Leandro Pita Romero

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á busca
Leandro Pita Romero
Leandro Pita Romero 1933.jpg
Leandro Pita Romero
Datos persoais
Nacemento 22 de novembro de 1898
Lugar Ortigueira
Falecemento 25 de xuño de 1985
Lugar Buenos Aires
Organización Partido Agrario Republicano
Federación Republicana Gallega
Partido Republicano Gallego
Profesión Político, diplomático e xornalista

Leandro Pita Romero, nado en Ortigueira o 22 de novembro de 1898 e finado en Buenos Aires o 25 de xuño de 1985, foi un político, diplomático, xornalista e escritor galego.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Fillo do avogado agrarista Leandro Pita Sánchez-Boado, fundador da Federación Agraria, estudou na Coruña a carreira de maxisterio e, posteriormente, ingresou na Facultade de Dereito de Santiago de Compostela, obtendo o título de avogado en 1917. Nese tempo, comezou a exercer o xornalismo, escribindo en prestixiosos diarios de Madrid e outras cidades, como Nuevo Heraldo, El Liberal, El Norte de Castilla, El Sol e Noticiero Sevillano.

Tamén por esa época formou parte das Irmandades da Fala da Coruña. A través do seu pai relacionouse con Manuel Portela Valladares, co que traballou durante unha tempada como secretario político. Ao producirse o golpe de estado do xeneral Miguel Primo de Rivera en 1923, Pita Romero regresou á Coruña onde comeza a escribir en El Noroeste e posteriormente en El Orzán, do que foi director.

En 1924 escribiu en castelán unha pequena novela, El anarquista, traducida por Leandro Carré Alvarellos ao galego como O Anarquista.

Pita en 1917.

En 1926, Leandro Pita fíxose cargo da presidencia da Federación Agraria de Ortigueira e en 1927 foi electo presidente da Asociación Provincial de Gandeiros e vogal da Asociación General de Ganaderos de España, formando parte do Partido Agrario Republicano. A súa relación coa xente do agro converteuno nun home popular no medio rural da provincia da Coruña. Coa caída da monarquía e a instauración da República, o 14 de abril de 1931, Leandro Pita Romero formou parte da gran fronte electoral impulsada en Galicia por Santiago Casares Quiroga, que se denominou Federación Republicana Gallega. Por esta coalición presentouse nas eleccións a Cortes Constituíntes do 28 de xuño de 1931, logrando un acta de deputado con 43.181 votos. Nas eleccións de 1933, en representación do Partido Republicano Gallego, obtivo 82.916 votos.

Durante o chamado bienio negro (1933-1935) Pita Romero distanciouse de Casares e incorporouse ao goberno de centro dereita do Partido Republicano Radical encabezado por Diego Martínez Barrio e con Alejandro Lerroux como ministro de Mariña. O 8 de outubro de 1933, convértese no ministro máis novo da Segunda República ao ocupar a carteira de Mariña, á fronte da cal estivo apenas dous meses. Coa vitoria electoral da dereita, en novembro de 1933, Lerroux formou goberno o 16 de decembro dese ano, nomeando a Pita Romero ministro de Estado, equivalente a ministro de Relacións Exteriores.

En 1934 deixou este cargo para converterse en ministro sen carteira. Durante esta etapa representa a España en Europa, sendo nomeado ministro plenipotenciario e primeiro embaixador da República ante o Vaticano, onde estableceu relacións amigables co entón secretario de Estado, cardeal Pacelli, quen se converteu logo no Papa Pío XII.

Nas eleccións de febreiro de 1936 presentouse polo Partido de Centro de Portela Valladres, pero non resultou elixido deputado. Co triunfo do Fronte Popular, deixou o seu cargo de embaixador, volvendo vivir na Coruña. Nesta cidade sorprendeuno a sublevación do 18 de xullo de 1936. A pesar de ser un político moderado e un católico practicante, tivo que exiliarse, primeiro en Portugal e logo na Arxentina. Neste país, traballou como xornalista e avogado, escribindo nalgúns dos mellores diarios e revistas dese tempo, como La Prensa, El Mundo, Crítica, La Capital e Leoplán.

Non regresou a España ata 1960, facéndoo regularmente a partir de entón, aínda que nunca de forma definitiva.


Predecesor:
Vicente Iranzo Enguita
 Ministro de Mariña de España 
1933
Sucesor:
Juan José Rocha García
Predecesor:
Claudio Sánchez-Albornoz Menduiña
 Ministro de Estado de España 
1933 - 1934
Sucesor:
Ricardo Samper Ibáñez
Predecesor:
Novo cargo
 Ministro sen carteira de España 
1934 - 1935
Sucesor:
Cargo suprimido

Obras[editar | editar a fonte]

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Escrita por Pita en castelán e traducida ao galego para a súa publicación na Colección Lar.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

  • Rosende, Anxel M. (1988). O agrarismo na comarca do Ortegal (1893/1936). Ediciós do Castro. ISBN 84-7492-399-9. 
  • Reseña biográfica en Revista "Arxentina 1930-1960".
  • Bulletin of Spanish Studies. Volume 11. Núm 42 de 1934.

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]

Traído desde "https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Leandro_Pita_Romero&oldid=4870513"