Jane Joseph

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Jane Joseph
Ralph Vaughan William staute in Dorking, top.jpg, Gustav Holst.jpg, Thaxted Windmill and Church - geograph.org.uk - 158193.jpg e AllSaints Blackheath.jpg
Nome completo Jane Marian Joseph
Data de nacemento 31 de maio de 1894
Lugar de nacemento Kensington (Londres), Reino Unido Reino Unido
Data de falecemento 9 de marzo de 1929 (34 anos)
Lugar de falecemento Kensington (Londres), Reino Unido Reino Unido

Jane Marian Joseph, nada o 31 de maio de 1894 en Londres (Inglaterra) e finada na mesma cidade o 9 de marzo de 1929, foi unha compositora, arranxadora e profesora de música inglesa. Foi alumna e posteriormente compositora asociada de Gustav Holst, e estivo estreitamente implicada na organización e na xestión de varios festivais de música que Holst patrocinou. Moitas das súas obras foron compostas para ser interpretadas nestes festivais e en ocasións similares. A súa morte prematura, que impediu a plena realización do seu talento, foi considerada polos seus contemporáneos como unha perda considerable para a música inglesa.

Holst foi o primeiro en observar o potencial de Joseph cando estaba a ensinarlle composición na St Paul's Girls' School. Comezou a actuar como a súa copista en 1914, cando estaba a compoñer The Planets, a súa especial responsabilidade era a preparación da partitura do movemento "Neptune". Continuou a asistir a Holst con transcricións, arranxos e traducións, e foi a súa libretista para o ballet coral The Golden Goose. Durante a súa breve vida profesional converteuse en membro activo da Society of Women Musicians, foi a principal promotora do primeiro Kensington Musical Competition Festival, e axudou a fundar a Kensington Choral Society. Tamén ensinou música en escolas femininas, onde a filla de Holst, Imogen, foi unha das súas alumnas, e converteuse nunha das figuras máis importantes na vida musical do Morley College.

A maioría da obra musical de Joseph nunca foi publicada e perdeuse. Das súas obras publicadas, dúas das súas primeiras pequenas pezas para orquestra, Morris Dance e Bergamask conseguiron eloxios considerables por parte da crítica, aínda que nunca chegaron a formar parte do repertorio orquestral habitual. Dúas obras corais, A Festival Venite e A Hymn for Whitsuntide foron admiradas durante a súa vida, mais raras veces foron interpretadas dende aquela. A súa panxoliña A Little Childe There is Ibore foi considerada por Holst como unha das mellores no seu xénero. Nas oito décadas posteriores á súa morte non se realizaron gravacións comerciais da música de Joseph,[nota 1] mais houbo interpretacións radiofónicas ocasionais.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Familia e infancia[editar | editar a fonte]

Jane Joseph naceu o 31 de maio de 1894 no número 23 de Clanricarde Gardens, no distrito de Notting Hill, no borough de Kensington (Londres), no seo dunha próspera familia xudía. Seu pai, George Solomon Joseph (1844–1917), un avogado na empresa familiar, casara con Henrietta, de solteira Franklin (1861–1938) en 1880. Jane foi a cuarta filla da parella; o máis novo dos seus tres irmáns era sete anos maior ca ela. George Joseph tiña un profundo interese na música, que transmitiu aos seus fillos; dous deles, Frank (1881–1944) e Edwin (1887–1975), convertéronse en instrumentistas de corda competentes, mentres que Jane aprendeu piano (realizou o seu primeiro exame aos sete anos) e posteriormente, contrabaixo. Co tempo, os nenos musicais de Frank, con Jane e amigos, formaron a base da "orquestra dos Joseph" que interpretou concertos na casa de Frank durante moitos anos.[2][3]

St Paul's Girls' School e Gustav Holst[editar | editar a fonte]

Holst contra o ano 1921.

