un pequeno número de arxentinos tamén viven nas illas.[121]

As Illas Malvinas teñen unha baixa densidade de poboación.[122] De acordo co censo de 2012, a poboación das Malvinas chegaba a 2 932 persoas, excluíndo os militares que serven no arquipélago e os seus dependentes.[123] Un relatorio de 2012 estimaba un total de 1 300 militares e 50 funcionarios públicos británicos do Ministerio de Defensa presentes nas Malvinas.[124] Stanley (con 2 121 habitantes) é o lugar máis poboado do arquipélago, seguido de Mount Pleasant (con 369 residentes) e Camp (351 residentes).[4] A distribución por idade das illas está condicionada pola idade de traballo (20-60 anos). Os homes son máis numerosos que as mulleres (53% e 47% respectivamente) e esta discrepancia é máis preeminente no grupo de 20-60 anos de idade.[116] No censo de 2006, a maioría dos habitantes da illa identificáronse como cristiáns (67,2%), seguido por aqueles que se negaron a responder ou que non tiña ningunha filiación relixiosa (31,5%). O 1,3% restante (39 persoas) eran adeptos doutras relixións.[116]

A educación nas Illas Malvinas, que segue o modelo do sistema educativo do Reino Unido, é de balde e obrigatoria para os residentes con idade entre 5 e 16 anos.[125] A educación primaria está dispoñible en Stanley, na base Mount Pleasant (para fillos de funcionarios) e en varios asentamentos rurais. O ensino secundario está dispoñible só en Stanley. Os alumnos a partir de 16 anos de idade poden estudar en colexios no Reino Unido. O goberno das Illas Malvinas paga para que alumnos máis vellos frecuenten institucións de ensino superior, xeralmente nas illas Británicas.[125]

Goberno e política[editar | editar a fonte]

A Casa de Goberno, en Stanley, é a residencia oficial do gobernador.
Base aérea Mount Pleasant, da Forza Aérea Real do Reino Unido.

As Illas Malvinas son un Territorio Británico de Ultramar con goberno propio.[126] Nos termos da Constitución de 2009, as illas teñen autonomía interna completa; o Reino Unido é responsábel das relacións internacionais, mantendo o poder "para protexer os intereses do Reino Unido e para asegurar o bo goberno global do territorio".[127] A Monarca do Reino Unido é o xefe de Estado, e o poder executivo é exercido en nome do monarca polo gobernador, que a súa vez nomea o xefe executivo das illas no consello de membros da Asemblea Lexislativa das Illas Malvinas.[128] Tanto o gobernador como o xefe executivo serven como Xefe de Goberno.[129] O gobernador Colin Roberts foi nomeado en abril de 2014;[130] e o xefe executivo Keith Padgett foi nomeado en marzo de 2012.[131] O ministro británico responsábel das Illas Malvinas dende 2012, Hugo Swire, administra a política externa británica sobre o arquipélago.[132]

O gobernador actúa no Consello Executivo das illas, composto polo xefe do executivo, o director financeiro e tres membros electos da Asemblea Lexislativa (co Gobernador como presidente).[128] A Asemblea Lexislativa, unha lexislatura unicameral, consiste no xefe executivo, no director de finanzas e en oito membros (cinco de Stanley e tres de Camp) electos para mandatos de catro anos por sufraxio universal.[128] Todos os políticos nas Illas Malvinas son independentes; non hai partidos políticos no arquipélago.[133] Dende a elección xeral de 2013, os membros da Asemblea Lexislativa reciben un salario e traballan a tempo completo, ademais de seren obrigados a desistir de todos os postos de traballo que exercían anteriormente.[134]

Debido á súa ligazón co Reino Unido, as Malvinas forman parte dos países e territorios ultramariños da Unión Europea.[135] O sistema xurídico das illas, supervisado polo Ministerio dos Negocios Estranxeiros e Commonwealth, está amplamente baseado no dereito inglés[136] e a constitución conecta o territorio ós principios da Convención Europea de Dereitos Humanos.[127] Os moradores tamén teñen o dereito de recorrer ó Tribunal Europeo de Dereitos Humanos e ó Consello Privado do Reino Unido.[137] A aplicación da lei é de responsabilidade do Royal Falkland Islands Police (RFIP)[136] e a defensa militar das illas é garantida polo Reino Unido.[138] Unha gornición militar británica está estacionada nas illas e o goberno das Malvinas financia unha compañía de infantaría lixeira adicional de responsabilidade das Forzas de Defensa das Illas Malvinas.[139] As augas territoriais das illas esténdense por 370 quilómetros a partir das súas costas, en base á Convención das Nacións Unidas sobre o Dereito do Mar; esta fronteira coincide coa fronteira marítima da Arxentina.[140]

Disputa da soberanía[editar | editar a fonte]

Monumento ós mortos na guerra das Malvinas, en Ushuaia, Terra do Fogo, Arxentina. A inscrición di: "O pobo de Ushuaia a quen… co seu sangue regou as raíces da nosa soberania sobre as Malvinas. Volveremos!!!"

