Madeleine Albright

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Madeleine Albright
Albrightmadeleine.jpg
Nome completoMarie Jana Körbelová
Nacemento15 de maio de 1937
 Smíchov
NacionalidadeChecoslovaquia e Estados Unidos de América
EtniaPobo xudeu e Czech American
RelixiónIgrexa episcopal nos Estados Unidos
Alma máterWellesley College, Universidade de Columbia, Universidade Johns Hopkins, School of International and Public Affairs, Columbia University e Paul H. Nitze School of Advanced International Studies
Ocupacióndiplomática, política e escritora
PaiJosef Korbel
NaiAnna Spiegelova
CónxuxeJoseph Medill Patterson Albright
PremiosOrdem do Leão Branco, Ordem da Rosa Branca da Finlândia, Anna Lindh Memorial Fund, Freedom Award, Democracy Service Medal, National Women’s Hall of Fame, Library of Congress Living Legend, Colorado Women's Hall of Fame, Medalla Presidencial da Liberdade, Theodore Roosevelt Award, Elizabeth Blackwell Award, Grand Order of Queen Jelena, Doctor of Law (honorary), Fellow of the American Academy of Arts and Sciences e sen etiquetar
Madeleine Albright Signature.svg
editar datos en Wikidata ]

Madeleine Jana Korbel Albright,[1] nada como Marie Jana Korbelová en Praga o 15 de maio de 1937,[2][3] é unha política e diplomática estadounidense. Foi a primeira muller secretaria de estado da historia do país, servindo entre 1997 e 2001 baixo a presidencia de Bill Clinton.[4]

Albright emigrou xunto coa súa familia aos Estados Unidos en 1948 dende Checoslovaquia. O seu pai, o diplomático Josef Korbel, estableceu a familia en Denver, e converteuse en cidadán estadounidense en 1957.[5][6] Albright graduouse no Wellesley College en 1959 e logrou o seu doutoramento na Universidade de Columbia en 1975, escribindo a súa tese sobre a primavera de Praga.[7] Traballou como axudante do senador Edmund Muskie antes de obter un posto con Zbigniew Brzezinski no Consello de Seguridade Nacional. Serviu no posto ata o final da presidencia de Jimmy Carter en 1981.[8]

Tras deixar o Consello de Seguridade Nacional, Albright uniuse ao claustro de profesores da Universidade de Georgetown e foi conselleira dos candidatos do Partido Demócrata en política exterior. Trala vitoria de Clinton en 1992 axudou a crear o Consello de Seguridade Nacional. En 1993, Clinton nomeouna embaixadora ante as Nacións Unidas, e mantívose no cargo ata 1997, cando sucedeu a Warren Christopher como Secretaria de Estado, continuando ata que Clinton deixou o cargo en 2001.

Albright serviu como xefa do Albright Stonebridge Group dende 2009, e é profesora de Diplomacia na Universidade de Georgetown.[9] En maio de 2012, recibiu a Medalla Presidencial da Liberdade do presidente Barack Obama.[10] Albright tamén serve como directora da xunta do Consello de Relacións Exteriores.[11]

Vida persoal[editar | editar a fonte]

Albright casou con Joseph Medill Patterson Albright en 1959.[12] A parella tivo tres fillos antes de divorciarse en 1982.[13]

Albright foi criada como católica, pero converteuse ao episcopalianismo no tempo do seu matrimonio en 1959. Os seus pais convertéranse ao catolicismo en 1941, durante os primeiros anos de Albright.[14] Cando The Washington Post informou sobre a súa herdanza xudía pouco despois de converterse en secretaria de estado en 1997, Albright considerou a información unha "gran sorpresa".[15] Albright afirmou que non descurbriu ata que tiña 59 anos[16] que os seus pais eran orixinalmente xudeus e unha ducia dos seus familiares xudeus en Checoslovaquia, incluíndo tres dos seus avós, morreran no Holocausto.[17][18][19]

Albright mencionou a súa capacidade física e réxime de exercicios en varias entrevistas. En 2006, afirmou que era capaz de facer leg press con 400 libras.[20][21]

Albright foi listada como unha das cincuenta mulleres de máis de cincuenta anos mellor vestidas por The Guardian en marzo de 2013.[22]