En 1909 Joseph gañou unha bolsa de estudos na St Paul's Girls' School (SPGS) en Hammersmith.[4] A escola abrira en 1904, como unha rama da St Paul's School para nenos establecida tempo atrás.[5] A súa directora, Frances Ralph Gray, foi unha figura formidable con visións tradicionais sobre a educación feminina,[6] que aínda así proporcionou un contorno de aprendizaxe dinámico e variado no que Joseph sobresaíu. Á parte do seu éxito académico, Joseph tocaba o contrabaixo na orquestra da escola,[2] ofrecendo unha interpretación aclamada do concerto para clave en re menor de Bach, comezou a compoñer, e gañou un premio de lectura a primeira vista.[4] Mentres estaba na escola compuxo The Carrion Crow, unha canción que, en 1914, converteuse na súa primeira obra publicada.[7] Fóra da música apoiou a Literary Society da escola, onde presentou documentos sobre Charlotte Brontë e Samuel Taylor Coleridge. Jane Joseph tamén conseguiu honores nos exames da Royal Drawing Society.[4]

Entre os profesores de música no SPGS, o máis importante no que se refire ao seu desenvolvemento musical, Joseph encontrouse co compositor emerxente Gustav Holst, daquela pouco coñecido, que lle ensinou composición. Logo de deixar o Royal College of Music en 1898 Holst gañárase a vida como organista, e como trombón en varias orquestras, mentres esperaba recoñecemento crítico como compositor.[8] En 1903 Holst renunciou os seus compromisos orquestrais para compoñer, mais decatouse de que precisaba de ingresos regulares. Converteuse en profesor de música, inicialmente no James Allen's Girls' School en Dulwich;[9] en 1905 foi recomendado a Frances Gray por Adine O'Neill, unha antiga alumna de Clara Schumann, que ensinou piano no SPGS.[10] Primeiro foi contratado a tempo parcial para ensinar canto, e posteriormente ampliou as súas actividades para cubrir o máis amplo programa musical da escola, incluíndo dirección e composición.[11] Segundo o compositor Alan Gibbs, Joseph pronto caeu baixo o feitizo de Holst, e adoptou os seus principios como propios.[2] Holst posteriormente describiuna como a mellor alumna que tivera nunca:[12]

Dende o primeiro momento mostrou unha actitude de espírito individual e unha vontade de absorber todo o que era fermoso.

—Gustav Holst

Estudante, copista e profesora, 1913–18[editar | editar a fonte]

Girton[editar | editar a fonte]

O Girton College, Cambridge, a principios do século XX.

No outono de 1913, aos 19 anos, Joseph comezou a estudar estudos clásicos no Girton College de Cambridge.[13] Daquela, debido ós regulamentos da Universidade de Cambridge que non foron derogados por completo ata 1948, as mulleres non podían obter títulos académicos,[14] aínda que si podían realizar os exames para diploma, no caso de Joseph, os de Classical Tripos. Pronto encontrou na vida universitaria distraccións dos seus estudos: debates, teatro e, sobre todo, música. No seu primeiro curso converteuse en contrabaixista da orquestra da Cambridge University Musical Society, baixo a dirección de Cyril Rootham. Tamén cantou de alto no coro da sociedade, e pode que participase na interpretación de La damnation de Faust de Berlioz que foi eloxiada no Cambridge Review do 17 de xuño de 1914.[13] Durante as súas vacacións continuou os seus estudos de composición con Holst; en 1916 foi publicada a súa Wassail Song, unha peza complementaria a The Carrion Crow. En Girton escribiu música incidental para unha interpretación da obra en verso de W. B. Yeats The Countess Cathleen, na que ela interpretou o First Dragon.[7]

A partir de 1915 a asociación de Joseph con Holst volveuse máis próxima. Sobrepasado polas súas tarefas de ensino e outros compromisos, Holst requiriu axuda para a organización da súa música para ser publicada ou interpretada, para o que empregou un grupo de mozas voluntarias —as súas "scribes" (copistas)— para facer copias en limpo das súas partituras, escribir as partes instrumentais ou vocais, ou preparar arranxos para piano. En 1915 o compositor estaba a traballar na súa composición máis longa e coñecida, a suite orquestral The Planets, e invitou a Joseph, nas súas vacacións, a unirse ás súas copistas.[7] Entre elas estaba Vally Lasker, unha profesora de piano do SPGS, e Nora Day, que fora alumna xunto a Joseph na escola e dende 1913 estivera a ensinar alí.[15][16] A principal tarefa de Joseph para The Planets foi copiar o movemento Neptune, do cal case todo o manuscrito orixinal está escrito pola súa man.[7] Durante o resto da súa carreira seguiu a ser unha das copistas máis regulares de Holst,[2] e chegou a confiar nela máis que en ningunha outra. Os seus compromisos coas actividades musicais de Girton, combinados co seu traballo con Holst, tiveron un efecto adverso nos seus estudos. No exame de Classical Tripos de 1916 recibiu só un Class III pass, un resultado desalentador na súa despedida da universidade.[17]