Tanto a Arxentina como o Reino Unido reivindican a soberanía sobre o arquipélago. A posición dos británicos é a de que os malvineiros non indicaron un desexo de mudanza e que non hai problemas pendentes para resolver sobre as illas.[141][142] O Reino Unido basea a súa posición na administración continua que fai das illas dende 1833 (agás en 1982, durante a guerra das Malvinas) e no "dereito á autodeterminación, tal como estabelece a Carta das Nacións Unidas", dos habitantes.[143]

A Arxentina sustenta que os malvineiros non teñen dereito á autodeterminación, alegando que, en 1833, o Reino Unido expulsou as autoridades e os colonos arxentinos das Malvinas cunha ameaza de uso de "forza maior" e, despois, os arxentinos foron impedidos de volver ás illas.[144][145] O goberno arxentino postula que adquiriu as Malvinas de España cando alcanzou a independencia en 1816 e que o Reino Unido ocupou ilegalmente o territorio en 1833.[144]

En 2009, o daquela primeiro ministro británico, Gordon Brown, tivo unha reunión coa presidenta arxentina, Cristina Fernández de Kirchner, e declarou que non habería máis negociacións sobre a soberanía das Malvinas.[146] En marzo de 2013, as Illas Malvinas realizaron un referendo sobre o seu status político e o 99,8 por cento dos electores apoiaron seguir baixo o dominio británico.[147][148] A Arxentina non recoñece as Illas Malvinas como un interlocutor nas negociacións;[149] por conseguinte, rexeitou o referendo sobre a soberanía do arquipélago[150] e considera as illas como parte da súa provincia da Terra de Fogo, Antártida e Illas do Atlántico Sur.

Economía[editar | editar a fonte]

Stanley é o centro financeiro da economía das Illas Malvinas.[151]
Facenda na área rural das Malvinas.

A economía das Malvinas está clasificada como a 222ª maior do mundo por PIB (PPC), mais o arquipélago ocupa a 10ª posición por PIB (PPC) per capita.[2] A taxa de desemprego foi de 4,1% en 2010 e a inflación foi calculada en 1,2% en 2003.[2] En base ós datos de 2010, as illas teñen un Índice de Desenvolvemento Humano (IDH) moi elevado (0,874),[152] e un coeficiente de Gini moderado para a desigualdade de renda, de 34,17.[153] A moeda local é a libra das Illas Malvinas, que está indexada á libra esterlina británica.[154]

O desenvolvemento económico foi impulsado polo reabastecemento de navíos e pola cría de ovellas para a produción de la de alta calidade.[155][156] Na década de 1980, malia que as fibras sintéticas afectaron o sector de cría de ovellas, o goberno estabeleceu unhas importantes medidas de recuperación económica co estabelecemento dunha zona económica exclusiva e coa venda de licenzas de pesca para "calquera persoa que pretenda pescar dentro desta zona".[157] Dende o fin da guerra das Malvinas, en 1982, a actividade económica das illas centrouse cada vez máis na exploración de campos de petróleo no seu mar territorial e no turismo.[158]

A cidade portuaria de Stanley recuperou o foco económico das illas, cun aumento da poboación, con traballadores migrantes de Camp.[159] O medo da dependencia de licenzas de pesca e ameazas, como a sobrepesca, a pesca ilegal e flutuacións de prezos no mercado de peixes, fixo medrar o interese na exploración de petróleo como unha fonte alternativa das medidas; os esforzos de exploración aínda procuran "reservas explorábeis".[151] Os proxectos de desenvolvemento en educación e deportes foron financiados polo goberno das Malvinas, sen a axuda do Reino Unido.[157]

O sector primario da economía responde pola maior parte do produto interno bruto das illas, sendo a industria de pesca a responsable do 50-60% do PIB anual do arquipélago; a agricultura tamén contribúe significativamente para o PIB e emprega preto dunha décima parte da poboación.[160] Un pouco máis dun cuarto da forza de traballo traballa para o goberno local, que é o maior empregador das Malvinas.[124] O turismo, parte do sector servizos, foi estimulado polo aumento do interese na exploración da Antártida e pola creación de ligazóns aéreas directas co Reino Unido e América do Sur.[161][162] Os turistas, na súa maioría de navíos de cruceiro, son atraídos pola vida salvaxe e polo medio ambiente das illas, así como por actividades como a pesca e o mergullo en naufraxios; a maioría hospédase en aloxamentos de Stanley.[163][164] As principais exportacións das illas inclúen la, peles, carne de veado, peixes e luras; as súas principais importacións son combustibles, materiais de construción e roupa.[2]

Cultura[editar | editar a fonte]

Gauchos do continente de América do Sur, como estes dous homens en Hope Place, Illa Soidade, influenciaron o dialecto local.

