Manuel Vázquez Montalbán

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á busca
Manuel Vázquez Montalbán
Cross of Saint George (Catalan Government Award).svg
Manuel Vázquez Montalbán.jpg
Nacemento 27 de xullo de 1939
  Barcelona
Falecemento 18 de outubro de 2003
  Bangkok
Nacionalidade España
Etnia Pobo español
Educado en Universidade de Barcelona
Ocupación escritor, xornalista, profesor, político, gastrónomo e poeta
Fillos Daniel Vázquez Sallés
Premios Creu de Sant Jordi, Premio Planeta, Martin Beck Award e doctor honoris causa by the Autonomous University of Barcelona
editar datos en Wikidata ]

Manuel Vázquez Montalbán, nado en Barcelona o 27 de xullo de 1939 e finado en Bangkok (Tailandia) o 18 de outubro de 2003, foi un xornalista, novelista, poeta, ensaísta, crítico e gastrónomo catalán. Escribiu tanto en lingua catalá como castelá.

Obra[editar | editar a fonte]

Poesía[editar | editar a fonte]

Iníciase como poeta en 1967. É un dos novo novísimos da antoloxía de Castellet. A súa produción caracterízase polo ludismo, a ironía e unha importante carga testemuñal e crítica. A súa obra poética ata 1986 está recollida en "Memoria y deseo".

Novela[editar | editar a fonte]

Os mesmos riscos da súa poesía aparecen na novelística de Vázquez Montalbán. Ademais da serie que ten como protagonista ó detective Carvalho, destacan : Galíndez (1990), El estrangulador (1994) e Erec y Enide, cuxa trama transcorre en parte na Illa de San Simón (2002).

Serie Carvalho[editar | editar a fonte]

A primeira novela onde aparece o detective gastrónomo e cincuentón é en Yo maté a Kenedy, en 1972, á que seguen Tatuaje, en 1975, e La soledad del manager, en 1977. Los Mares del Sur gañou o premio Planeta de 1979, lanzando comercialmente ao escritor e máis ao seu personaxe. A saga seguiu entre outras con:

  • Asesinato en el Comité Central 1981.
  • Los pájaros de Bangkok 1983.
  • La rosa de Alejandría 1984.
  • El balneario 1986.
  • El delantero centro fue asesinado al atardecer 1989.
  • El laberinto griego 1991.
  • Sabotaje olímpico 1993.
  • El hermano pequeño 1994.
  • El Premio 1996.
  • Quinteto de Buenos Aires 1997.
  • El hombre de mi vida 2000.
  • Milenio Carvalho 2004 editada en dous volumes.

Gastronomía[editar | editar a fonte]

Tamén era gastrónomo. As referencias que fai á comida ou a gastronomía eran unha das características da serie Carvalho como o ritual de prende-la cheminea con libros que condenaba ó lume. Pero tamén ten obras estritamente feitas como gastrónomo como Contra los gastrónomos, obra de iniciación ao mundo da gastronomía, onde percorre todos os alimentos e todas as cociñas do mundo, dende a cociña tradicional á nouvelle cuisine, e mesmo analiza as modas alimenticias (que non gastronómicas) coma a "comida sana" e "o light". Outras obras gastronómicas súas son Cocina Catalana e Recetas inmorales.

Ensaio[editar | editar a fonte]

Escribiu ensaios sobre xornalismo, política, socioloxía, deporte, historia, cociña, biografías, literatura e música. O seu primeiro ensaio foi Informe sobre la Información (1963). Outras obras:

  • Crónica sentimental de España, 1971
  • Joan Manuel Serrat, 1972
  • El libro gris de Televisión Española, 1973
  • Diccionario del Franquismo, 1977
  • Panfleto desde el planeta de los simios, 1995
  • Un polaco en la corte del rey Juan Carlos, 1996. Análise da vída política en Madrid,nos últimos años de goberno de Felipe González.
  • Y Dios entró en La Habana, 1998. sobre Cuba, Fidel Castro e a visita do Papa Xoán Paulo II.
  • Marcos: el señor de los espejos, 1999. Sobre o Subcomandante Marcos e o levantamento de Chiapas.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]


Traído desde "https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Manuel_Vázquez_Montalbán&oldid=4718165"