Inicios da súa carreira[editar | editar a fonte]

Cando Joseph deixou Girton, a Primeira Guerra Mundial estaba nun estado crítico; a batalla de Somme comezara o 1 de xullo de 1916. Joseph quería axudar ao esforzo da guerra, e logo de considerar traballar no campo ou nunha fábrica de munición, tomou un traballo de asistente social a tempo parcial en Islington. No outono de 1916 comezou a dar clases en Eothen, unha pequena escola privada para nenas en Caterham, fundada e dirixida polas señoritas Catharine e Winifred Pye.[17] En 1917 a filla de 10 anos de Holst, Imogen, comezou na escola; e pronto, baixo a guía de Joseph, a nova alumna estaba a compoñer a súa propia música.[18] Joseph ampliou as súas propias actividades musicais uníndose á orquestra do Morley College, onde Holst era o director musical e estaba o seu irmán Edwin tocando o violonchelo antes da guerra.[19] Ao principio tocaba o contrabaixo, mais posteriormente tomou clases de trompa, posiblemente con Adolph Borsdorf;[20] máis tarde aínda, nun prazo moi curto, aprendeu por si mesma a parte de timbais para un concerto de verán.[19] En 1918 foi membro do comité de Morley que o 9 de marzo organizou e produciu unha ópera burlesca, English Opera as She is Wrote, na que os estilos de ópera inglesa, italiana, alemá, francesa e rusa eran parodiados en sucesivas escenas. A representación foi un grande éxito e repetiuse en varios lugares. Puido ter inspirado a Holst para empregar a parodia na súa propia ópera, The Perfect Fool, que comezou a compoñer en 1918.[21] No seu tempo libre, Joseph fundou e dirixiu un coro de neneiras de Kensington, que participou en concursos de canto locais como as "Linden Singers".[17]

Thaxted, Essex, escenario dos festivais de música de Whitsun entre 1916 e 1918.

Joseph aumentou os seus compromisos docentes suplindo frecuentemente a Holst, tanto en James Allen's como en SPGS.[17] Tamén continuou no seu papel de copista, e foi invitada a asistir á estrea privada de The Planets, o 29 de setembro de 1918 no Queen's Hall, onde Adrian Boult dirixiu a orquestra do Queen's Hall. Máis tarde escribiu:[22]

Dende o momento de "Mars" ... ata o último son de "Neptune", foi unha gran cousa que vai durar todas as nosas vidas, creo eu.

Aproveitou a súa educación clásica en Girton cando axudou a traducir a obra apócrifa Os Actos de Xoán do grego orixinal, para proporcionar o texto para o Hymn of Jesus (1917) de Holst.[23] Para a mesma obra preparou unha partitura vocal e un arranxo para piano, cordas e órgano.[17] Ela e Holst realizaron unha versión para voces femininas (dúas sopranos e unha alto) da Misa para tres voces de William Byrd,[24] e Joseph traballou soa nun acompañamento orquestral para a obra de Samuel Wesley Sing Aloud with Gladness. Esta última obra foi preparada para o festival de música de Whitsun de 1917, un da serie de festivais anuais que organizou Holst, primeiro na súa vila natal de Thaxted, en anos posteriores en diferentes lugares como Dulwich, Chichester e Canterbury. Joseph converteuse nunha figura chave neses festivais, como organizadora, intérprete e compositora. En 1918 en Thaxted tocáronse dúas composicións súas: Hymn para voces femininas (hoxe perdida), e unha peza orquestral, Barbara Noel's Morris, que Joseph escribiu con motivo da súa amizade coa filla de Conrad Noel, o vicario de Thaxted.[25]

Os anos 1917 e 1918 tamén levaron tristeza persoal. O 22 de outubro de 1917 o pai de Joseph morría vítima dun ataque ao corazón. O 27 de maio do ano seguinte, xusto despois do festival de Whitsun, o seu irmán William morreu en combate na fronte occidental; en setembro, Edwin foi gravemente ferido na ofensiva final dos aliados na guerra. No seu monográfico sobre a vida e a música de Joseph, o compositor Alan Gibbs escribe:[26]

non hai ningunha indicación nas cartas de Jane do efecto que estes acontecementos causaron nela.

Gibbs cita a Duff Cooper, que escribiu na época:[27]

... se nós choramos —como chorar fixemos— nós choramos en segredo.