A cultura das Malvinas está "baseada na cultura británica que foi traída polos colonos das Illas Británicas", malia que tamén foi influenciada polas culturas de América Latina.[120] Algúns termos e nomes de lugares utilizados polos antigos habitantes gauchos das illas aínda son aplicados na fala local.[165] A lingua predominante e oficial das Malvinas é o inglés, sendo o dialecto local o inglés británico; porén, os habitantes tamén falan castelán e outras linguas.[120] De acordo co naturalista Will Wagstaff, "as Illas Malvinas son un lugar moi social e deterse a falar é un xeito de vida".[165]

O arquipélago ten dous xornais semanais: Teaberry Express e The Penguin News,[166] e as transmisións de radio e televisión son a programación do Reino Unido.[120] Wagstaff describe a gastronomía local como "moi británica e con moita utilización de verduras, cordeiro, carne de carneiro, carne e peixes". Comúns nas comidas son os "bolos caseiros e biscoitos con té ou café".[167] As actividades sociais son, de acordo con Wagstaff, "típicas dunha pequena cidade británica, cunha variedade de clubs e organizacións que cobren moitos dos aspectos da vida comunitaria".[168]

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Falkland Islands Government (ed.). "Headline results of 2012 Falkland Islands Census released". Consultado o 23 de outubro de 2014. 
  2. 2,02,12,22,32,4 Central Intelligence Agency (ed.). "Falkland Islands (Islas Malvinas)". Consultado o 10 de xullo de 2013. 
  3. Entrada malvineiro en Digalego
  4. 4,04,14,2 Falkland Islands Government, ed. (10 de setembro de 2012). "Falkland Islands Census 2012: Headline results" (PDF). Arquivado dende o orixinal (PDF) o 20 de maio de 2013. Consultado o 19 de decembro de 2012. 
  5. Jones 2009, p. 73.
  6. Dotan 2010, p. 165
  7. Room 2006, p. 129
  8. Room 2006, p. 129.
  9. Paine 2000, p. 45
  10. Room 2006, p. 129.
  11. Hince 2001, p. 121.
  12. Hince 2001, p. 121
  13. Room 2006, p. 129
  14. Balmaceda 2011, Chapter 36.
  15. Foreign Office 1961, p. 80.
  16. United Nations Statistics Division, ed. (13 de febreiro de 2013). "Standard Country and Area Codes Classifications". Consultado o 3 de xullo de 2013. 
  17. G. Hattersley-Smith (xuño de 1983). Cambridge University Press, ed. "Fuegian Indians in the Falkland Islands". Polar Record 21 (135). pp. 605–606. doi:10.1017/S003224740002204X. Consultado o 1 de febreiro de 2012. 
  18. 18,018,1 Carafano 2005, p. 367.
  19. White, Michael (2 de febreiro de 2012). "Who first owned the Falkland Islands?". The Guardian. Consultado o 3 de xullo de 2013. 
  20. Goebel 1971, pp. xiv–xv.
  21. Baseándose na súa análise sobre a descuberta das Illas Malvinas, o historiador neozelandés John Dunmore concluíu que "varios países poderían, polo tanto, facer algunha reivindicación sobre o arquipélago baixo a premisa de seren os primeiros descubridores: España, Países Baixos, Reino Unido, Italia e até mesmo Portugal..."
  22. Dunmore 2005, p. 93.
  23. Gustafson 1988, p. 5
  24. Headland 1989, p. 66
  25. Heawood 2011, p. 182
  26. BBC, ed. (30 de marzo de 2012). "Malvinas ou Falklands, a visão de Argentina e Grã-Bretanha". Consultado o 22 de marzo de 2018. 
  27. En 1764, Bougainville reivindicou as illas en nome do rei Luís XV de Francia. En 1765, o capitán británico John Byron reivindicou as illas en nome de Xurxo III do Reino Unido.
  28. Gustafson 1988, pp. 9–10.
  29. Dunmore 2005, pp. 139–140.
  30. Goebel 1971, pp. 226, 232, 269
  31. Gustafson 1988, pp. 9–10
  32. Segal 1991, p. 240.
  33. Gibran 1998, p. 26.
  34. Gibran 1998, pp. 26–27.
  35. 35,035,135,2 Gibran 1998, p. 27.
  36. Gibran 1998, p. 27
  37. Marley 2008, p. 714.
  38. Segundo o analista legal arxentino Roberto Laver, o Reino Unido ignorou as accións de Jewett porque o goberno que el representaba "non era recoñecido nin por Gran Bretaña nin por calquera outro poder estranxeiro na época" e "ningún acto de ocupación seguiu após a reivindicación de pose".
