Juan Filloy

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Juan Filloy
Juan Filloy.JPG
Nacemento1 de agosto de 1894
 Córdoba, Arxentina
Falecemento15 de xullo de 2000
 Córdoba, Arxentina
NacionalidadeArxentina
Alma máterUniversidade Nacional de Córdoba
Ocupaciónescritor, xurista e avogado
Premioscabaleiro da orde das Artes e as Letras
editar datos en Wikidata ]

Juan Filloy Grange, nado en Córdoba (Arxentina) o 1 de agosto de 1894 e finado na mesma cidade o 15 de xullo de 2000, foi un escritor arxentino de ascendencia galega.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Fillo de Benito Filloy, orixinario de Cortegada (Silleda) e nai francesa. En 1918 participou na Reforma Universitaria, case ao mesmo tempo que traballaba de debuxante caricaturista. Foi membro da Federación Argentina de Boxeo e dirixiu combates de Luis Ángel Firpo.

En 1920, graduado de avogado na Universidad Nacional de Córdoba, trasladouse a Río Cuarto, cidade na que residiu durante 64 años. En Río Cuarto foi un dos fundadores do Museo de Bellas Artes de Río Cuarto e do Golf Club (deporte que nunca practicou). Durante sesenta anos foi colaborador do xornal El Pueblo de Río Cuarto, no que escribiu unha columna diaria con comentarios de actualidade, crítica literaria ou teatral. Despois de publicados os seus primeiros sete libros en edicións de autor, permaneceu máis de 28 años (entre 1939 e 1967) sen novas publicacións. Durante ese tempo traballou como xuíz, pero non deixou de escribir. A partir de 1984 e ata a súa morte volveu residir na cidade de Córdoba.

O escritor[editar | editar a fonte]

É autor dunha vasta obra literaria en todos os xéneros: novela, conto, artigos, ensaio, tradución, poesía, teatro, relato, nouvelle, historia, en total escribiu máis de cincuenta obras, permanecendo aínda moitas inéditas.

A súa obra caracterízase por unha crítica aos costumes humanos, mediante o humor recorrendo frecuentemente á parodia e á ironía.

Foi moi afeccionado aos palíndromos, dos que publicou máis de 8.000 e os megasonetos, que consisten en 14 series de 14 sonetos, dos que publicou 896. Outra curiosidade consiste en que todos os títulos das súas obras teñen sete letras, e que os títulos comenzan con todas as letras do alfabeto.

Foi fonte de inspiración para outros escritores como Julio Cortázar, que se refire á súa obra en Rayuela e en La vuelta al día en ochenta mundos. Alfonso Reyes Ochoa sostivo que era «el progenitor de una nueva literatura americana».

Obras[editar | editar a fonte]

Entre 1930 e 1997 publicáronse 27 obras de Filloy:

  • Periplo (1930)
  • ¡Estafen! (1931 e 1997)
  • Balumba (1932)
  • Op Oloop (1934, 1967 e 1997)
  • Aquende (1935 e 1996)
  • Caterva (1938 e 1992)
  • Finesse (1939)
  • Ignitus (1971)
  • Yo, yo y yo (1971)
  • Los Ochoa (1972)
  • La potra (1973)
  • Usaland (1973)
  • Vil & Vil (1975)
  • Urumpta (1977)
  • Tal cual (1980)
  • L'Ambigú (1982)
  • Karcino (1988)
  • Gentuza (1991)
  • Mujeres (1991)
  • La purga (1992)
  • Elegías (1994)
  • Esto fui (1994)
  • Sagesse (1995)
  • Don Juan (1995)
  • Sexamor (1996)
  • Sonetos (1996)
  • Decio 8A (1997)

Outras tres obras foron publicadas como artigos no diario El Pueblo e en La Nación de Bos Aires: Jjasond, Metopas e Ñanpilm. A comezos de 2006, un número considerable de obras de Filloy non foran aínda publicadas: Ambular, Changüí, Churque, Eran Así, Gaudium, Homo Sun , Ironike, Item Más, Llovizna, Miss Liv, Nepente, Nefilim, Quolibet, Recital, Revenar, Sicigia, Tanatos, Todavía, Witness, Xinglar y Zodíaco.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

  • Don Juan. Antología de Juan Filloy. Selección, estudio y prólogo a cargo de Mempo Giardinelli. Buenos Aires: Ediciones Desde la Gente, 1995.
  • Juan Filloy. El escritor escondido. Mónica Ambort. Córdoba: Op Oloop Ediciones, 1992.
  • Atípicos en la literatura latinoamericana. Noé Jitrik (compilador). Buenos Aires: Oficina de Publicaciones del Ciclo Básico Común, UBA, 1997.
  • Anatomía de Op Oloop. Hermenéutica de la novela Op Oloop de Juan Filloy. Héctor González Quintana. Río Cuarto: Universidad Nacional de Río Cuarto, 1994.
  • Anatomía de La Potra. Hermenéutica de la novela La Potra de Juan Filloy. Héctor González Quintana. Río Cuarto: Universidad Nacional de Río Cuarto, 1996.
  • Resquicios de la Ley : una lectura de Juan Filloy. Sandra Gasparini. Buenos Aires : Universidad de Buenos Aires, 1994.
  • Juan Filloy : libertad de palabra : textos críticos y antología. Ed.Stella Maris Colombo. Santa Fe: Fundación Ross, 2000.

Filmografía[editar | editar a fonte]

  • Ecce Homo, dir. Ana Da Costa e Emiliano Serra. prod. Eduardo Montes-Bradley. Arxentina, 2004. (Documental Biográfico)

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]

Traído desde "https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Juan_Filloy&oldid=5027935"