Profesora, facilitadora e compositora, 1918–28[editar | editar a fonte]

Anos da posguerra[editar | editar a fonte]

Ralph Vaughan Williams, un crítico agradecido das primeiras composicións de Jane Joseph.

En 1919, buscando consolidar a súa carreira musical, Joseph uniuse á Society of Women Musicians (SWM), fundada en 1911 pola violinista e musicóloga Marion Scott e outras para promocionar o interese das mulleres na música.[28] Scott coñecera a Joseph sendo concertino da orquestra de Morley.[29] Joseph converteuse en membro do Comité Sectorial de Compositoras da SWM, e ocasionalmente daba conferencias á sociedade sobre temas como "The Necessity of Practical Experience for Composers" ("A necesidade da experiencia práctica para as compositoras"), e "The Composer as Pupil" ("A compositora como alumna").[28] No verán de 1919 recibiu clases de dirección da man de Adrian Boult, ao que describiu como "o home máis efectivo que nunca coñecín".[30] O propósito das clases era o de poder dirixir a súa obra orquestral Bergamask, que foi interpretada no Coliseum Theatre baixo un esquema ideado por sir Oswald Stoll para amosar a nova música británica. Nese verán coñeceu a Ralph Vaughan Williams, un amigo próximo de Holst. Joseph tocou para el algo da súa música, probablemente unha redución para piano de Bergamask, e describiuno como "un crítico moi agradecido".[30]

Cara a finais de 1918 Holst pedíralle a Joseph que lle proporcionase un libreto para a súa ópera The Perfect Fool, considerando que ela podía dar o toque de luz requirida que el cría que non tiña a súa propia escritura. Non está claro se ela non aceptou, ou se Holst cambiou de idea, mais finalmente foi o propio compositor quen escribiu o texto.[31] Con todo, Joseph escribiu a historia para un ballet baseado na música de Holst The Sneezing Charm; o ballet, titulado A Magic Hour, foi representado en Morley en outubro de 1920.[22] Mentres tanto, as obras de Joseph foron interpretadas nos concertos da SWM: dúas cancións, probablemente do seu ciclo Mirage, en xaneiro de 1920, e algúns dos seus arranxos dos poemas de Walter de la Mare en decembro.[28]

En Eothen, Joseph seguiu a supervisar a educación musical de Imogen Holst, aspectos que anteriormente causaran certa preocupación en Holst. Nunha carta á súa muller datada en febreiro de 1919, escrita cando el estaba traballando como organizador musical do YMCA para as tropas británicas destinadas no Mediterráneo oriental, Holst comunicou que "recibín unha carta moi amable e sabia de Jane sobre Imogen".[18] Calquera que fosen os problemas que preocupaban a Holst resolvéronse satisfactoriamente, e Joseph converteuse na profesora de teoría de Imogen: "A teoría con Jane é "estupenda", entusiasmábase a xove alumna.[32] No verán de 1920, coa axuda de Joseph, Imogen ideou e compuxo a Dance of Nymphs and Shepherds que foi interpretada na escola o 9 de xullo.[33] A principios de 1921 Imogen comezou no SPGS; antes de converterse en residente da Bute House (unha das residencias para estudantes da escola), quedou na casa da familia de Joseph.[34]

Os festivais de Whitsun, suspendidos durante a ausencia de Holst, reanudáronse en Dulwich en 1920. A contribución de Joseph a este evento non está rexistrada, mais realizou unha importante contribución para os festivais dos anos seguintes, que comezou ao lado do Támese en Isleworth e concluíu o luns de Pentecoste no SPGS nos xardíns de Bute House.[35] Para as celebracións do luns Jane ideou unha representación da semiópera de Purcell de 1690, Dioclesian. Nun escrito con motivo da morte de Joseph, Holst lembrou que ela tecera a música de Purcell e o texto Thomas Betterton, ambos abandonados durante moito tempo, "nun precioso espectáculo ao aire libre baseado nun conto de fadas, coa princesa perdida, dragón e heroe principesco".[12] Non satisfeita con planear todos os aspectos da representación ao aire libre, Joseph preparou versións do entretemento no interior, por se o tempo o requiría. A produción foi un grande éxito, e foi repetida ese verán en Hyde Park e, en outubro de 1921, no teatro Old Vic.[36] Ao longo desta considerable tarefa organizativa, Holst escribiu:[12]

Jane deulle as mínimas preocupacións a todas as persoas implicadas dándose a si mesma o máximo de traballo duro e planificación.