  39. Laver 2001, p. 73.
  40. Antes de saír das Malvinas, Vernet selou a súa subención no Consulado Británico, repetindo iso cando Buenos Aires estendeu a súa concesión en 1828.
  41. Cawkell 2001, pp. 48–50.
  42. Cawkell 2001, p. 50.
  43. Gibran 1998, pp. 27–28
  44. Sicker 2002, p. 32
  45. Pascoe & Pepper 2008, pp. 540–546.
  46. 46,046,1 Pascoe & Pepper 2008, pp. 541–544.
  47. Os rexistros do Lexington só relatan a destrución de armas e unha loxa, mais Vernet fai unha petición de indemnización ó Goberno dos Estados Unidos declarando que todo o pobo foi destruído.
  48. Peterson 1964, p. 106.
  49. Graham-Yooll 2002, p. 50.
  50. Reginald & Elliot 1983, pp. 25–26.
  51. Como discutido por Roberto Laver, non só Rosas rompeu relacións con Gran Bretaña por mor da natureza "esencial" do "apoio económico británico", como tamén ofreceu as Malvinas "como unha moeda de cambio ... en troques do cancelamento da débeda da Arxentina de millóns de libras co banco británico Baring Brothers".
  52. Laver 2001, pp. 122–123.
  53. En 1850, o goberno de Rosas ratificou o Tratado Arana–Southern, o que colocou "un fin ás diferenzas e restabeleceu relacións perfectas de amizade existentes" entre o Reino Unido e a Arxentina.
  54. Hertslet 1851, p. 105.
  55. Gustafson 1988, pp. 34–35.
  56. A Arxentina protestou en 1841, 1849, 1884, 1888, 1908, 1927 e 1933, e fai protestas anuais nas Nacións Unidas dende 1946.
  57. Gustafson 1988, p. 34.
  58. 58,058,1 Graham-Yooll 2002, pp. 51–52.
  59. Aldrich & Connell 1998, p. 201.
  60. Bernhardson 2011, Stanley and Vicinity: History
  61. Reginald & Elliot 1983, pp. 9, 27.
  62. 62,062,162,2 Reginald & Elliot 1983, p. 9.
  63. 63,063,1 Bernhardson 2011, Stanley and Vicinity: History.
  64. Strange 1987, pp. 72–74.
  65. Había tensións continuas coa administración colonial sobre o fracaso de Lafone de estabelecer colonos permanentes e sobre o prezo da carne fornecida para o asentamento. Alén diso, malia que a súa concesión esixise que Lafone trouxese colonos provenientes do Reino Unido, a maioría dos colonos que trouxo eran gauchos do Uruguai.
  66. Strange 1987, p. 84.
  67. 67,067,1 Bernhardson 2011, Stanley and Vicinity: History
  68. Reginald & Elliot 1983, p. 9
  69. Strange 1987, pp. 72–73.
  70. Day 2013, p. 129–130.
  71. Haddelsey & Carroll 2014, Prologue.
  72. Zepeda 2005, p. 102.
  73. 73,073,1 Laver 2001, p. 125.
  74. Thomas 1991, p. 24.
  75. Thomas 1991, pp. 24–27.
  76. Norton-Taylor, Richard; Evans, Rob (28 de xuño de 2005). "UK held secret talks to cede sovereignty: Minister met junta envoy in Switzerland, official war history reveals". The Guardian. Consultado o 12 de xuño de 2014. 
  77. Thomas 1991, pp. 28–31.
  78. Reginald & Elliot 1983, pp. 5, 10–12, 67
  79. Zepeda 2005, pp. 102–103
  80. Gibran 1998, pp. 130–135.
  81. 81,081,1 Redacción (14 de marzo de 2010). "The Long Road to Clearing Falklands Landmines". BBC News. Consultado o 29 de xuño de 2014. 
  82. Os campos minados foron cercados e marcados; subsisten explosivos non detonados e artefactos explosivos improvisados. A detección e a eliminación de minas nas Malvinas ten sido difícil; preto do 80% delas atópanse en area ou turba, onde a posición das minas pode mudar, o que torna os procedementos de eliminación complicados.
  83. Ruan, Juan Carlos; Macheme, Jill E. (agosto de 2001). James Madison University, ed. "Landmines in the Sand: The Falkland Islands". The Journal of ERW and Mine Action 5 (2). ISSN 1533-6905. Consultado o 29 de xuño de 2014. 
  84. 84,084,184,284,3 Cawkell 2001, p. 147.
  85. En 1976, Lord Shackleton fixo un relatorio sobre o futuro económico das illas; porén, as súas recomendacións non foron postas en marcha porque Inglaterra procurou evitar o enfrontamento coa Arxentina sobre a soberanía.