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Sciolino, Elaine (26 de xullo de 1988). "Dukakis's Foreign Policy Adviser: Madeleine Jana Korbel Albright". New York Times. Consultado o 19 de xullo de 2015. 
  2. "Madeleine Albright Fast Facts". CNN. 8 de maio de 2014. Consultado o 31 de decembro de 2014. 
  3. Roger Cohen. "Memory Goes to War". The New Republic. Consultado o 31 de decembro de 2014. 
  4. Dumbrell, John (decembro de 2008). "President Clinton’s Secretaries of State: Warren Christopher and Madeleine Albright". Journal of Transatlantic Studies 6: 217–227 – vía Academic Search Complete. 
  5. Koven, Steven G.; Götzke, Frank (2010-08-09). American Immigration Policy: Confronting the Nation's Challenges (en inglés). Springer Science & Business Media. ISBN 9780387959405. 
  6. Brockes, Emma (30 de outubro de 2003). "Interview: Madeleine Albright". The Guardian (en inglés). ISSN 0261-3077. Consultado o 20 de marzo de 2019. 
  7. Williams, Ian (1999-02-25). "Albright's State Deportment" (en inglés). ISSN 0027-8378. Consultado o 20 de marzo de 2019-. 
  8. Sciolino, Elaine (22 de setembro de 1996). "Madeleine Albright's Audition". The New York Times (en inglés). ISSN 0362-4331. Consultado o 20 de marzo de 2019-. 
  9. "Madeleine Albright: Georgetown’s Treasured Professor Active as Ever". www.georgetown.edu (en inglés). Consultado o 2019-03-20. 
  10. Cohen, Tom (29 de maio de 2012). "Albright, Dylan among recipients of Presidential Medal of Freedom". CNN. Arquivado dende o orixinal o 21 de xaneiro de 2014. Consultado o 26 de abril de 2019. 
  11. "Board of Directors – Council on Foreign Relations". Council on Foreign Relations. 14 de maio de 2006. Arquivado dende o orixinal o 3 de novembro de 2010. Consultado o 1 de xuño de 2009. 
  12. Albright, 2003, p. 47.
  13. Dobbs, Michael (2 de maio de 1999). "Becoming Madeleine Albright". The Washington Post. Consultado o 14 de agosto de 2008. 
  14. "Madeleine Albright’s War Years". Tablet Magazine. 26 de abril de 2012. Consultado o 31 de decembro de 2014. 
  15. Foer, Franklin (16 de febreiro de 1997). "Did She Know?". Slate. Consultado o 14 de agosto de 2018. 
  16. Jaweed Kaleem (27 de abril de 2012). "Madeleine Albright Discusses Her Jewish Background And Her New Book, ‘Prague Winter’". Huffington Post. Consultado o 14 de agosto de 2018. 
  17. Dobbs, Michael (4 de febreiro de 1997). "Albright's Family Tragedy Comes to Light". The Washington Post. 
  18. "Voices on Antisemitism interview with Madeleine K. Albright". United States Holocaust Memorial Museum. 12 de abril de 2007. 
  19. Lee, MJ (24 de abril de 2012). "Albright memoir: Her secret past". Politico. Consultado o 14 de agosto de 2018. 
  20. Bedard, Paul. "Washington Whispers (4 May, 2006)". U.S. News & World Report. Arquivado dende o orixinal o 9 de xuño de 2013. Consultado o 28 de novembro de 2016. 
  21. "Madeleine Albright Reveals Exercise Regimen For "Kicking Ass"". NPR. 19 de decembro de 2001. Arquivado dende o orixinal o 05 de xuño de 2009. Consultado o 22 de xuño de 2009. 
  22. Cartner-Morley, Jess; Mirren, Helen; Huffington, Arianna; Amos, Valerie (28 de marzo de 2013). "The 50 best-dressed over 50s". The Guardian (Londres). 

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

  • Albright, Madeleine (2003). Madam Secretary: A Memoir. Miramax; 1ST edition. p. 576. ISBN 0-7868-6843-0. 
  • Blood, Thomas, Madam Secretary: A biography of Madeleine Albright (1997)

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]

Traído desde "https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Madeleine_Albright&oldid=5137135"