Cumio da súa carreira[editar | editar a fonte]

All Saints, Blackheath, venue for the 1922 Whitsun festival (2007 photograph)

En novembro de 1921 Joseph organizou os efectivos de Morley para realizar unha gran recreación histórica, celebrando o bicentenario da igrexa de St Martin-in-the-Fields. O texto era de Laurence Housman e a música, dirixida por Holst, foi tomada do repertorio de Morley.[37] Ao ano seguinte o recoñecemento crecente de Joseph como compositora confirmouse cando os seus Seven Two-Part Songs foron interpretados nun concerto da SWM (Society of Women Musicians) que incluíu obras de Ethel Smyth e outras compositoras.[38] Dúas das obras de Joseph, A Hymn for Whitsuntide e A Festival Venite foron incluídas no festival de Whitsun de 1922 na igrexa de All Saints, Blackheath, coa dirección de Holst. Logo da estrea de Venite Joseph escribiulle amigablemente a Holst: "Supós por un momento que algún outro director ten problemas como ese? Se o fas, estás moi enganado".[39]Venite foi interpretado o 13 de xuño de 1923 no Queen's Hall, polo Philharmonic Choir baixo a dirección de Charles Kennedy Scott; o crítico de The Spectator considerouna unha "notable adición á música moderna británica".[40] No medio das súas actividades na composición e noutros campos, Joseph encontrou tempo, en 1922, para organizar o primeiro Kensington Musical Competition Festival,[41] e para orquestrar moitas das cancións da competición. Co tempo este festival converteuse nun importante evento anual en Kensington; Vaughan Williams estaba entre os xuíces.[42] O 12 de outubro de 1922, o 50º aniversario de Vaughan Williams, Joseph organizou un coro que realizou pola mañá cedo no xardín da casa do compositor unha interpretación sorpresa dunha canción que ela escribira especialmente para a ocasión.[43]

Xa en 1919, Joseph escribira a seu irmán Edwin expresando a súa preocupación polo estado de saúde de Holst.[44] Cando logo dun empeoramento físico en 1923 Holst abandonou as súas funcións no Morley College, Joseph escribiulle unha carta de apoio felicitándoo pola súa decisión que lle permitiría concentrarse na composición.[45] Os anos seguintes foron especialmente frutíferos para Holst, e Joseph axudouno en moitas das obras que produciu entre 1924 e 1928. Axudouno a preparar a partitura da súa Choral Symphony, para a cal axudouno nos seus bosquexos iniciais, como xesto de gratitude.[46] Xunto con Lasker de Day traballou para preparar as partes vocais e orquestrais para a ópera At the Boar's Head,[47] e asistiu aos ensaios en marzo de 1925. Logo da estrea da ópera o 3 de abril escribiulle a Holst con comentarios lixeiramente críticos sobre algúns dos cantantes, aínda que eloxiou o director, o novo Malcolm Sargent.[48] Cando Holst compuxo unha pequena peza coral para celebrar o 21º aniversario da Oriana Madrigal Society, Joseph proporcionou textos que reflectían con humor os métodos de traballo do director Kennedy Scott; o traballo foi altamente apreciado polo coro.[49] Nese mesmo ano, 1925, axudou na fundación da Kensington Choral Society.[50] Nesta época a casa de Joseph en Kensington, onde Jane viviu toda a súa vida, estaba a converterse nun recoñecido lugar de reunión musical; un visitante lembrou a reunión alí de Vaughan Williams, Boult, e a arpista Sidonie Goossens, entre outros.[44]

En 1926 Joseph proporcionoulle a Holst o libreto para o seu ballet coral The Golden Goose, baseado nunha historia dos irmáns Grimm,[51] e arranxou a súa primeira representación no festival de Whitsun de 1926, celebrado na escola James Allen.[52][53] Joseph tamén axudou a Hoslt e o libretista Steuart Wilson na produción dun segundo ballet coral, The Morning of the Year —a primeira obra encargada polo recentemente formado departamento musical da BBC— que foi representado no Royal Albert Hall en marzo de 1927.[53][54] O Morley College Annual Report de 1927 rexistrou a formación dun club de baile popular, e observou a "dirección habilidosa" de Joseph sobre o grupo. O seu crecente interese na danza levouna, ese ano, a ingresar na English Folk Dance Society e no Kensington Dance Club.[22]