  86. Lord Shackleton foi novamente encargado, en 1982, de facer un relatorio sobre o desenvolvemento económico das illas. O seu novo relatorio criticou as grandes empresas agrícolas e recomendou a transferencia de propiedade de facendas de propietarios ausentes ós propietarios de terras locais. Shackleton tamén suxeriu a diversificación da economía para pesca, exploración de petróleo e turismo; alén diso, recomendou a creación dunha rede de estradas e medidas de conservación para preservar os recursos naturais do lugar.
  87. Redacción (15 de maio de 2014). "Falklands Drilling Will Resume in Second Quarter of 2015, Announced Premier Oil". MercoPress. Consultado o 29 de xuño de 2014. 
  88. Redacción. "The Falkland Islands, 30 Years After the War with Argentina". Daily Telegraph. Consultado o 29 de xuño de 2014. 
  89. Grant Munro (8 de decembro de 2011). "Falklands' Land Mine Clearance Set to Enter a New Expanded Phase in Early 2012". MercoPress. Consultado o 29 de xuño de 2014. 
  90. Lansford 2012, p. 1528
  91. Zepeda 2005, pp. 102–103
  92. Zepeda 2005, p. 103.
  93. Guo 2007, p. 112
  94. Sainato 2010, p. 157
  95. Sainato 2010, p. 157.
  96. 96,096,196,2 Central Intelligence Agency 2011, "Falkland Islands (Malvinas) – Geography".
  97. Trewby 2002, p. 79.
  98. 98,098,1 Klügel 2009, p. 66.
  99. 99,099,1 Guo 2007, p. 112.
  100. 100,0100,1 Hemmerle 2005, p. 318.
  101. Blouet & Blouet 2009, p. 100
  102. Central Intelligence Agency 2011, "Falkland Islands (Malvinas) – Geography"
  103. Hince 2001, "Camp".
  104. 104,0104,1104,2 Gibran 1998, p. 16.
  105. Jónsdóttir 2007, pp. 84–86.
  106. 106,0106,1 Helen Otley; Grant Munro; Andrea Clausen; Becky Ingham (maio de 2008). Environmental Planning Department Falkland Islands Government, ed. "Falkland Islands State of the Environment Report 2008" (PDF). Consultado o 25 de marzo de 2011. 
  107. Clark & Dingwall 1985, p. 131.
  108. 108,0108,1 Clark & Dingwall 1985, p. 132.
  109. Clark & Dingwall 1985, p. 129.
  110. Hince 2001, p. 370.
  111. Jónsdóttir 2007, p. 85.
  112. Bell 2007, p. 544.
  113. Bell 2007, pp. 542–545.
  114. 114,0114,1114,2114,3 Laver 2001, p. 9.
  115. Roberto Laver argumenta que isto é probabelmente o resultado de políticas gobernamentais que reduciron con éxito o número de poboacións non-británicas que tamén habitaban o arquipélago. Laver afirma que "ordenanzas de naturalizacións" nas primeiras décadas da colonia británica "amosan unha gran variedade de colonos de lugares en Europa, América do Norte e Central, e un casal da Arxentina".
  116. 116,0116,1116,2 Falkland Islands Government (ed.). "Falkland Islands Census Statistics, 2006" (PDF). Arquivado dende o orixinal (PDF) o 16 de decembro de 2010. Consultado o 4 de xuño de 2010. 
  117. "Falklands questions answered". BBC News. 4 de xuño de 2007. Consultado o 22 de xullo de 2013. 
  118. Gibran 1998, p. 18
  119. Laver 2001, p. 173
  120. 120,0120,1120,2120,3 Minahan 2013, p. 139.
  121. "Falklands Referendum: Voters from many countries around the world voted Yes". MercoPress. 28 de xuño de 2013. Consultado o 22 de xullo de 2013. 
  122. Royle 2006, p. 181.
  123. Na época do censo de 2012, 91 moradores malvineiros estaban no exterior.
  124. 124,0124,1 "The Falkland Islands: Everything You Ever Wanted to Know in Data and Charts". The Guardian. 3 de xaneiro de 2013. Consultado o 12 de xuño de 2014. 
  125. 125,0125,1 Falkland Islands Government (ed.). "Education". Consultado o 29 de maio de 2014. 
  126. Cahill 2010, "Falkland Islands".
  127. 127,0127,1 "New Year begins with a new Constitution for the Falklands". MercoPress. 1 de xaneiro de 2009. Consultado o 9 de xullo de 2013. 
  128. 128,0128,1128,2 The Queen in Council, ed. (5 de novembro de 2008). "The Falkland Islands Constitution Order 2008" (PDF). Consultado o 9 de xullo de 2013. 
