Manuel Amor Meilán

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Manuel Amor Meilán
Manuel Amor Meilán 1933.jpg
Retrato en Vida Gallega, 1933.
Nacemento31 de xaneiro de 1867
LugarCoruña
Falecemento9 de decembro de 1933
LugarLugo
NacionalidadeEspaña
Ocupaciónantropólogo, xornalista, poeta, novelista, dramaturgo e historiador
editar datos en Wikidata ]

Manuel Pascual Amor Meilán, nado na Coruña o 31 de xaneiro de 1867 e finado en Lugo o 9 de decembro de 1933, foi un antropólogo, periodista, poeta, novelista, dramaturgo e historiador galego.[1]

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Traballou como funcionario na Deputación de Lugo. Foi redactor e despois director durante vinte anos de El Regional, dirixiu a efémera La Ilustración Gallega e tamén dirixiu o xornal La Provincia. Colaborou noutras publicacións como La Ilustración Artística, Revista de España, La Ilustración Ibérica.

Investigou a existencia humana en covas (como a cova do Rei Cintolo de Mondoñedo) nas fases interglaciares cuaternarias, seguindo a investigación de José Villaamil Castro. Cría na orixe céltica de castros e mámoas, e opinaba que "modernas investigacións antropológicas certifican a raza alpina o céltica en Galicia", afirmación contida en Historia de la provincia de Lugo (1918). Outras obras inclúen a Geografía General del Reino de Galicia, xunto con numerosos artigos en galego e castelán en diversos xornais e publicacións, usando nalgún momento o alcume de Manuel Molina Mera.[1]

Tamén ten obra literaria. Foi un dos primeiros escritores en escribir novelas en galego, ademais de publicar numerosos relatos n' O Tío Marcos da Portela e outras publicacións.

Fundador da Real Academia Galega en 1905, tamén foi membro da Academia de Belas Artes de San Fernando, da A.B.A. de Barcelona, da A.B.A. e Ciencias de Toledo e da Sociedade Arqueolóxica de Pontevedra.

Suriña, 1913.

Obras[editar | editar a fonte]

Geografía General del Reino de Galicia dirixida por F. Carreras y Candi. Provincia de Lugo por Manuel Amor Meilán, 1928.
  • Mendo de Maceda o los amores de un noble, 1882 (novela en castelán)
  • Justicias y crueldades, 1883 (novela en castelán)
  • Treboadas, 1884 (poesía en galego)
  • Desde la honradez de un crimen, 1884 (novela en castelán)
  • Xuana, novela de costumes gallegas, 1886 (novela en galego)
  • Os fillos da praia, 1887 (novela en galego)
  • Pedro Madruga, 1887 (poesía en castelán)
  • Amante, esclava y verdugo, 1888 (novela en castelán)
  • Dolores, Álbum de mi hija, 1890
  • Sol y sombra. Cuentos y paisajes, 1893
  • El último hijodalgo, 1893, Biblioteca Gallega (relatos en castelán)
  • Reinar despois de morrer, 1897
  • Gregorio Hernández (El Murillo de la escultura), 1898 (ensaio en castelán)
  • Santa Trahamunda, 1900
  • Galicia en el teatro antiguo, 1902
  • Influencia de la dominación musulmana en Galicia, 1902
  • Floralba, 1902 (poesía en castelán)
  • La cadena, 1905
  • La bella Cintia, 1907
  • Cuentos y Romances, 1907 (narrativa e poesía en castelán)
  • El obispo de Orense D. Pedro Quevedo y Quintano como patriota y como político, 1908
  • Memoria crítico-bibliográfica sobre el teatro regional gallego, 1912
  • Suriña, Biblioteca de Escritores Gallegos, 1913 (novela en castelán).[2]
  • Romances, 1916
  • Historia de la provincia de Lugo, 1918-27, 7 volumes
  • Geografía General del Reino de Galicia (Tomo IV, provincia de Lugo; 1928)

Notas[editar | editar a fonte]

  1. 1,01,1 "Amor Meián, Manuel" en Gran Enciclopedia Galega Silverio Cañada.
  2. Suriña, en PDF.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]

Traído desde "https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Manuel_Amor_Meilán&oldid=4862752"