Enfermidade, morte e homenaxes[editar | editar a fonte]

A obra principal do festival de Whitsun de 1928, celebrado en Canterbury, foi un drama relixioso, The Coming of Christ, encargado por George Bell, daquela deán de Canterbury, e escrito por John Masefield.[55] Holst proporcionou a música incidental. Nunha fotografía descrita por Gibbs, tomada dos organizadores e intérpretes do festival, Joseph está sentada entre Holst e Mrs Bell, "máis alta que calquera, unha muller de trinta anos de aparencia eficiente, claramente de importancia para o festival".[2] Esta foi a última aparición de Joseph en Whitsun. Cara a finais do ano o seu estado de saúde comezou a empeorar; hai unha mención no diario de Holst do 29 de novembro de 1928, "o concerto de Jane 8.15", mais non se indica se Joseph era unha intérprete nese concerto. En febreiro de 1929 pagou a cantidade final que debía ao fabricante de pianos C. Bechstein, polo novo piano de Morley para o que estivera recadando fondos dende 1926. O 9 de marzo de 1929 Joseph morreu na súa casa, en Kensington, dunha insuficiencia renal. Logo dunha cerimonia privada foi enterrada no cemiterio xudeu de Willesden.[56]

Holst estaba en Venecia cando chegaron aos seus oídos as noticias da morte de Joseph; aínda que Imogen rexistrou que as recibiu estoicamente, el estaba no fondo devastado.[57] Joseph, escribiu Imogen, "achégase máis ao seu ideal de pensamento e sentimento claro".[58] No seu propio tributo, Holst chamou a atención sobre a "infinita capacidade para realizar esforzos que equivalen ao xenio".[12] En 1929 non se celebrou ningún festival de Whitsun, mais a principios de xullo, nunha produción ao aire libre de The Golden Goose de Holst no castelo de Warwick, tocouse na súa memoria unha interpretación especial da súa St Paul's Suite.[59] O 5 de decembro de 1929, nun concurso musical, Vaughan Williams dirixiu un coro cantando o Hymn for Whitsuntide de Joseph mentres a audiencia lle rendía homenaxe.[56] O mesmo himno foi interpretado na primeira edición do festival de Whitsun despois da súa morte, en Chichester en maio de 1930.[60] En xullo de 1931 Holst incluíu a súa música nun concerto que dirixiu na catedral de Chichester, xunto con obras de William Byrd, Thomas Weelkes e Vaughan Williams.[61] Durante os anos seguintes as obras de Joseph foron interpretadas en concertos e eventos organizados polo Morley College, a SWM, SPGS e a English Folk Dance Society.[56] En Eothen creouse o "Jane Joseph Memorial Prize", no que se outorgan bolsas de estudos musicais no seu nome en Eothen e SPGS.[56]

Un amigo que expresou a súa tristeza ao ter coñecemento da morte de Joseph revelou outro aspecto da súa personalidade: "Inglaterra non será a mesma sen Jane. Ela era terriblemente difícil de coñecer, e terriblemente solitaria, pensei, a pesar de todos os seus amigos —non cres?— mais non podo imaxinar a Música sen ela".[62]

Música[editar | editar a fonte]

Artigo principal: Lista de composicións de Jane Joseph.

Moita da música de Joseph foi escrita para interpretacións en eventos modestos realizadas por músicos afeccionados. Como tal nunca foi publicada e co paso dos anos moitas obras perdéronse.[63] As obras publicadas e outras poucas que sobreviviron, considera Gibbs, sitúan a Joseph na categoría de compositores ingleses "progresivos".[62] Aínda que as súas primeiras composicións foron principalmente cancións, demostrou habilidades temperás como compositora orquestral. Gibbs encontra nas súas dúas pezas curtas, Morris Dance (1917) (orixinalmente Barbara Noel's Morris) e Bergamask (1919), tres e cinco minutos respectivamente, un "bo sentimento para o son orquestral". A Morris Dance engade brillo dun glockenspiel, mentres que Bergamask ten un sentimento italianizante festivo.[2] O escritor musical Philip Scowcroft eloxia o manexo confiado de Joseph para a grande orquestra que require Morris Dance, mentres que o compositor Havergal Brian, contemporáneo de Holst, encontra Bergamask "emocionante" e "prometedora".[63] Gibbs suxire que estas dúas obras presaxian os últimos ballets corais de Holst, e comenta: "Que estas pezas despreocupadas non encontrasen un lugar permanente no repertorio é lamentable".[2]

O 'Venite' da señorita Joseph está escrito nunha gran tradición ... por moito que o 'Venite' débase en espírito aos compositores Tudor, é un crecemento individual e autosuficiente desta grande árbore, e as súas raíces extraen enerxía e vida fresca, sen viciar a terra."