  129. Buckman 2012, p. 394.
  130. "Falklands Governor Colin Roberts takes office next Tuesday 29 April". MercoPress. 28 de abril de 2014. Consultado o 29 de abril de 2014. 
  131. "Keith Padgett, first Falklands' government CE recruited in the Islands". MercoPress. 7 de marzo de 2012. Consultado o 9 de xullo de 2013. 
  132. United Kingdom Government, ed. (27 de xuño de 2014). "Minister of State at the Foreign & Commonwealth Office". Consultado o 2 de xullo de 2014. 
  133. Central Intelligence Agency 2011, "Falkland Islands (Malvinas) – Government".
  134. "Falklands lawmakers: "The full time problem"". MercoPress. 28 de outubro de 2013. Consultado o 1 de xullo de 2014. 
  135. EuropeAid (4 de xuño de 2014). European Commission, ed. "EU relations with Overseas Countries and Territories". Consultado o 15 de xullo de 2014. 
  136. 136,0136,1 Sainato 2010, pp. 157–158.
  137. Ministry of Justice, ed. (2012). "A New Approach to the British Overseas Territories" (PDF). Londres. p. 4. Consultado o 25 de agosto de 2013. 
  138. Central Intelligence Agency 2011, "Falkland Islands (Malvinas) – Transportation".
  139. Martin Fletcher (6 de marzo de 2010). "Falklands Defence Force better equipped than ever, says commanding officer". The Times. Consultado o 18 de marzo de 2011. 
  140. International Boundaries Research Unit. Durham University, ed. "Argentina and UK claims to maritime jurisdiction in the South Atlantic and Southern Oceans". Consultado o 26 de xuño de 2014. 
  141. Lansford 2012, p. 1528.
  142. Watt, Nicholas (27 de marzo de 2009). "Falkland Islands sovereignty talks out of the question, says Gordon Brown". The Guardian. Consultado o 24 de agosto de 2013. 
  143. United Kingdom Foreign & Commonwealth Office and Ministry of Defence, ed. (12 de marzo de 2013). "Supporting the Falkland Islanders' right to self-determination". Policy. Consultado o 29 de maio de 2014. 
  144. 144,0144,1 Secretaría de Relaciones Exteriores. Ministerio de Relaciones Exteriores y Culto (República Argentina), ed. "La Cuestión de las Islas Malvinas" (en castelán). Consultado o 10 de outubro de 2013. 
  145. Michael Reisman (xaneiro de 1983). Faculty Scholarship Series, ed. "The Struggle for The Falklands". Yale Law Journal 93 (287). p. 306. Consultado o 23 de outubro de 2013. 
  146. "No talks on Falklands, says Brown". BBC News. 28 de marzo de 2009. Consultado o 24 de agosto de 2013. 
  147. "Falklands referendum: Islanders vote on British status". BBC News. 10 de marzo de 2013. Consultado o 24 de agosto de 2013. 
  148. Brindicci, Marcos; Bustamante, Juan (12 de marzo de 2013). Reuters, ed. "Falkland Islanders vote overwhelmingly to keep British rule". Consultado o 24 de agosto de 2013. 
  149. "Timerman rejects meeting Falklands representatives; only interested in 'bilateral round' with Hague". MercoPress. 31 de xaneiro de 2013. Consultado o 26 de xaneiro de 2014. 
  150. Laura Smith-Spark (11 de marzo de 2013). CNN, ed. "Falkland Islands hold referendum on disputed status". Consultado o 26 de xaneiro de 2014. 
  151. 151,0151,1 Royle 2001, p. 171.
  152. Avakov 2013, p. 47.
  153. Avakov 2013, p. 54.
  154. "Regions and territories: Falkland Islands". BBC News. 12 de xuño de 2012. Consultado o 26 de xuño de 2014. 
  155. Calvert 2004, p. 134
  156. Royle 2001, p. 170
  157. 157,0157,1 Royle 2001, p. 170.
  158. Hemmerle 2005, p. 319.
  159. Royle 2001, pp. 170–171.
  160. Falkland Islands Government (ed.). "The Economy". Consultado o 26 de xuño de 2014. 
  161. Bertram, Muir & Stonehouse 2007, p. 144
  162. Prideaux 2008, p. 171
  163. Prideaux 2008, p. 171
  164. Royle 2006, p. 183
  165. 165,0165,1 Wagstaff 2001, p. 21.
  166. Wagstaff 2001, p. 66.
  167. Wagstaff 2001, pp. 63–64.
  168. Wagstaff 2001, p. 65.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