—Da reportaxe de The Spectator da interpretación de Venite de Joseph no Queen's Hall, xuño de 1923[12]

No ciclo de cancións de 1921 de Joseph Mirage (cinco cancións con acompañamento de cuarteto de corda), é evidente a influencia de Holst xunto co seu propio e distintivo estilo compositivo. Gibbs salienta a primeira do ciclo, "Song", que inicialmente se fai eco de "To Varuna" dos himnos de Holst Rig Veda, mais evoluciona a "unha creación diferente, distínguese pola súa propia escritura despexada para cuarteto na que a viola ten un papel especial para tocar". A canción final, "Echo", ten tanto en común con Brahms como con Holst.[62] O Festival Venite de Joseph composto en 1922 é un exemplo do seu uso do modo dórico moderno (unha escala ascendente do re ao seguinte re nas teclas brancas do piano), que se converteu nunha característica dalgunhas das súas obras posteriores. Scowcroft e Gibbs apuntan ás influencias Tudor no Venite no que tamén, di Gibbs, "síntese a influencia agradable de Vaughan Williams na melodía e na harmonía".[64] A partitura de orquestra para esta obra perdeuse, mais realizouse un acompañamento para órgano. O coral sen acompañamento de Joseph Hymn for Whitsuntide tamén emprega o modo dórico no que Holst describe como un "pequeno motete impecable"; esta foi a primeira obra de Joseph que foi retransmitida, en 1968.[63][64] O Short String Quartet en la menor foi interpretado polo Winifred Smith Quartet en decembro de 1922 e foi aceptado para a súa publicación por J.B. Cramer and Co. Con todo, non foi publicado, e finalmente perdeuse.[65]

A panxoliña de Joseph "A Little Childe There is Ibore", é unha musicalización dun poema do século XV para tres voces femininas e piano ou cordas. Holst considerouna "a mellor das moitas panxoliñas de Jane, e quizais a máis difícil de interpretar ben."[12] Escrita en compases alternos de cinco e sete pulsos, foi eloxiada por Brian pola súa orixinalidade.[63] Foi retransmitida pola BBC o 21 de decembro de 1995.[64] Brian foi tamén un admirador das moitas pezas didácticas para piano de Joseph: "agradablemente simples e espontáneas".[63] Estas foron publicadas entre 1920 e 1925; Gibbs escribe que estas pezas "enfócanse en aspectos técnicos da melodía e frecuentemente en contextos modais", con excursións ocasionais a outras formas como a chacona e o rondó.[2]

Notas[editar | editar a fonte]

  1. A colección British Library Sound Archive contén unha única gravación da panxoliña de Joseph "A Little Childe There is Ibore", probablemente derivada dunha interpretación radiofónica da BBC de 1995. Non hai indicios de que esta gravación fose comercializada.[1]
Referencias
  1. "Explore the British Library" (en inglés). British Library. Consultado o 12 de agosto de 2016. 
  2. 2,02,12,22,32,42,52,62,7 Gibbs, Alan (xullo de 1999). "The Music of Jane Joseph". Tempo (299). pp. 14–18. JSTOR 946669.  (require subscrición)
  3. Gibbs 2000, p. 25
  4. 4,04,14,2 Gibbs 2000, p. 26
  5. "History of the School". St Paul's Girls' School. Consultado o 8 de xuño de 2013. 
  6. Coutts, Elizabeth (2004). "Gray, Frances Ralph". Oxford Dictionary of National Biography (online ed.). Consultado o 30 de abril de 2013.  (require subscrición)
  7. 7,07,17,27,3 Gibbs 2000, p. 28
  8. Matthews, Colin. "Holst, Gustav". Grove Music Online. Consultado o 22 de marzo de 2013.  (require subscrición)
  9. Short, pp. 50–53
  10. Short, p. 57
  11. Short, p. 57 e p. 60
  12. 12,012,112,212,312,412,5 Holst, Gustav (April 1931). "Jane Joseph: A brief discussion of her published music". The Monthly Musical Record: 97–98. 
  13. 13,013,1 Gibbs 2000, p. 27
  14. Chambers, Suzanna (31 May 1998). "At last, a degree of honour for 900 Cambridge women". The Independent. 
  15. Short, p. 82
  16. Gibbs 2000, pp. 149–50
  17. 17,017,117,217,317,4 Gibbs 2000, pp. 29–30
  18. 18,018,1 Grogan (ed.), pp. 9–11
  19. 19,019,1 Gibbs 2000, pp. 31–32
  20. "Borsdorf, Adolph". The Oxford Dictionary of Music (online ed.). Consultado o 1 de maio de 2013.  (require subscrición)
  21. Gibbs 2000, pp. 34–35
  22. 22,022,122,2 Gibbs 2000, pp. 36–37
  23. Dickinson, pp. 25–26
  24. Gibbs 2000, p. 76
  25. Gibbs 2000, pp. 32–33 e p. 35
  26. Gibbs 2000, p. 34
  27. Gibbs 2000, p. 34, citando a Cooper, p. 39
  28. 28,028,128,2 Gibbs 2000, p. 40
  29. "Scott, Marion". Grove Music Online. Consultado o 4 de maio de 2013.  (require subscrición)
  30. 30,030,1 Gibbs 2000, pp. 38–39
  31. Short, p. 177
  32. Grogan (ed.), p. 12
  33. Grogan (ed.), p. 15
  34. Grogan (ed.), p. 18
  35. Gibbs 2000, p. 91
  36. Short, p. 198
  37. Gibbs 2000, p. 42
  38. Gibbs 2000, p. 41
  39. Gibbs 2000, p. 43
  40. Cecil Hann in The Spectator, 30 de xuño de 1922, citado en Gibbs 2000, p. 44
  41. "Joseph, Jane M.". Grove Music Online. Consultado o 5 de maio de 2013.  (require subscrición)
  42. Gibbs 2000, p. 44
  43. Short, p. 205
  44. 44,044,1 Gibbs 2000, p. 45
  45. Gibbs 2000, pp. 46–47
  46. Short, p. 209
  47. Short, p. 229
  48. Gibbs 2000, p. 48
  49. Short, pp. 235–36
  50. Gibbs 2000, p. 99 e p. 102
  51. Dickinson, p. 78
  52. Short, p. 245
  53. 53,053,1 Gibbs 2000, pp. 48–49
  54. Short, pp. 249–50
  55. Gibbs 2000, pp. 103–07
  56. 56,056,156,256,3 Gibbs 2000, pp. 50–51
  57. Grogan (ed.), p. 60
  58. Holst, I., p. 136
  59. Grogan (ed.), p. 63
  60. Gibbs 2000, p. 108
  61. Short, p. 300
  62. 62,062,162,2 Gibbs 2000, pp. 53–54
  63. 63,063,163,263,363,4 Scowcroft, Philip (marzo de 1994). "The Distaff Side: some British women composers" (en inglés). MusicWeb International. Consultado o 3 de febreiro de 2017. 
  64. 64,064,164,2 Gibbs 2000, p. 55
  65. Gibbs 2000, p. 56

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

  • Cooper, Duff (1955). Old Men Forget (en inglés). Londres: Rupert Hart-Davis. OCLC 500267933. 
  • Dickinson, Alan Edgar Frederic (1995). Alan Gibbs, ed. Holst's Music—A Guide (en inglés). Londres: Thames. ISBN 0-905210-45-X. 
  • Gibbs, Alan (xullo de 1999). "The Music of Jane Joseph". Tempo (299). pp. 14–18. JSTOR 946669.  (require subscrición)
  • Gibbs, Alan (2000). "Chapter II: Jane Joseph". Holst Among Friends (en inglés). Londres: Thames Publishing. ISBN 978-0-905210-59-9. 
  • Grogan, Christopher (ed.) (2010). Imogen Holst: A Life in Music (en inglés). Woodbridge, Suffolk: The Boydell Press. ISBN 978-1-84383-599-8. 
  • Holst, Imogen (1981). The Great Composers: Holst (en inglés) (segunda ed.). Londres: Faber and Faber. ISBN 0-571-09967-X. 
  • Short, Michael (1990). Gustav Holst: The Man and his Music (en inglés). Oxford: Oxford University Press. ISBN 0-19-314154-X. 
Traído desde "https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Jane_Joseph&oldid=4484846"