  • Aldrich, Robert; Connell, John (1998). The Last Colonies. Nova York: Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-41461-6. 
  • Avakov, Alexander (2013). Quality of Life, Balance of Powers, and Nuclear Weapons. Nova York: Algora Publishing. ISBN 978-0-87586-963-6. 
  • Balmaceda, Daniel (2011). Historias Inesperadas de la Historia Argentina (en castelán). Buenos Aires: Editorial Sudamericana. ISBN 978-950-07-3390-8. 
  • Bell, Brian (2007). "Introduced Species". En Beau Riffenburgh. Encyclopedia of the Antarctic 1. Nova York: Routledge. ISBN 978-0-415-97024-2. 
  • Bernhardson, Wayne (2011). Patagonia: Including the Falkland Islands. Altona, Manitoba: Friesens. ISBN 978-1-59880-965-7. 
  • Bertram, Esther; Muir, Shona; Stonehouse, Bernard (2007). "Gateway Ports in the Development of Antarctic Tourism". Prospects for Polar Tourism. Oxon, Inglaterra: CAB International. ISBN 978-1-84593-247-3. 
  • Blouet, Brian; Blouet, Olwyn (2009). Latin America and the Caribbean. Hoboken, Nova Jersey: John Wiley and Sons. ISBN 978-0-470-38773-3. 
  • Buckman, Robert (2012). Latin America 2012. Ranson, Virxinia Occidental: Stryker-Post Publications. ISBN 978-1-61048-887-7. 
  • Cahill, Kevin (2010). Who Owns the World: The Surprising Truth About Every Piece of Land on the Planet. Nova York: Grand Central Publishing. ISBN 978-0-446-55139-7. 
  • Calvert, Peter (2004). A Political and Economic Dictionary of Latin America. Londres: Europa Publications. ISBN 978-0-203-40378-5. 
  • Carafano, James Jay (2005). "Falkland/Malvinas Islands". En Will Kaufman; Heidi Slettedahl Macpherson. Britain and the Americas: Culture, Politics, and History. Santa Barbara, California: ABC–CLIO. ISBN 978-1-85109-431-8. 
  • Cawkell, Mary (2001). The History of the Falkland Islands. Oswestry, Inglaterra: Anthony Nelson Ltd. ISBN 978-0-904614-55-8. 
  • Central Intelligence Agency (2011). The CIA World Factbook 2012. Nova York: Skyhorse Publishing, Inc. ISBN 978-1-61608-332-8. 
  • Clark, Malcolm; Dingwall, Paul (1985). Conservation of Islands in the Southern Ocean. Cambridge, Inglaterra: IUCN. ISBN 978-2-88032-503-9. 
  • Day, David (2013). Antarctica: A Biography (Reprint ed.). Oxford, Inglaterra: Oxford University Press. ISBN 978-0-19-967055-0. 
  • Dotan, Yossi (2010). Watercraft on World Coins: America and Asia, 1800–2008 2. Portland, Oregón: The Alpha Press. ISBN 978-1-898595-50-2. 
  • Dunmore, John (2005). Storms and Dreams. Auckland, Nova Zelandia: Exisle Publishing Limited. ISBN 978-0-908988-57-0. 
  • Foreign Office (1961). Report on the Proceedings of the General Assembly of the United Nations. Londres: H.M. Stationery Office. 
  • Gibran, Daniel (1998). The Falklands War: Britain Versus the Past in the South Atlantic. Jefferson, Carolina do Norte: McFarland & Company, Inc. ISBN 978-0-7864-0406-3. 
  • Goebel, Julius (1971). The Struggle for the Falkland Islands: A Study in Legal and Diplomatic History. Port Washington, Nova York: Kennikat Press. ISBN 978-0-8046-1390-3. 
  • Graham-Yooll, Andrew (2002). Imperial Skirmishes: War and Gunboat Diplomacy in Latin America. Oxford, Inglaterra: Signal Books Limited. ISBN 978-1-902669-21-2. 
  • Guo, Rongxing (2007). Territorial Disputes and Resource Management. Nova York: Nova Science Publishers, Inc. ISBN 978-1-60021-445-5. 
  • Gustafson, Lowell (1988). The Sovereignty Dispute Over the Falkland (Malvinas) Islands. Nova York: Oxford University Press. ISBN 978-0-19-504184-2. 
  • Haddelsey, Stephen; Carroll, Alan (2014). Operation Tabarin: Britain's Secret Wartime Expedition to Antarctica 1944–46. Stroud, Inglaterra: The History Press. ISBN 978-0-7509-5511-9. 
  • Headland, Robert (1989). Chronological List of Antarctic Expeditions and Related Historical Events. Nova York: Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-30903-5. 
  • Heawood, Edward (2011). F. H. H. Guillemard, ed. A History of Geographical Discovery in the Seventeenth and Eighteenth Centuries (Reprint ed.). Nova York: Cambridge University Press. ISBN 978-1-107-60049-2. 
  • Hemmerle, Oliver Benjamin (2005). "Falkland Islands". En R. W. McColl. Encyclopedia of World Geography 1. Nova York: Golson Books, Ltd. ISBN 978-0-8160-5786-3. 
  • Hertslet, Lewis (1851). A Complete Collection of the Treaties and Conventions, and Reciprocal Regulations, At Present Subsisting Between Great Britain and Foreign Powers, and of the Laws, Decrees, and Orders in Council, Concerning the Same 8. Londres: Harrison and Son. 
  • Hince, Bernadette (2001). The Antarctic Dictionary. Collingwood, Melbourne: CSIRO Publishing. ISBN 978-0-9577471-1-1. 
  • Jones, Roger (2009). What's Who? A Dictionary of Things Named After People and the People They are Named After. Leicester, Inglaterra: Matador. ISBN 978-1-84876-047-9. 
  • Jónsdóttir, Ingibjörg (2007). "Botany during the Swedish Antarctic Expedition 1901–1903". En Jorge Rabassa; Maria Laura Borla. Antarctic Peninsula and Tierra del Fuego. Leiden, Países Baixos: Taylor & Francis. ISBN 978-0-415-41379-4. 
  • Klügel, Andreas (2009). "Atlantic Region". En Rosemary Gillespie; David Clague. Encyclopedia of Islands. Berkeley: University of California Press. ISBN 978-0-520-25649-1. 
  • Lansford, Tom (2012). Thomas Muller; Judith Isacoff; Tom Lansford, eds. Political Handbook of the World 2012. Os Ánxeles, California: CQ Press. ISBN 978-1-60871-995-2. 
  • Laver, Roberto (2001). The Falklands/Malvinas Case. A Haia: Martinus Nijhoff Publishers. ISBN 978-90-411-1534-8. 
  • Marley, David (2008). Wars of the Americas (2ª ed.). Santa Barbara, California: ABC-CLIO. ISBN 978-1-59884-100-8. 
  • Minahan, James (2013). Ethnic Groups of the Americas. Santa Barbara, California: ABC-CLIO. ISBN 978-1-61069-163-5. 
  • Paine, Lincoln (2000). Ships of Discovery and Exploration. Nova York: Mariner Books. ISBN 978-0-395-98415-4. 
  • Pascoe, Graham; Pepper, Peter (2008). "Luis Vernet". En David Tatham. The Dictionary of Falklands Biography (Including South Georgia): From Discovery Up to 1981. Ledbury, Inglaterra: David Tatham. ISBN 978-0-9558985-0-1. 
  • Peterson, Harold (1964). Argentina and the United States 1810–1960. Nova York: University Publishers Inc. ISBN 978-0-87395-010-7. 
  • Prideaux, Bruce (2008). Michael Lück, ed. Falkland Islands. The Encyclopedia of Tourism and Recreation in Marine Environments (Oxon, Inglaterra: CAB International). ISBN 978-1-84593-350-0. 
  • Reginald, Robert; Elliot, Jeffrey (1983). Tempest in a Teapot: The Falkland Islands War. Wheeling, Illinois: Whitehall Co. ISBN 978-0-89370-267-0. 
  • Room, Adrian (2006). Placenames of the World (2ª ed.). Jefferson, Carolina do Norte: McFarland & Company, Inc. ISBN 978-0-7864-2248-7. 
  • Royle, Stephen (2001). A Geography of Islands: Small Island Insularity. Nova York: Routledge. ISBN 978-0-203-16036-7. 
  • Royle, Stephen (2006). Godfrey Baldacchino, ed. The Falkland Islands. Extreme Tourism: Lessons from the World's Cold Water Islands (Ámsterdam: Elsevier). ISBN 978-0-08-044656-1. 
  • Sainato, Vincenzo (2010). "Falkland Islands". En Graeme Newman; Janet Stamatel; Hang-en Sung. Crime and Punishment around the World 2. Santa Barbara, California: ABC-CLIO. ISBN 978-0-313-35133-4. 
  • Segal, Gerald (1991). The World Affairs Companion. Nova York: Simon & Schuster/Touchstone. ISBN 978-0-671-74157-0. 
  • Sicker, Martin (2002). The Geopolitics of Security in the Americas. Westport, Connecticut: Praeger Publishers. ISBN 978-0-275-97255-4. 
  • Strange, Ian (1987). The Falkland Islands and Their Natural History. Newton Abbot, Inglaterra: David & Charles. ISBN 978-0-7153-8833-4. 
  • Thomas, David (1991). Wayne Smith, ed. The View from Whitehall. Toward Resolution? The Falklands/Malvinas Dispute (Boulder, Colorado: Lynne Rienner Publishers). ISBN 978-1-55587-265-6. 
  • Trewby, Mary (2002). Antarctica: An Encyclopedia from Abbott Ice Shelf to Zooplankton. Richmond Hill, Ontario: Firefly Books. ISBN 978-1-55297-590-9. 
  • Wagstaff, William (2001). Falkland Islands: The Bradt Travel Guide. Buckinghamshire, Inglaterra: Bradt Travel Guides, Ltd. ISBN 978-1-84162-037-4. 
  • Zepeda, Alexis (2005). "Argentina". En Will Kaufman; Heidi Slettedahl Macpherson. Britain and the Americas: Culture, Politics, and History. Santa Barbara, California: ABC–CLIO. ISBN 978-1-85109-431-8. 

Bibliografía adicional[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]

Traído desde "https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Illas_Malvinas&oldid=4720620"